Mateus 14
Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs NVT
1 — ausente —
1 Quando Herodes Antipas ouviu falar de Jesus,
2 — ausente —
2 disse a seus conselheiros: “Deve ser João Batista que ressuscitou dos mortos! Por isso ele tem poder para fazer esses milagres”.
3 — ausente —
3 Herodes havia mandado prender e encarcerar João para agradar Herodias, que era esposa de Filipe, seu irmão.
4 — ausente —
4 João tinha dito repetidamente a Herodes: “É contra a lei que o senhor viva com ela”.
5 Herot Zon Gumgi Ruai Guma shogirim, ana rɨmɨn zav mbuav, ana mba gumgi gu mbigir rivgi. Mbe khaŋ muuŋgiap, mbe za khaŋ Zon Gumgi Ruai Guma ga nzuai, “Ana Fhe Bakɨmen kamthooŋ guma ma.”
5 Herodes queria matá-lo, mas tinha medo de provocar uma revolta, pois o povo acreditava que João era profeta.
6 Herot maaŋ muuŋgiap kim, raa mben, ana niamuuŋ ana tegi tuk, ana mba tuga ndɨkndɨgap, gumgi mbarir kamgim, mbe zav ana phorga pi. Mba tugen Herodisan kambik zav mbe nɨman hii. Ana hiim, Herot guigira ana hɨɨ vuzvugi.
6 Contudo, numa festa de aniversário de Herodes, a filha de Herodias dançou diante dos convidados e agradou muito o rei,
7 Maaŋ muuŋgiap, Herot kha kama havharen ana nzuai, “Gu guigi guarara khar ndu nzuai, kha vun ki guma na kaŋgi, ndu bigɨn then nan nzanga, gu mba bigɨnan ndun nɨɨnga.”
7 e ele prometeu, sob juramento, que lhe daria qualquer coisa que ela pedisse.
8 Herot mba suambarar ana muuŋgim, mba biptar niamuuŋ Herodis, ana fhum ndɨkndɨgar ana nɨɨŋgi. Maaŋ muuŋgiap, Herot mba nzambarar ana muuŋgim, mba biptar khaŋ Herot ga nzuai, “Gu Zon Gumgi Ruai Guman pana vuzvugi, ndu anan thuuŋ the khɨngip, ndigɨ na ndi zɨri.”
8 Instigada pela mãe, a moça disse: “Quero a cabeça de João Batista num prato!”.
9 Ana ne nzuaim, mba ŋgui vhɨrve gari guman pan Herot, ana ne mbararagiap guigira ndava simgi. Ana ndav simgiap, ana vhɨra wom wo suaŋgi kama havhareŋ ga ndɨrgap thav, ana vhɨra, mba ana phorga pi gumgi ne mbararagim, ana ne mbergi. Ana maaŋ muuŋgia thav, mbaram mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi ga nzuaim, mbe mba biptar suaŋgi kameŋ zɨn vugi.
9 O rei se arrependeu do que tinha dito, mas, por causa do juramento feito diante dos convidados, deu as ordens para que atendessem ao pedido.
10 Ana thav guma mbe sarigim, ana mbaram vov mba phena tɨvaneŋ vugap, mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi ga suaŋgim, mbe Zon Gumgi Ruai Guma fhɨra thugi.
10 João foi decapitado na prisão,
11 Mbe ana fhɨra thugap, ana ndi thuuŋ mbe khɨngiap, ana ndiga vov mba biptara nɨɨŋgi. Ana ana ndiga vov, won niamuuŋ ga nɨɨŋgi.
11 e sua cabeça foi trazida num prato e entregue à moça, que a levou à sua mãe.
12 Mbe Zon fhɨra thugim, ana phorga rui gumgi zav, ana khuma ndiga vov, ana mpɨrigi. Mbe ana khuma mpɨrav vov, ne bun Zisas ga nzuai.
12 Os discípulos de João vieram, levaram seu corpo e o sepultaram. Em seguida, foram a Jesus e lhe contaram o que havia acontecido.
13 Zisas Zon Gumgi Ruai Guma mbe ana shogim, ana rimgi ne mbararagiap, ana mba ki ŋgu thav, kema ndigap gumgi ki fhuv ŋanen vugi. Ana wo phorga rui gumgira kov mbe vegi. Ana vugim, mba gumgi gu mbigi vhɨrve ana vui ŋaneŋ kaŋgiap, mba gumgi gu mbigi, mbe tamtam wari wo ŋgui bakɨvir kegap Zisas han zi.
13 Logo que Jesus ouviu a notícia, partiu de barco para um lugar isolado, a fim de ficar só. As multidões, porém, descobriram para onde ele ia e o seguiram a pé, vindas de muitas cidades.
14 Maaŋ muuŋgiap, Zisas vov phogap garim, gumgi gu mbigi vhɨrvera ana rarga ki. Ana mbe gangiap guigira mbe kora muuŋgia thav, mben rɨɨi gumgi, ana mben rɨmrɨɨ ga mbuim, nta vhɨzgi.
14 Quando Jesus saiu do barco, viu a grande multidão, teve compaixão dela e curou os enfermos.
15 Ana maaŋ mbe mbuav kim, ra verav vhɨzgim, ana phorga rui gumgi ana han zav khaŋ ana nzuai, “Ai, khe gumgi ki fhuv ŋaneŋ khare, kha ra verav vhɨzɨ za mbui, ndu kha gumgi gu mbigi ga sararim, mbe ŋgɨ. Mbe ŋgɨp wari ndi mba vhezɨv, mbɨrga.”
15 Ao entardecer, os discípulos foram até ele e disseram: “Este lugar é isolado, e já está ficando tarde. Mande as multidões embora, para que possam ir aos povoados e comprar comida”.
16 Zisas phorga rui gumgi maaŋ ana nzuaim, ana khaŋ mbe nzuai, “Mbe thaŋ suaŋv ŋgɨrie? Nde nduarira mban mben kur mbɨ!”
16 “Não há necessidade”, disse Jesus. “Providenciem vocês mesmos alimento para elas.”
17 Zisas maaŋ mbe nzuaim, mbe khaŋ ana nzuai, “Nza mba vhɨrve ndiga zegi fhu. Nza meeŋthɨgi vikntuuveŋ mbɨgama shɨɨŋ mpuani phorga ndiga zegi.”
17 Eles responderam: “Temos apenas cinco pães e dois peixes!”.
18 Mbe maaŋ nzuaim, ana khaŋ mbe nzuai, “Nde nta ndigɨ na ndi zɨ.”
18 “Tragam para cá”, disse ele.
19 Mbe nta ndiga zav Zisas ga nɨɨŋgim, Zisas mbaram, mba gumgi gu mbigi ga nzuaim, mbe fhura mba vhazɨgɨna piigi. Mbe piigim, ana mbaram mba meeŋthɨgi vikntuuveŋ ndigap, mba mbɨgama shɨɨŋ phuni phorga ndigap, khogap buiva garav Fhe Bakɨme ndikndigap ana phorga suaŋgiap, mbaram, mba meeŋthɨgi vikntuur phɨrav wo phorga rui gumgi ga ndɨɨim, mbe nta shama mbuav, mba gumgi gu mbigi ga ndɨɨi.
19 Em seguida, mandou o povo sentar-se na grama. Tomou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e os abençoou. Então, partiu os pães em pedaços e os entregou a seus discípulos, que distribuíram às multidões.
20 Mbe ntan za mba gumgi gu mbigi ga nɨɨŋgim, mbe za mbegap ndavi givigi. Mbe za ndavi givav, thagi mban tɨvi mbe nta fugap 12 thɨgi kɨra ga vhuigim, nta za givigi.
20 Todos comeram à vontade, e os discípulos recolheram doze cestos com as sobras.
21 Mba tugen, mba mba mbegi gumgira, mben vhɨrve 5,000 thɨgi. Mbe mba mbigi gu tari phorga ruemgi fhuvara.
21 Os que comeram foram cerca de cinco mil homens, sem contar mulheres e crianças.
22 Mbe mbega thugim, Zisas mbaram wo phorga rui gumgi ga sarigim, mbe kema mbe ndigap, fharav mba mbɨ thugav mueŋ nderen hi. Ana nduara kɨv mba gumgi gu mbigi ga sararim, mbe ŋgegɨrim, ana zumgum ŋgɨrga.
22 Logo em seguida, Jesus insistiu com seus discípulos que voltassem ao barco e atravessassem até o outro lado do mar, enquanto ele despedia as multidões.
23 Ana mbe sararim, mbe ŋgegɨrim, ana nduara mbɨkshɨman naaŋv Fhe Bakɨme phorgɨp suanga. Mbe vegim, ra verav vhɨzim, ana nduara mba mbɨkshɨman ki.
23 Depois de mandá-las para casa, Jesus subiu sozinho ao monte a fim de orar. Quando anoiteceu, ele ainda estava ali, sozinho.
24 Ana nduara mbɨkshɨman kim, mba ana phorga rui gumgi, mbe kema ndiga mba mbɨn saman vegi. Mbe saman vegim, bɨɨŋbɨɨŋ zav mba kema bena rɨgim, mbɨ phuri zav mba kema shogi.
24 Enquanto isso, os discípulos, distantes da terra firme, lutavam contra as ondas, pois um vento forte havia se levantado.
25 Mbe vuav kim, maaŋ gɨngiap, mɨn gorɨ zav mbuim, Zisas mbɨn tɨn thivav, mben han vui.
25 Por volta das três da madrugada, Jesus foi até eles, caminhando sobre as águas.
26 Ana mbɨn tɨn thivav mben han vuim, mbe ana gangiap, mbe guigira rivgiap, ninɨnga mbatɨga mbui. Mbe ninɨnga mbatɨga mbuav khaŋ nzuai, “Khe tor ma.” Mbe ne nzuav, rɨrɨva mbatɨga muuŋgiap sɨsɨm mbatɨga mbui.
26 Quando os discípulos o viram caminhando sobre as águas, ficaram aterrorizados. “É um fantasma!”, gritaram, cheios de medo.
27 Mbe sɨsɨm mbatɨga mbuim, Zisas vhemkora khaŋ mbe nzuai, “Nde rɨvɨ thari, nde havhargiri, gura.”
27 Imediatamente, porém, Jesus lhes disse: “Não tenham medo! Coragem, sou eu!”.
28 Ana ne nzuaim, Pita ana ŋgarkarav khaŋ ana nzuai, “Guman Rum, guigira ndura, ndu na suaŋrim, gu mbɨn tɨn thivɨv ndu han ŋgɨrga.”
28 Então Pedro gritou: “Se é realmente o senhor, ordene que eu vá caminhando sobre as águas até onde está!”.
29 Ana ne nzuaim, Zisas mbaram khaŋ ana nzuai, “Ndu zɨ.” Ana maaŋ nzuaim, Pita mba kema thav, mbɨn tɨn thivav, Zisas han vui.
29 “Venha!”, respondeu Jesus. Então Pedro desceu do barco e caminhou sobre as águas em direção a Jesus.
30 Ana thivav vov, ana kha bɨɨŋbɨɨŋ garim, ana guigira kɨvgim, ana rivgi. Ana rivav thav, mbaranera korgia mbɨn verav thav, kaav khaŋ nzuai, “Guman Rum, nan kura.”
30 Mas, quando reparou no vento forte e nas ondas, ficou aterrorizado, começou a afundar e gritou: “Senhor, salva-me!”.
31 Ana ne nzuaim, Zisas vhemkora wo hara ndi mbarav Pitar suirigi. Zisas ana suirav khaŋ ana nzuai, “Ndu na khothɨgi ndɨkndɨk guigira bisaŋgi. Ndu thaŋ nzuav ndɨkndɨk phuniaŋ mbui?”
31 No mesmo instante, Jesus estendeu a mão e o segurou. “Como é pequena a sua fé!”, disse ele. “Por que você duvidou?”
32 Zisas nen ana nzuav, mani fega keman mbarigim, mba bɨɨŋbɨɨŋ fhura mbɨrigi.
32 Quando entraram no barco, o vento parou.
33 Mba bigeŋ maaŋ muuŋgim, mba keman ki gumgi, mbe Zisas zɨ ndi vun fav ana rotu mbuav khaŋ nzuai, “Guigi guarara, ndu Fhe Bakɨmen Kam ma.”
33 Então os outros discípulos o adoraram e exclamaram: “De fato, o senhor é o Filho de Deus!”.
34 Zisas wo phorga rui gumgir kov, mbe muen nderen Genesaret fhaiŋ phorgi.
34 Depois de atravessarem o mar, chegaram a Genesaré.
35 Mbe vov phorgim, mba fhain ki gumgi gu mbigi, mbe Zisas gara vov ana kheharav, mbe mbaram ana bun za mba fhain hara ki ŋgui ga suaŋgim, mbe rɨɨi gumgi ndiav ana han zi.
35 Quando o povo reconheceu Jesus, a notícia de sua chegada se espalhou rapidamente por toda a região, e trouxeram os enfermos para que fossem curados.
36 Mbe mba rɨɨi gumgi ndiav Zisas han zav, mbe khaŋ tɨgap mba rɨɨi gumgi Zisas sharigi shagi tɨvir suigɨr zav Zisasan nzai. Mbe ana nzav, mba rɨɨi gumgi ana shaa tɨvar suigap, mbe za rɨmrɨɨ vhɨzi.
36 Suplicavam que ele deixasse os enfermos apenas tocar na borda de seu manto, e todos que o tocavam eram curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.