2 Samuel 13
gmvl (GMVL) vs ARA
1 Dawite naa Abeseloomes Ti7imaaro geetettiza mala lo7o michcha dawus; Dawite naa Aminooney izo dosides.
1 Tinha Absalão, filho de Davi, uma formosa irmã, cujo nome era Tamar. Amnom, filho de Davi, se enamorou dela.
2 Aminooney ba michcho Ti7imaaro dosida gaason sakettanaashe gakkanaas ceecides; iza geela7o gidida gishshas izi izira aqana dandaybeenna.
2 Angustiou-se Amnom por Tamar, sua irmã, a ponto de adoecer, pois, sendo ela virgem, parecia-lhe impossível fazer-lhe coisa alguma.
3 Aminoones Iyoonadaabe geetettiza laggey dees; izi Dawite isha Shame7e naa; Iyoonadaabey keehi gene asa.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo cujo nome era Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi; Jonadabe era homem mui sagaz.
4 Izi Aminoone, «Ne gilqa gilqa aqiza gaasoykka aazakkon taas ays yootikkii!» gi oychchides. Aminooney, «Ta isha Abeseloome michcho Ti7imaaro dosida gishshas gilqadis» gides.
4 E ele lhe disse: Por que tanto emagreces de dia para dia, ó filho do rei? Não mo dirás? Então, lhe disse Amnom: Amo Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Iyoonadaabeykka izas, «Histtiko neni, ‹Tani sakettadis› gaada hiixan keza ichcha; ne aaway nena oychchana yishin, ‹Ta michcho Ti7imaara yaada taas miza miish giigsa immidaakko tana lo7ees; kaththaaka hayssan ta xeellishin giigsada ba kushera iza tana barsana mala azazarkkii!› gaada iza oychcha» gides.
5 Disse-lhe Jonadabe: Deita-te na tua cama e finge-te doente; quando teu pai vier visitar-te, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha e me dê de comer pão, pois, vendo-a eu preparar-me a comida, comerei de sua mão.
6 Histtiin Aminooney sakettida as misatidi ichchides; kawozi iza oychchana yiin Aminooney iza, «Ta michcho Ti7imaara yaada ta be7ishin sollo uukkada ba kushera tana barsana mala ta nena woossays» gi oychchides.
6 Deitou-se, pois, Amnom e fingiu-se doente; vindo o rei visitá-lo, Amnom lhe disse: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos à minha presença, para que eu coma de sua mão.
7 Dawiti, «Ne isha Aminooneso baada izas maana kath giigsa» giidi Ti7imaaris yootana mala kawo keeth kiittides.
7 Então, Davi mandou dizer a Tamar em sua casa: Vai à casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe comida.
8 Hessa gishshas Ti7imaara izi isha Aminooney ichchi dizaso badus; guuththa bukeeso ekkada munuqidaappe guye izi be7ishin giigsada uukkadus.
8 Foi Tamar à casa de Amnom, seu irmão, e ele estava deitado. Tomou ela a massa e a amassou, fez bolos diante dele e os cozeu.
9 Hessafe guye basheza kessada solloza izas shiishshadus; gido attiin izi maana koyibeenna.
9 Tomou a assadeira e virou os bolos diante dele; porém ele recusou comer. Disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram.
10 Hessafe guye Aminooney Ti7imaaro, «Tana barsana mala kaththaa haa ta ichchida kifile ekka ya» gides; Ti7imaara ba giigsida qumaa ekkada ba isha Aminooney ichchida kifile geladus.
10 Então, disse Amnom a Tamar: Traze a comida à câmara, e comerei da tua mão. Tomou Tamar os bolos que fizera e os levou a Amnom, seu irmão, à câmara.
11 Gido attiin iza qumaa izas shiishshiin izi izo curpu histti oykkidi, «Ta michcheyee! Ane issife zin7oos» gides.
11 Quando lhos oferecia para que comesse, pegou-a e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Izakka zaarada izas, «Ta ishazoo ta nena shoobbis, agga; hessi hanenna; tana wolqqara oykkofa; hayssa mala miishshi Isra7eelen oosetti erenna; hayssa yeellachchiza ooso ooththofa.
12 Porém ela lhe disse: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 Ta hayssafe guye waananee? Ta kawushshateththaa tookkada ta awa gelanee? Nenikka Isra7eelen kawushsha asatappe issaa mala qoodettana gidikkii? Dicca zay kawozas yoota; izi ta nena gelontta mala diggenna» gadus.
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço-te que fales ao rei, porque não me negará a ti.
14 Izi gidikko iza gizayssa siyana koyibeenna; izi izippe keehi mino gidida gishshas izo wolqqara oykkidi izi geela7oteththaa ekkides.
14 Porém ele não quis dar ouvidos ao que ela lhe dizia; antes, sendo mais forte do que ela, forçou-a e se deitou com ela.
15 Hessafe guye Aminooney izo keehi ixxides; ubbaaka kase izo siiqoorippe bollara ixxides. Aminooney, «Kichcha ta achchafe keza!» gides.
15 Depois, Amnom sentiu por ela grande aversão, e maior era a aversão que sentiu por ela que o amor que ele lhe votara. Disse-lhe Amnom: Levanta-te, vai-te embora.
16 Izakka, «Hessi hanenna! Neni tana kessa yedoy kase ne ta bolla gaththida qohozappe aaththada tana qohaasa!» gadus; izi gidikko iza gizayssa ekkibeenna.
16 Então, ela lhe disse: Não, meu irmão; porque maior é esta injúria, lançando-me fora, do que a outra que me fizeste. Porém ele não a quis ouvir.
17 Izi ba aylleza xeygidi, «Hanno maccassayo kessada karaa gorda» gides.
17 Chamou a seu moço, que o servia, e disse: Deita fora esta e fecha a porta após ela.
18 Hessa gishshas iza gelontta mala kareza gordides; he wode geela7o gidida kawo nayti may7iza alleqo may7o may7a uttadus.
18 Trazia ela uma túnica talar de mangas compridas, porque assim se vestiam as donzelas filhas do rei. Mesmo assim o servo a deitou fora e fechou a porta após ela.
19 Ti7imaara ba hu7en bidinth laalladus; alleqo may7ozakka daakkadus; hessafe guye ba hu7e baqqa oykkada yeekkashe badus.
19 Então, Tamar tomou cinza sobre a cabeça, rasgou a túnica talar de mangas compridas que trazia, pôs as mãos sobre a cabeça e se foi andando e clamando.
20 Izi isha Abeseloomey izo, «Hessi ne isha Aminooney nenara takkidee? Ta michcheye ane ha7i co7u ga; izi ne isha gidida gishshas ne ceecoppa» gides. Ti7imaara ba isha Abeseloomeson sayo gida uttadus.
20 Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isso. Assim ficou Tamar e esteve desolada em casa de Absalão, seu irmão.
21 Kawo Dawiti he hanoza siyidi keehi hanqettides;
21 Ouvindo o rei Davi todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Abeseloomey Aminoone bolla iita gidiin lo7o gidiin issi qaalakka phoqqibeenna; gaasoykka Aminooney iza michcho Ti7imaaro kawushshida gishshas keehi ixxides.
22 Porém Absalão não falou com Amnom nem mal nem bem; porque odiava a Amnom, por ter este forçado a Tamar, sua irmã.
23 Nam7u layththafe guye Abeseloomey Efreeme dhassa matan diza Ba7aali-Haxoore kataman ba dorsata iske qanxxishe heen kawo attuma nayti beettana mala xeygides.
23 Passados dois anos, Absalão tosquiava em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, e convidou Absalão todos os filhos do rei.
24 Abeseloomey kawozaakko biidi, «Hekko ne aylley ba dorsata iske qanxxishe dees; hessa gishshas kawozinne iza shuumeti isttas lo7o shene gidikko taas heen beettetto» gi shoobbides.
24 Foi ter Absalão com o rei e disse: Eis que teu servo faz a tosquia; peço que com o teu servo venham o rei e os seus servidores.
25 Kawozikka, «Ta naazoo! Nu ubbay baanaas bessenna; nu nees tooho gidana» gides. Abeseloomey minththi woossiinkka kawozi baana koyibeenna; gido attiin iza anjjidi moyzi yeddides.
25 O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. Instou com ele Absalão, porém ele não quis ir; contudo, o abençoou.
26 Abeseloomey, «Histtiko ta isha Aminooney nunara baana mala azaza» gides.
26 Então, disse Absalão: Se não queres ir, pelo menos deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei lhe disse: Para que iria ele contigo?
27 Gido attiin Abeseloomey iza minththi woossida gishshas Dawiti Aminooneynne hankko attuma nayti ubbay izara issife baana mala ooththides.
27 Insistindo Absalão com ele, deixou ir com ele Amnom e todos os filhos do rei.
28 Abeseloomey ba aylletas, «Aminooney woyne ushshaa uyidi maththottanaashe gakkanaas naagettite; hessafe guye tani inttena, ‹Aminoone shocite› giza wode intte iza wodhite; inttena azaziday tana gidida gishshas babbofte, minnite, xalite» gi azazides.
28 Absalão deu ordem aos seus moços, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre de vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom, então, o matareis. Não temais, pois não sou eu quem vo-lo ordena? Sede fortes e valentes.
29 Abeseloome aylleti istta goday istta azazidayssa Aminoone bolla polida; hessafe guye kawoza nayti ubbay ba baqulo baqulo toggidi baqatida.
29 E os moços de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, cada um montou seu mulo, e fugiram.
30 Istti buro oge bolla dishin, «Abeseloomey kawoza nayta ubbaa wodhi wursides; issaadeyka attibeenna» giza worey Dawitekko gakkides.
30 Iam eles ainda de caminho, quando chegou a notícia a Davi: Absalão feriu todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.
31 Kawozi dendi eqqidi ba may7o daakkides; biitta bolla gufannides; iza matan eqqi diza iza aylleti ubbay bantta may7o daakkida.
31 Então, o rei se levantou, rasgou as suas vestes e se lançou por terra; e todos os seus servos que estavam presentes rasgaram também as suas vestes.
32 Gido attiin Dawite isha Shame7e naa Iyoonadaabey, «Kawo nayta ubbaa wodhi wursidaa misatissidi ta goday qoppofo; iza michcho Ti7imaaro wolqqanththi oykkida wodeppe doommidi Abeseloomey gixxi dendida yo7o gidida gishshas Aminooney xalla hayqqides.
32 Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não pense o meu senhor que mataram a todos os jovens, filhos do rei, porque só morreu Amnom; pois assim já o revelavam as feições de Absalão, desde o dia em que sua irmã Tamar foi forçada por Amnom.
33 Hayqqiday Aminoone xalla gidida gishshas, ‹Kawo nayti ubbay hayqqida› geetettidayssa kawoy ta goday ammananaas bessenna» gides.
33 Não meta, pois, agora, na cabeça o rei, meu senhor, tal coisa, supondo que morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Abeseloomey eeson baqatides.
34 Absalão fugiu. O moço que estava de guarda, levantando os olhos, viu que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, pelo lado do monte.
35 Iyoonadaabey Dawites, «Be7a kawo nayti yida; kase ne aylley gidayssa mala hanides» gides.
35 Então, disse Jonadabe ao rei: Eis aí vêm os filhos do rei; segundo a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Izi buro yooti wursontta dishin kawoza nayti waassishenne yeekkishe gelida; hessaththoka kawozinne iza oosanchchati ubbay keehippe yeekkida.
36 Mal acabara de falar, chegavam os filhos do rei e, levantando a voz, choraram; também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Abeseloomey gangidi Geeshure kawo Amihuude naa Talimayekko bides; gido attiin Dawiti hayqqida naaza gishshas ubba wode yeekkishe gam7ides.
37 Absalão, porém, fugiu e se foi a Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi pranteava a seu filho todos os dias.
38 Abeseloomey gangidi Geeshure biidi heen 3 layth uttides.
38 Assim, Absalão fugiu, indo para Gesur, onde esteve três anos.
39 Kawo Dawiti ba naa Aminoone hayqon gakkida kayoteththaafe minettidaappe guye Abeseloomekko baana iza wozinay dendides.
39 Então, o rei Davi cessou de perseguir a Absalão, porque já se tinha consolado acerca de Amnom, que era morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.