Mateus 14

Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 — ausente —
1 Naquele tempo Herodes, o governador da Galileia, ouviu falar a respeito de Jesus.
2 — ausente —
2 Então ele disse aos seus funcionários: — Esse homem é João Batista, que foi ressuscitado. Por isso esse homem tem poder para fazer milagres.
3 — ausente —
3 Pois Herodes tinha mandado prender João, amarrar as suas mãos e jogá-lo na cadeia. Ele havia feito isso por causa de Herodias, esposa do seu irmão Filipe.
4 — ausente —
4 Pois João Batista tinha dito muitas vezes a Herodes: “Pela nossa Lei você é proibido de casar com Herodias!”
5 Herot Zon Gumgi Ruai Guma shogirim, ana rɨmɨn zav mbuav, ana mba gumgi gu mbigir rivgi. Mbe khaŋ muuŋgiap, mbe za khaŋ Zon Gumgi Ruai Guma ga nzuai, “Ana Fhe Bakɨmen kamthooŋ guma ma.”
5 Herodes queria matá-lo, mas tinha medo do povo, pois eles achavam que João era profeta .
6 Herot maaŋ muuŋgiap kim, raa mben, ana niamuuŋ ana tegi tuk, ana mba tuga ndɨkndɨgap, gumgi mbarir kamgim, mbe zav ana phorga pi. Mba tugen Herodisan kambik zav mbe nɨman hii. Ana hiim, Herot guigira ana hɨɨ vuzvugi.
6 No dia do aniversário de Herodes, a filha de Herodias dançou diante de todos, e ele gostou tanto,
7 Maaŋ muuŋgiap, Herot kha kama havharen ana nzuai, “Gu guigi guarara khar ndu nzuai, kha vun ki guma na kaŋgi, ndu bigɨn then nan nzanga, gu mba bigɨnan ndun nɨɨnga.”
7 que prometeu à moça: — Juro que darei tudo o que você me pedir!
8 Herot mba suambarar ana muuŋgim, mba biptar niamuuŋ Herodis, ana fhum ndɨkndɨgar ana nɨɨŋgi. Maaŋ muuŋgiap, Herot mba nzambarar ana muuŋgim, mba biptar khaŋ Herot ga nzuai, “Gu Zon Gumgi Ruai Guman pana vuzvugi, ndu anan thuuŋ the khɨngip, ndigɨ na ndi zɨri.”
8 Seguindo o conselho da sua mãe, ela pediu: — Quero a cabeça de João Batista num prato, agora mesmo!
9 Ana ne nzuaim, mba ŋgui vhɨrve gari guman pan Herot, ana ne mbararagiap guigira ndava simgi. Ana ndav simgiap, ana vhɨra wom wo suaŋgi kama havhareŋ ga ndɨrgap thav, ana vhɨra, mba ana phorga pi gumgi ne mbararagim, ana ne mbergi. Ana maaŋ muuŋgia thav, mbaram mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi ga nzuaim, mbe mba biptar suaŋgi kameŋ zɨn vugi.
9 O rei Herodes ficou triste, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, ordenou que o pedido da moça fosse atendido.
10 Ana thav guma mbe sarigim, ana mbaram vov mba phena tɨvaneŋ vugap, mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi ga suaŋgim, mbe Zon Gumgi Ruai Guma fhɨra thugi.
10 E mandou que cortassem a cabeça de João Batista, na cadeia.
11 Mbe ana fhɨra thugap, ana ndi thuuŋ mbe khɨngiap, ana ndiga vov mba biptara nɨɨŋgi. Ana ana ndiga vov, won niamuuŋ ga nɨɨŋgi.
11 Aí trouxeram a cabeça num prato, entregaram para a moça, e ela a levou para a sua mãe.
12 Mbe Zon fhɨra thugim, ana phorga rui gumgi zav, ana khuma ndiga vov, ana mpɨrigi. Mbe ana khuma mpɨrav vov, ne bun Zisas ga nzuai.
12 Então os discípulos de João vieram, levaram o corpo dele e o sepultaram. Depois foram contar isso a Jesus.
13 Zisas Zon Gumgi Ruai Guma mbe ana shogim, ana rimgi ne mbararagiap, ana mba ki ŋgu thav, kema ndigap gumgi ki fhuv ŋanen vugi. Ana wo phorga rui gumgira kov mbe vegi. Ana vugim, mba gumgi gu mbigi vhɨrve ana vui ŋaneŋ kaŋgiap, mba gumgi gu mbigi, mbe tamtam wari wo ŋgui bakɨvir kegap Zisas han zi.
13 Ao saber o que havia acontecido, Jesus saiu dali num barco e foi sozinho para um lugar deserto. Mas as multidões souberam onde ele estava, vieram dos seus povoados e o seguiram por terra.
14 Maaŋ muuŋgiap, Zisas vov phogap garim, gumgi gu mbigi vhɨrvera ana rarga ki. Ana mbe gangiap guigira mbe kora muuŋgia thav, mben rɨɨi gumgi, ana mben rɨmrɨɨ ga mbuim, nta vhɨzgi.
14 Quando Jesus saiu do barco e viu aquela grande multidão, ficou com muita pena deles e curou os doentes que estavam ali.
15 Ana maaŋ mbe mbuav kim, ra verav vhɨzgim, ana phorga rui gumgi ana han zav khaŋ ana nzuai, “Ai, khe gumgi ki fhuv ŋaneŋ khare, kha ra verav vhɨzɨ za mbui, ndu kha gumgi gu mbigi ga sararim, mbe ŋgɨ. Mbe ŋgɨp wari ndi mba vhezɨv, mbɨrga.”
15 De tardinha, os discípulos chegaram perto de Jesus e disseram: — Já é tarde, e este lugar é deserto. Mande essa gente embora, a fim de que vão aos povoados e comprem alguma coisa para comer.
16 Zisas phorga rui gumgi maaŋ ana nzuaim, ana khaŋ mbe nzuai, “Mbe thaŋ suaŋv ŋgɨrie? Nde nduarira mban mben kur mbɨ!”
16 Mas Jesus respondeu:
17 Zisas maaŋ mbe nzuaim, mbe khaŋ ana nzuai, “Nza mba vhɨrve ndiga zegi fhu. Nza meeŋthɨgi vikntuuveŋ mbɨgama shɨɨŋ mpuani phorga ndiga zegi.”
17 Eles disseram: — Só temos aqui cinco pães e dois peixes.
18 Mbe maaŋ nzuaim, ana khaŋ mbe nzuai, “Nde nta ndigɨ na ndi zɨ.”
18 — Pois tragam para mim! — disse Jesus.
19 Mbe nta ndiga zav Zisas ga nɨɨŋgim, Zisas mbaram, mba gumgi gu mbigi ga nzuaim, mbe fhura mba vhazɨgɨna piigi. Mbe piigim, ana mbaram mba meeŋthɨgi vikntuuveŋ ndigap, mba mbɨgama shɨɨŋ phuni phorga ndigap, khogap buiva garav Fhe Bakɨme ndikndigap ana phorga suaŋgiap, mbaram, mba meeŋthɨgi vikntuur phɨrav wo phorga rui gumgi ga ndɨɨim, mbe nta shama mbuav, mba gumgi gu mbigi ga ndɨɨi.
19 Então mandou o povo sentar-se na grama. Depois pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus. Partiu os pães, entregou-os aos discípulos, e estes distribuíram ao povo.
20 Mbe ntan za mba gumgi gu mbigi ga nɨɨŋgim, mbe za mbegap ndavi givigi. Mbe za ndavi givav, thagi mban tɨvi mbe nta fugap 12 thɨgi kɨra ga vhuigim, nta za givigi.
20 Todos comeram e ficaram satisfeitos, e os discípulos ainda recolheram doze cestos cheios dos pedaços que sobraram.
21 Mba tugen, mba mba mbegi gumgira, mben vhɨrve 5,000 thɨgi. Mbe mba mbigi gu tari phorga ruemgi fhuvara.
21 Os que comeram foram mais ou menos cinco mil homens, sem contar as mulheres e as crianças.
22 Mbe mbega thugim, Zisas mbaram wo phorga rui gumgi ga sarigim, mbe kema mbe ndigap, fharav mba mbɨ thugav mueŋ nderen hi. Ana nduara kɨv mba gumgi gu mbigi ga sararim, mbe ŋgegɨrim, ana zumgum ŋgɨrga.
22 Logo depois, Jesus ordenou aos discípulos que subissem no barco e fossem na frente para o lado oeste do lago, enquanto ele mandava o povo embora.
23 Ana mbe sararim, mbe ŋgegɨrim, ana nduara mbɨkshɨman naaŋv Fhe Bakɨme phorgɨp suanga. Mbe vegim, ra verav vhɨzim, ana nduara mba mbɨkshɨman ki.
23 Depois de mandar o povo embora, Jesus subiu um monte a fim de orar sozinho. Quando chegou a noite, ele estava ali, sozinho.
24 Ana nduara mbɨkshɨman kim, mba ana phorga rui gumgi, mbe kema ndiga mba mbɨn saman vegi. Mbe saman vegim, bɨɨŋbɨɨŋ zav mba kema bena rɨgim, mbɨ phuri zav mba kema shogi.
24 Naquele momento o barco já estava no meio do lago. E as ondas batiam com força no barco porque o vento soprava contra ele.
25 Mbe vuav kim, maaŋ gɨngiap, mɨn gorɨ zav mbuim, Zisas mbɨn tɨn thivav, mben han vui.
25 Já de madrugada, entre as três e as seis horas, Jesus foi até lá, andando em cima da água.
26 Ana mbɨn tɨn thivav mben han vuim, mbe ana gangiap, mbe guigira rivgiap, ninɨnga mbatɨga mbui. Mbe ninɨnga mbatɨga mbuav khaŋ nzuai, “Khe tor ma.” Mbe ne nzuav, rɨrɨva mbatɨga muuŋgiap sɨsɨm mbatɨga mbui.
26 Quando os discípulos viram Jesus andando em cima da água, ficaram apavorados e exclamaram: — É um fantasma! E gritaram de medo.
27 Mbe sɨsɨm mbatɨga mbuim, Zisas vhemkora khaŋ mbe nzuai, “Nde rɨvɨ thari, nde havhargiri, gura.”
27 Nesse instante Jesus disse:
28 Ana ne nzuaim, Pita ana ŋgarkarav khaŋ ana nzuai, “Guman Rum, guigira ndura, ndu na suaŋrim, gu mbɨn tɨn thivɨv ndu han ŋgɨrga.”
28 Então Pedro disse: — Se é o senhor mesmo, mande que eu vá andando em cima da água até onde o senhor está.
29 Ana ne nzuaim, Zisas mbaram khaŋ ana nzuai, “Ndu zɨ.” Ana maaŋ nzuaim, Pita mba kema thav, mbɨn tɨn thivav, Zisas han vui.
29 — Venha! — respondeu Jesus. Pedro saiu do barco e começou a andar em cima da água, em direção a Jesus.
30 Ana thivav vov, ana kha bɨɨŋbɨɨŋ garim, ana guigira kɨvgim, ana rivgi. Ana rivav thav, mbaranera korgia mbɨn verav thav, kaav khaŋ nzuai, “Guman Rum, nan kura.”
30 Porém, quando sentiu a força do vento, ficou com medo e começou a afundar. Então gritou: — Socorro, Senhor!
31 Ana ne nzuaim, Zisas vhemkora wo hara ndi mbarav Pitar suirigi. Zisas ana suirav khaŋ ana nzuai, “Ndu na khothɨgi ndɨkndɨk guigira bisaŋgi. Ndu thaŋ nzuav ndɨkndɨk phuniaŋ mbui?”
31 Imediatamente Jesus estendeu a mão, segurou Pedro e disse:
32 Zisas nen ana nzuav, mani fega keman mbarigim, mba bɨɨŋbɨɨŋ fhura mbɨrigi.
32 Então os dois subiram no barco, e o vento se acalmou.
33 Mba bigeŋ maaŋ muuŋgim, mba keman ki gumgi, mbe Zisas zɨ ndi vun fav ana rotu mbuav khaŋ nzuai, “Guigi guarara, ndu Fhe Bakɨmen Kam ma.”
33 E os discípulos adoraram Jesus, dizendo: — De fato, o senhor é o Filho de Deus!
34 Zisas wo phorga rui gumgir kov, mbe muen nderen Genesaret fhaiŋ phorgi.
34 Jesus e os discípulos atravessaram o lago e chegaram à região de Genesaré.
35 Mbe vov phorgim, mba fhain ki gumgi gu mbigi, mbe Zisas gara vov ana kheharav, mbe mbaram ana bun za mba fhain hara ki ŋgui ga suaŋgim, mbe rɨɨi gumgi ndiav ana han zi.
35 Ali o povo reconheceu Jesus e avisou todos os doentes das regiões vizinhas. Então muitas pessoas levaram doentes a ele,
36 Mbe mba rɨɨi gumgi ndiav Zisas han zav, mbe khaŋ tɨgap mba rɨɨi gumgi Zisas sharigi shagi tɨvir suigɨr zav Zisasan nzai. Mbe ana nzav, mba rɨɨi gumgi ana shaa tɨvar suigap, mbe za rɨmrɨɨ vhɨzi.
36 pedindo que deixasse que os doentes pelo menos tocassem na barra da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.