2 Samuel 13
Sepedi Bible (GL_SEPEDI) vs BKJ
1 Jehofa a roma Nathane go Dafida. Nathane a fihla a re go yena: “Go be go na le banna ba babedi bao ba dulago motseng o tee, yo mongwe e le mohumi yo mongwe e le modiidi."
1 E sucedeu depois disso, que Absalão, o filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e Amnon, o filho de Davi, a amava.
2 Monna wa mohumi o be a na le dinku le dikgomo tše dintši kudu;"
2 E Amnom ficou tão atormentado que caiu enfermo por causa da sua irmã Tamar; porquanto ela era virgem; e Amnom considerava difícil para ele fazer algo a ela.
3 monna wa modiidi yena o be a se na selo ge e se kwana e tee ya tshadi e nyenyane yeo a bego a e rekile. O be a e hlokomela gomme e be e gola e dula le yena le barwa ba gagwe. E be e eja lerathana la gagwe, e nwela senwelong sa gagwe e bile e robala sehubeng sa gagwe, ya ba bjalo ka morwedi wa gagwe."
3 Amnom, porém, tinha um amigo, cujo nome era Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi; e Jonadabe era um homem mui sutil.
4 Ka morago moeng a etela monna wa mohumi, eupša monna yo a babalela dinku le dikgomo tša gagwe a se tšee le ge e le efe ya tšona gore a hlabele mosepedi yo a tlilego go yena gore a je. A tšea kwana ya tshadi ya monna wa modiidi a e hlabela monna yo a tlilego go yena gore a je.”"
4 E ele lhe disse: Por que estás tu, sendo o filho do rei, magro dia após dia? Não me contarás? E Amnon disse a ele: Eu amo Tamar, a irmã do meu irmão Absalão.
5 Dafida ge a ekwa seo a galefela monna yoo kudu mo a ilego a re go Nathane: “Ke ikana ka Jehofa yo a phelago gore monna yo a dirago seo o swanetše go hwa!"
5 E Jonadabe disse a ele: Deita-te na tua cama, e faz-te de enfermo; e quando o teu pai vier para te ver, diz a ele: Rogo-te que deixes Tamar, a minha irmã, vir e me dar alimento, e preparar a carne à minha vista, para que eu possa vê-la, e comer da sua mão.
6 Ge e le kwana yeo ya tshadi o swanetše go e lefa ka tše nne, ka ge a dirile selo se e bile a sa ka a bontšha lešoko.”"
6 Assim, Amnom se deitou, e se fez de enfermo; e quando o rei veio para o ver, Amnom disse ao rei: Rogo-te que deixes Tamar, minha irmã, vir fazer dois bolos à minha vista, para que eu possa comer da sua mão.
7 Ke moka Nathane a re go Dafida: “Monna yoo ke wena! Se ke seo Jehofa Modimo wa Isiraele a se boletšego: ‘Nna ke go tloditše gore o be kgoši ya Isiraele, ka ba ka go hlakodiša seatleng sa Saulo."
7 Então, Davi enviou à casa, a Tamar, dizendo: Vai agora até a casa do teu irmão Amnom e prepara alimento para ele.
8 Le gona ke be ke ikemišeditše go go nea ntlo ya mong wa gago le basadi ba mong wa gago gore e be ba gago gotee le go go nea ntlo ya Isiraele le ya Juda. Ge e ba go be go sa lekana, ke be ke tla go okeletša ka dilo tša go swana le tše le tše dingwe."
8 Assim, Tamar foi à casa do seu irmão Amnom; e ele estava deitado. E ela tomou farinha, e a amassou, e fez bolos à vista dele, e assou os bolos.
9 Ke ka baka la’ng o nyaditše lentšu la Jehofa ka go dira se sebe mahlong a gagwe? O otlile Uria wa Mohethe ka tšhoša gomme mosadi wa gagwe wa mo tšea gore e be mosadi wa gago. Uria wa mmolaya ka tšhoša ya bana ba Amoni."
9 E ela pegou uma panela, e os colocou diante dele; mas ele se recusou a comê-los. E Amnon disse: Retirai de mim todos os homens. E se retiraram todos os homens de diante dele.
10 Bjale tšhoša e ka se tloge ntlong ya gago go iša mehleng ya neng le neng ka ge o nnyaditše wa tšea mosadi wa Uria wa Mohethe gore e be mosadi wa gago.’"
10 E Amnom disse a Tamar: Trazei o alimento à câmara, para que eu possa comer da tua mão. E Tamar tomou os bolos que ela havia feito, e os trouxe à câmara para Amnom, o seu irmão.
11 Se ke seo Jehofa a se boletšego: ‘Šefa ke tliša masetlapelo ntlong ya gago; ke tla tšea basadi ba gago o lebeletše ka ba nea wa geno gomme yena o tla robala le bona tadi e amuša."
11 E, quando ela os trouxe para ele comer, ele a agarrou e disse a ela: Vem te deitar comigo, minha irmã.
12 Le ge wena o dirile dilo ka sephiring, nna ke tla dira se pele ga Isiraele ka moka le pele ga batho ka moka.’”"
12 E ela respondeu: Não, meu irmão, não me forces; porque tal coisa não deve ser feita em Israel; não faças esta loucura.
13 Bjale Dafida a re go Nathane: “Ke senyeditše Jehofa.” Nathane a re go Dafida: “Jehofa o tla go lebalela sebe sa gago. O ka se hwe."
13 E eu, para onde farei ir a minha vergonha? E, quanto a ti? Serás como um dos loucos de Israel. Agora, portanto, rogo-te, fala com o rei; porque ele não me negará a ti.
14 Go sa šetšwe seo, ka ge o nyaditše Jehofa ka seo o se dirilego, morwa yo o sa tšwago go mmelegelwa le yena o tlo hwa lehu.”"
14 Todavia, ele não quis atentar à sua voz; mas, sendo mais forte do que ela, forçou-a, e se deitou com ela.
15 Nathane a ya ntlong ya gagwe. Jehofa yena a otla ngwana yo mosadi wa Uria a mmelegetšego Dafida ke moka a babja."
15 Então, Amnom odiou-a sobremaneira; de tal forma que o ódio com o qual a odiou foi maior do que o amor com que a amou. E Amnom disse a ela: Levanta-te e vai-te.
16 Dafida a lopa Modimo wa therešo ka baka la mošemane gomme a ikona dijo, a fetša bošego ka moka a patlame fase."
16 E ela disse a ele: Não há motivo; este mal de me despedires é maior do que o outro que me fizeste. Ele, porém, não quis atentar a ela.
17 Banna ba bagolo ba ntlo ya gagwe ba ema kgauswi le yena gore ba mo tsoše, yena a se ke a dumela, a se ke a ja dijo gotee le bona."
17 Então, ele chamou o seu servo que lhe servia, e disse: Retira, agora, esta mulher da minha presença, e tranca a porta após ela.
18 Ngwana a hwa ka letšatši la bošupa. Bahlanka ba Dafida ba be ba tšhaba go mmotša gore ngwana o hwile; ka ge ba itše: “Re boletše le Dafida ngwana a sa phela eupša a se re theetše; bjale re tla mmotša bjang gore: ‘Ngwana o hwile?’ O tlo dira selo se sebe.”"
18 E ela trazia uma vestimenta de diversas cores sobre si; porque com tais túnicas eram vestidas as filhas do rei que eram virgens. Então, o seu servo a trouxe para fora, e trancou a porta após ela.
19 Ge Dafida a bona bahlanka ba gagwe ba sebaseba a lemoga gore ngwana o hwile. Dafida a re go bahlanka ba gagwe: “Na ngwana o hwile?” Bona ba re: “O hwile.”"
19 E Tamar pôs cinzas sobre a sua cabeça, e rasgou a sua vestimenta de diversas cores que estava vestindo, e pôs sua mão sobre a cabeça, e seguiu chorando.
20 Ke moka Dafida a tsoga mo fase a hlapa a itlotša ka makhura gomme a apara diaparo tše dingwe ke moka a tla ntlong ya Jehofa a khunama a rapela; ka morago a tla ntlong ya gagwe a kgopela dijo, gateetee ba mo nea tšona a ja."
20 E Absalão, seu irmão, disse a ela: Amnom, teu irmão, esteve contigo? Mas segura, agora, a tua paz, minha irmã; ele é teu irmão; não te turbes com esta coisa. Assim, Tamar permaneceu desolada na casa do seu irmão Absalão.
21 Bahlanka ba gagwe ba re go yena: “Selo seo o se dirilego se ra go re’ng? Ge ngwana a be a sa phela o ile wa ikona dijo wa ba wa lla; gateetee ka morago ga gore ngwana a hwe o ile wa tsoga wa ja dijo.”"
21 Mas quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, ficou mui irado.
22 Ge ba re’alo a re: “Ke ile ka ikona dijo le go lla ge ngwana a sa phela, ka gobane ke be ke ipoditše gore: ‘Ke mang yo a tsebago ge e ba Jehofa a tla nkgaugela, gomme ngwana a phela?’"
22 E Absalão não falou nem bem, nem mal com o seu irmão Amnom; porque Absalão odiou Amnom, porquanto ele havia forçado sua irmã Tamar.
23 Ka ge bjale a hwile, ke tla be ke ikonela’ng dijo? Na nka kgona go mmuša? Nna ke ya go yena, eupša yena a ka se boele go nna.”"
23 E sucedeu, depois de dois anos completos, que Absalão tinha tosquiadores de ovelhas em Baal-Hazor, que fica ao lado de Efraim; e Absalão convidou todos os filhos do rei.
24 Dafida a homotša Batseba mosadi wa gagwe. A robala le yena. Ge nako e dutše e eya Batseba a belega morwa, leina la gagwe e be e le Solomone. Jehofa o be a mo rata."
24 E Absalão veio até o rei, e disse: Agora que o teu servo tem tosquiadores de ovelhas; suplico-te que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 A romela lentšu ka moporofeta Nathane a mo reela leina la Jedidia ka baka la Jehofa."
25 E o rei disse a Absalão: Não, filho meu, não iremos todos de uma vez, para que não te sejamos por peso. E ele insistiu. Todavia, ele não quis ir, mas o abençoou.
26 Joaba a lwa le Raba ya bana ba Amoni gomme a thopa motse wa bogoši."
26 Então, disse Absalão: Se não, rogo-te, deixa que o meu irmão Amnom venha conosco. E o rei disse a ele: Por que ele deveria ir contigo?
27 Joaba a romela baromiwa go Dafida a re: “Ke lwele le Raba. E bile ke thopile le motse wa meetse."
27 Absalão, porém, insistiu com ele para que deixasse Amnom e todos os filhos do rei irem com ele.
28 Bjale kgoboketša setšhaba ka moka gomme le rakelele motse le o thope; gore e se be nna ke thopago motse wa tla wa bitšwa ka leina la ka.”"
28 Ora, Absalão havia ordenado aos seus servos, dizendo: Marcai, pois, quando o coração de Amnom estiver alegre com vinho, e quando eu vos disser: Feri Amnom; então matai-o, não temais; não vo-lo ordenei eu? Sede corajosos e sede valentes.
29 Dafida a kgoboketša setšhaba ka moka a ya Raba a lwa le yona gomme a e thopa."
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom segundo Absalão havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e cada qual subiu sobre sua mula, e fugiu.
30 Dafida a rola Malikamo mphapahlogo hlogong, o be o imela boima bja talente ya gauta le maswika a bohlokwa; o ile wa bewa hlogong ya Dafida. Dithebola tšeo a di tšerego motseng woo e be e le tše dintši kudu."
30 E sucedeu, enquanto eles estavam no caminho, que chegaram novas a Davi, dizendo: Absalão matou todos os filhos do rei, e nenhum deles restou.
31 A ntšha le batho bao ba bego ba le moo motseng gomme a ba diriša mošomo wa go betla maswika ka didirišwa tše bogale tša tšhipi le ka dilepe, a ba nea le mošomo wa go dira ditena. Dafida a dira metse ka moka ya bana ba Amoni ka wona mokgwa woo. Mafelelong Dafida le batho ba gagwe ka moka ba boela Jerusalema."
31 Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e deitou-se sobre a terra; e todos os seus servos permaneceram junto com suas vestes rasgadas.
32 — ausente —
32 E Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não suponha o meu senhor que mataram todos os moços filhos do rei; porque somente Amnom está morto; porquanto, por convocação de Absalão, foi isto determinado desde o dia em que ele forçou sua irmã Tamar.
33 — ausente —
33 Agora, portanto, não leve, o meu senhor, esta coisa ao seu coração, o pensar que todos os filhos do rei estão mortos; porque somente Amnom está morto.
34 — ausente —
34 Mas Absalão fugiu. E o moço que mantinha a guarda levantou os seus olhos, e viu, e eis que vinham muitas pessoas pelo caminho da encosta à sua retaguarda.
35 — ausente —
35 E Jonadabe disse ao rei: Eis que vêm os filhos do rei; como disse o teu servo, assim o é.
36 — ausente —
36 E sucedeu, tão logo ele terminou de falar, que chegaram os filhos do rei, e ergueram a sua voz e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram mui amargamente.
37 — ausente —
37 Então Absalão fugiu, e foi até Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi se lamentava pelo seu filho todos os dias.
38 — ausente —
38 Então Absalão fugiu, e foi até Gesur, e ali permaneceu três anos.
39 — ausente —
39 E a alma do rei Davi ansiava em ir até Absalão; porque ele estava consolado acerca de Amnom, sabendo que ele estava morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.