Marcos 11
Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs NTLH
1 — ausente —
1 Quando Jesus e os discípulos estavam chegando a Jerusalém, foram até o monte das Oliveiras, que fica perto dos povoados de Betfagé e Betânia. Então Jesus enviou dois discípulos na frente,
2 — ausente —
2 com a seguinte ordem:
3 Guma the ŋko gangip khaŋ ŋko suanga ‘Ŋko maaŋ ram mbui?’ ŋko khaŋ ana suaŋri, ‘Guma Bakɨme ŋaar anan ki, ana vhemkora ana ndigi taagi zɨrga.’ ” Zisas ŋgui vhɨrve gari guman pana fara muuŋgiap, Zerusareman veri. (11.1-2) |src="LB00315C.tif" size="span" loc="1/4 page picture spans both columns" copy="Horace Knowles/Louise Bass" ref="11.1-2"
3 Se alguém perguntar por que vocês estão fazendo isso, digam que o Mestre precisa dele, mas o devolverá logo.
4 — ausente —
4 Eles foram e acharam o jumentinho na rua, amarrado perto da porta de uma casa. Quando estavam desamarrando o animal,
5 — ausente —
5 algumas pessoas que estavam ali perguntaram: — O que é que vocês estão fazendo? Por que estão desamarrando o jumentinho?
6 Mani mbe ŋgarkarav mba Zisas mani ga suaŋgi kamen mbe nzuai. Mbe mbaram fhura mani garim, mani ana fhɨrgiap, ana ndiga vui.
6 Eles responderam como Jesus havia mandado, e então aquelas pessoas deixaram que os dois discípulos levassem o animal.
7 Mani ana ndiga vov, Zisas han vugap, mbaram mbe wari wo rugahav shari shagi zorgiap, mba doŋki ŋguga kama kɨra suegim, Zisas mbaram ndav, ana tɨ perigi.
7 Eles levaram o jumentinho a Jesus e puseram as suas capas sobre o animal. Em seguida, Jesus o montou.
8 Zisas mba doŋki ŋguga kama tɨ perav, mbe ndai. Mbe ndaim, gumgi vhɨrve mbe wari wo rugahav shari shagi zorav, tuap ga sɨgi. Gumgi mbari ruan khira ŋgagi gorav, zav, tuap ga sɨgim, Zisas nta tɨn ndai.
8 Muitas pessoas estenderam as suas capas no caminho, e outras espalharam no caminho ramos que tinham cortado nos campos.
9 Ana nta tɨn ndaim, gumgi mbari ana nɨman fharigim, mbari ana zɨn kav, kaav khaŋ nzuai, “Hosana!”
9 Tanto os que iam na frente como os que vinham atrás começaram a gritar: — Que Deus abençoe aquele que vem em nome do Senhor!
10 “Ana nza nzɨga Devitran nzɨk ma. Ana ntige nzan guman pan kɨrga. Fhe Bakɨme tɨvar vhuuŋra anan muuŋrim, ana nza ganɨnga.
10 Que Deus abençoe o Reino de Davi, o nosso pai, o Reino que está vindo! Hosana a Deus nas alturas do céu!
11 Zisas ndav vov Zerusareman hɨgap, mbaram vov Fhe Bakɨme phena bɨna vhen vergap, ana vhen mba bigi ana za nta gara ruigi. Ra verav vhɨzgim, ana wo farasegi 12 thɨgi ŋaara gumgir kov, mbe taagia Betanin vergi.
11 Jesus entrou em Jerusalém, foi até o Templo e olhou tudo em redor. Mas, como já era tarde, foi para o povoado de Betânia com os doze discípulos.
12 Mbe verav, Betani ga kuigap, mɨtimanera mbe taagia khavgiav, Zerusareman ndai. Mbe ndav, Zisas thɨhegi.
12 No dia seguinte, quando eles estavam voltando de Betânia, Jesus teve fome.
13 Ana thɨhegap, mbe ndav ana samra fik khage garim, niŋge thɨgav ki. Ana niŋge garim, niŋge khovgim, ana khaŋ nzuai, “Niŋge vhɨgi mbarigi thi?” Ana ne ndɨkndɨga vov niŋge garim, niŋge vhɨgi mbarigi fhu, fari khɨnira. Khe fik khira vhɨgi mbai tuk fhuvara.
13 Viu de longe uma figueira cheia de folhas e foi até lá para ver se havia figos. Quando chegou perto, encontrou somente folhas porque não era tempo de figos.
14 Ana niŋge gangia thav, mbaram khaŋ mba fik khage nzuai, “Guma the taagip ndun vhɨgar mbegɨrga fhu.” Ana ne nzuaim, ana phorga rui gumgi ne mbararagi.
14 Então disse à figueira: E os seus discípulos ouviram isso.
15 Ana maaŋ mba fik khage suaŋgiap, mbe nda vov, Zerusareman hegi. Mbe hegap, Zisas vov Fhe Bakɨme phena bɨna vhen vergap, mba bigi ga vhezav, bigi ndi mbai gumgi zɨtɨgap, mbe ndi kɨrar mbai. Ana mbe ŋkɨɨar kurkurigi kaagi, ana nta siasuav, mbe korigi ndi mbai gumgir mpirmpirɨgi ana vhɨra nta siasui.
15 Quando Jesus e os discípulos chegaram a Jerusalém, ele entrou no pátio do Templo e começou a expulsar todos os que compravam e vendiam naquele lugar. Derrubou as mesas dos que trocavam dinheiro e as cadeiras dos que vendiam pombas.
16 Ana maaŋ mbe mbuav vhɨra mbe bigɨn the ndigiv fhura Fhe Bakɨme phena bɨna vhee mbugu ŋgirɨrganen mbe thɨvigi.
16 E não deixava ninguém atravessar o pátio do Templo carregando coisas.
17 Ana maaŋ mbe muuŋgiap, mbaram Fhe Bakɨme buni vhuuin mbe nzuav, khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ ki gavar Fhe Bakɨme khaŋ nzuai,
17 E ele ensinava a todos assim:
18 Ana ne suaŋgim, mba Fhe Bakɨmen rotu gari gumgir pani gum Zudaiŋ tɨvi vhuuiŋ kaŋgi gumgi, mbe ana shogiri ana rimgirga tuavi ndi gari. Mbe vhɨra anan rivgi. Mbe garim, gumgi gu mbigi vhɨrve za ana buni mbararav, ŋgava mbatɨga mbui.
18 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei ouviram isso e começaram a procurar um jeito de matar Jesus. Mas tinham medo dele porque o povo admirava os seus ensinamentos.
19 Zisas maaŋ kav mbe nzuav kim, ra verav vhɨzim, ana wo phorga rui gumgir kov, mbe mba ŋgu thav kɨrar hegi.
19 De tardinha, Jesus e os discípulos saíram da cidade.
20 Zisas mba mɨtimanera taagia wo phorga rui gumgir kov, mbe taagia mba tuavar ndav, mba fik khage garim, niŋge za nzɨɨ vov, bira phorga shɨɨŋgi.
20 No dia seguinte, de manhã cedo, Jesus e os discípulos passaram perto da figueira e viram que ela estava seca desde a raiz.
21 Mbe niŋge garav, Pita mba Zisas mba fik khage suaŋgi ne ndɨkndɨk suiravra kav, khaŋ Zisas ga nzuai, “Rabai, ndu ganɨ! Ndu gurum mbu fik khage ruma mbuav niŋge suaŋgim, niŋge za shɨɨŋgi!”
21 Então Pedro lembrou do que havia acontecido e disse a Jesus: — Olhe, Mestre! A figueira que o senhor amaldiçoou ficou seca.
22 Pita ne nzuaim, Zisas ana ŋgarkarav, khaŋ nzuai, “Nde Fhe Bakɨme ŋkasŋka khothivɨri.
22 Jesus respondeu:
23 Gu guigira nde nzuai, guma the khaŋ kha mbɨkshɨma suanga, ‘Ndu khaŋ thav sigiv, ŋgɨv, wo fegɨ mbasɨk khɨnik,’ mba guma ndɨkndɨga baviran muuŋv, Fhe Bakɨme ŋkasŋka khothɨgɨp, khaŋ suanga, ‘Gu ntige kha nzuai bigeŋ, nan hɨgɨrga,’ ana maaŋ suanga mba bigeŋ guigira anan hɨgɨrga.
23 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: vocês poderão dizer a este monte: “Levante-se e jogue-se no mar.” Se não duvidarem no seu coração, mas crerem que vai acontecer o que disseram, então isso será feito.
24 Gu maaŋ muuŋgia nde nzuai, nde Fhe Bakɨme ŋkasŋka khothivɨv bigɨn the suaŋv, Fhe Bakɨmen nzanga, ana mba nde nzai bigɨnan nden nɨɨŋgirga.
24 Por isso eu afirmo a vocês: quando vocês orarem e pedirem alguma coisa, creiam que já a receberam, e assim tudo lhes será dado.
25 — ausente —
25 E, quando estiverem orando, perdoem os que os ofenderam, para que o Pai de vocês, que está no céu, perdoe as ofensas de vocês.
26 — ausente —
26 [Se não perdoarem os outros, o Pai de vocês, que está no céu, também não perdoará as ofensas de vocês.]
27 Zisas wo phorga rui gumgir kov, mbe taagia nda vov Zerusareman hegi. Mbe hegav, Zisas vov Fhe Bakɨme phena bɨna vhen vergap, thiva ruav ki. Ana ruav kim, Fhe Bakɨme rotu gari gumgi pani gum, Zudaiŋ tɨvi vhuuiŋ kaŋgi gumgi mbari gum, mben gumgi ruu mbari, mbe Zisas han zi.
27 Depois voltaram para Jerusalém. Quando Jesus estava andando pelo pátio do Templo, chegaram perto dele os chefes dos sacerdotes, os mestres da Lei e os líderes dos judeus que estavam ali
28 Mbe Zisas han zav, anan nzarigi, “Ndu ram muuŋgi ŋkasŋka kav kha bigi ga mbui? The mba ŋkasŋka ndu nɨɨŋgi?”
28 e perguntaram: — Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu autoridade para fazer isso?
29 Mbe ne nzuaim, Zisas mbe ŋgarkarav, khaŋ mbe nzuai “Gu bigɨna thueŋ ga suaŋv nden nzararga. Nde ne ŋgarkararim, gu za the kha ŋkasŋka na nɨɨŋgim, gu kha bigi ga mbui, ne bun nde suanga.”
29 Jesus respondeu:
30 Ana nen mbe suaŋgiap, mben nzarigi, “The mba gumgi ruar zav Zon Gumgi Ruai Guma ga sarigim, ana zɨgi? Fhe Bakɨme o, kha nuiana gumgi? Nde na suaŋ.”
30 Respondam: quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas?
31 Ana mben nzarigim, mbe nen warira nzuav, khaŋ wari ga nzuai, “Nza khaŋ suanga, ‘Fhe Bakɨme ma,’ ana taagi khaŋ nza suanga, ‘Maamgia, nde ram muuŋgiap ana khothivi fhu?’
31 Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
32 Maaŋgi nza khaŋ suanga, ‘Kha nuiana gumgi han.’ ” Mbe wo buni vhɨzgi fhuvara. Mbe kha gumgi gu mbigi vhɨrver rivgi. Mbe kaŋgi, kha gumgi gu mbigi za Zon Gumgi Ruai Guma kaŋgi, ana guigira Fhe Bakɨme kamthooŋ guma ma.
32 Mas, se dissermos que foram pessoas, ai de nós! Eles estavam com medo do povo, pois todos achavam que, de fato, João era
33 Mbe maaŋ muuŋgiap, Zisas ŋgarkarav khaŋ nzuai, “Nza kaŋgi fhu.”
33 Por isso responderam: — Não sabemos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.