2 Samuel 13
gmvl (GMVL) vs ARC
1 Dawite naa Abeseloomes Ti7imaaro geetettiza mala lo7o michcha dawus; Dawite naa Aminooney izo dosides.
1 E aconteceu, depois disso, que, tendo Absalão, filho de Davi, uma irmã formosa, cujo nome era Tamar, Amnom, filho de Davi, amou-a.
2 Aminooney ba michcho Ti7imaaro dosida gaason sakettanaashe gakkanaas ceecides; iza geela7o gidida gishshas izi izira aqana dandaybeenna.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por Tamar, sua irmã, porque era virgem; e parecia, aos olhos de Amnom, dificultoso fazer-lhe coisa alguma.
3 Aminoones Iyoonadaabe geetettiza laggey dees; izi Dawite isha Shame7e naa; Iyoonadaabey keehi gene asa.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi. E era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Izi Aminoone, «Ne gilqa gilqa aqiza gaasoykka aazakkon taas ays yootikkii!» gi oychchides. Aminooney, «Ta isha Abeseloome michcho Ti7imaaro dosida gishshas gilqadis» gides.
4 E ele lhe disse: Por que tu de manhã em manhã tanto emagreces, sendo filho do rei? Não mo farás saber a mim? Então, lhe disse Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Iyoonadaabeykka izas, «Histtiko neni, ‹Tani sakettadis› gaada hiixan keza ichcha; ne aaway nena oychchana yishin, ‹Ta michcho Ti7imaara yaada taas miza miish giigsa immidaakko tana lo7ees; kaththaaka hayssan ta xeellishin giigsada ba kushera iza tana barsana mala azazarkkii!› gaada iza oychcha» gides.
5 E Jonadabe lhe disse: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e, quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço- te que minha irmã Tamar venha, e me dê de comer pão, e prepare a comida diante dos meus olhos, para que eu a veja e coma da sua mão.
6 Histtiin Aminooney sakettida as misatidi ichchides; kawozi iza oychchana yiin Aminooney iza, «Ta michcho Ti7imaara yaada ta be7ishin sollo uukkada ba kushera tana barsana mala ta nena woossays» gi oychchides.
6 Deitou-se, pois, Amnom e fingiu-se doente; e, vindo o rei visitá-lo, disse Amnom ao rei: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma de sua mão.
7 Dawiti, «Ne isha Aminooneso baada izas maana kath giigsa» giidi Ti7imaaris yootana mala kawo keeth kiittides.
7 Mandou, então, Davi a casa, a Tamar, dizendo: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Hessa gishshas Ti7imaara izi isha Aminooney ichchi dizaso badus; guuththa bukeeso ekkada munuqidaappe guye izi be7ishin giigsada uukkadus.
8 E foi Tamar a casa de Amnom, seu irmão (ele, porém, estava deitado), e tomou massa, e a amassou, e fez bolos diante dos seus olhos, e cozeu os bolos.
9 Hessafe guye basheza kessada solloza izas shiishshadus; gido attiin izi maana koyibeenna.
9 E tomou a assadeira e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Hessafe guye Aminooney Ti7imaaro, «Tana barsana mala kaththaa haa ta ichchida kifile ekka ya» gides; Ti7imaara ba giigsida qumaa ekkada ba isha Aminooney ichchida kifile geladus.
10 Então, disse Amnom a Tamar: Traze a comida à câmara e comerei da tua mão. E tomou Tamar os bolos que fizera e os trouxe a Amnom, seu irmão, à câmara.
11 Gido attiin iza qumaa izas shiishshiin izi izo curpu histti oykkidi, «Ta michcheyee! Ane issife zin7oos» gides.
11 E, chegando-lhos, para que comesse, pegou dela e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, irmã minha.
12 Izakka zaarada izas, «Ta ishazoo ta nena shoobbis, agga; hessi hanenna; tana wolqqara oykkofa; hayssa mala miishshi Isra7eelen oosetti erenna; hayssa yeellachchiza ooso ooththofa.
12 Porém ela lhe disse: Não, irmão meu, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Ta hayssafe guye waananee? Ta kawushshateththaa tookkada ta awa gelanee? Nenikka Isra7eelen kawushsha asatappe issaa mala qoodettana gidikkii? Dicca zay kawozas yoota; izi ta nena gelontta mala diggenna» gadus.
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço- te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Izi gidikko iza gizayssa siyana koyibeenna; izi izippe keehi mino gidida gishshas izo wolqqara oykkidi izi geela7oteththaa ekkides.
14 Porém ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, a forçou e se deitou com ela.
15 Hessafe guye Aminooney izo keehi ixxides; ubbaaka kase izo siiqoorippe bollara ixxides. Aminooney, «Kichcha ta achchafe keza!» gides.
15 Depois, Amnom a aborreceu com grandíssimo aborrecimento, porque maior era o aborrecimento com que a aborrecia do que o amor com que a amara. E disse-lhe Amnom: Levanta-te e vai-te.
16 Izakka, «Hessi hanenna! Neni tana kessa yedoy kase ne ta bolla gaththida qohozappe aaththada tana qohaasa!» gadus; izi gidikko iza gizayssa ekkibeenna.
16 Então, ela lhe disse: Não há razão de me despedires assim; maior seria este mal do que o outro que já me tens feito. Porém não lhe quis dar ouvidos.
17 Izi ba aylleza xeygidi, «Hanno maccassayo kessada karaa gorda» gides.
17 E chamou a seu moço que o servia e disse: Deita a esta fora e fecha a porta após ela.
18 Hessa gishshas iza gelontta mala kareza gordides; he wode geela7o gidida kawo nayti may7iza alleqo may7o may7a uttadus.
18 E trazia ela uma roupa de muitas cores (porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis, com capas), e seu criado a deitou fora e fechou a porta após ela.
19 Ti7imaara ba hu7en bidinth laalladus; alleqo may7ozakka daakkadus; hessafe guye ba hu7e baqqa oykkada yeekkashe badus.
19 Então, Tamar tomou cinza sobre a sua cabeça, e a roupa de muitas cores que trazia rasgou, e pôs as mãos sobre a cabeça, e foi-se andando e clamando.
20 Izi isha Abeseloomey izo, «Hessi ne isha Aminooney nenara takkidee? Ta michcheye ane ha7i co7u ga; izi ne isha gidida gishshas ne ceecoppa» gides. Ti7imaara ba isha Abeseloomeson sayo gida uttadus.
20 E Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, irmã minha, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isso. Assim ficou Tamar e esteve solitária em casa de Absalão, seu irmão.
21 Kawo Dawiti he hanoza siyidi keehi hanqettides;
21 E, ouvindo o rei Davi todas essas coisas, muito se acendeu em ira.
22 Abeseloomey Aminoone bolla iita gidiin lo7o gidiin issi qaalakka phoqqibeenna; gaasoykka Aminooney iza michcho Ti7imaaro kawushshida gishshas keehi ixxides.
22 Porém Absalão não falou com Amnom, nem mal nem bem; porque Absalão aborrecia a Amnom, por ter forçado a Tamar, sua irmã.
23 Nam7u layththafe guye Abeseloomey Efreeme dhassa matan diza Ba7aali-Haxoore kataman ba dorsata iske qanxxishe heen kawo attuma nayti beettana mala xeygides.
23 E aconteceu que, passados dois anos inteiros, Absalão tinha tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, e convidou Absalão a todos os filhos do rei.
24 Abeseloomey kawozaakko biidi, «Hekko ne aylley ba dorsata iske qanxxishe dees; hessa gishshas kawozinne iza shuumeti isttas lo7o shene gidikko taas heen beettetto» gi shoobbides.
24 E veio Absalão ao rei e disse: Eis que teu servo tem tosquiadores; peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Kawozikka, «Ta naazoo! Nu ubbay baanaas bessenna; nu nees tooho gidana» gides. Abeseloomey minththi woossiinkka kawozi baana koyibeenna; gido attiin iza anjjidi moyzi yeddides.
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. E instou com ele; porém ele não quis ir, mas o abençoou.
26 Abeseloomey, «Histtiko ta isha Aminooney nunara baana mala azaza» gides.
26 Então, disse Absalão: Quando não, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei lhe disse: Para que iria contigo?
27 Gido attiin Abeseloomey iza minththi woossida gishshas Dawiti Aminooneynne hankko attuma nayti ubbay izara issife baana mala ooththides.
27 E, instando Absalão com ele, deixou ir com ele a Amnom e a todos os filhos do rei.
28 Abeseloomey ba aylletas, «Aminooney woyne ushshaa uyidi maththottanaashe gakkanaas naagettite; hessafe guye tani inttena, ‹Aminoone shocite› giza wode intte iza wodhite; inttena azaziday tana gidida gishshas babbofte, minnite, xalite» gi azazides.
28 E Absalão deu ordem aos seus moços, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom! Então, o matareis; não temais; porventura, não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos e sede valentes.
29 Abeseloome aylleti istta goday istta azazidayssa Aminoone bolla polida; hessafe guye kawoza nayti ubbay ba baqulo baqulo toggidi baqatida.
29 E os moços de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lho havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e montaram cada um no seu mulo, e fugiram.
30 Istti buro oge bolla dishin, «Abeseloomey kawoza nayta ubbaa wodhi wursides; issaadeyka attibeenna» giza worey Dawitekko gakkides.
30 E aconteceu que, estando eles ainda no caminho, veio a nova a Davi, de que se dizia: Absalão feriu todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Kawozi dendi eqqidi ba may7o daakkides; biitta bolla gufannides; iza matan eqqi diza iza aylleti ubbay bantta may7o daakkida.
31 Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e se lançou por terra; da mesma maneira todos os seus servos estavam com vestes rotas.
32 Gido attiin Dawite isha Shame7e naa Iyoonadaabey, «Kawo nayta ubbaa wodhi wursidaa misatissidi ta goday qoppofo; iza michcho Ti7imaaro wolqqanththi oykkida wodeppe doommidi Abeseloomey gixxi dendida yo7o gidida gishshas Aminooney xalla hayqqides.
32 Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não diga o meu senhor que mataram a todos os jovens filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 Hayqqiday Aminoone xalla gidida gishshas, ‹Kawo nayti ubbay hayqqida› geetettidayssa kawoy ta goday ammananaas bessenna» gides.
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração do rei, meu senhor, tal coisa, dizendo: Morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Abeseloomey eeson baqatides.
34 E Absalão fugiu. E o jovem que estava de guarda levantou os seus olhos e olhou; e eis que muito povo vinha pelo caminho por detrás dele, pela banda do monte.
35 Iyoonadaabey Dawites, «Be7a kawo nayti yida; kase ne aylley gidayssa mala hanides» gides.
35 Então, disse Jonadabe ao rei: Eis aqui vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Izi buro yooti wursontta dishin kawoza nayti waassishenne yeekkishe gelida; hessaththoka kawozinne iza oosanchchati ubbay keehippe yeekkida.
36 E aconteceu que, quando acabou de falar, os filhos do rei vieram, e levantaram a sua voz, e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram com mui grande choro.
37 Abeseloomey gangidi Geeshure kawo Amihuude naa Talimayekko bides; gido attiin Dawiti hayqqida naaza gishshas ubba wode yeekkishe gam7ides.
37 Assim, Absalão fugiu e se foi a Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi trouxe dó por seu filho todos aqueles dias.
38 Abeseloomey gangidi Geeshure biidi heen 3 layth uttides.
38 Assim, Absalão fugiu e foi para Gesur; esteve ali três anos.
39 Kawo Dawiti ba naa Aminoone hayqon gakkida kayoteththaafe minettidaappe guye Abeseloomekko baana iza wozinay dendides.
39 Então, tinha o rei Davi saudades de Absalão, porque já se tinha consolado acerca de Amnom, que era morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.