Romanos 4

Raraŋ Aetaniacna Kam Wembaŋ Laŋ (GAI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Na Abraamma ma aina kirar, na ma aina ŋgamaɨr. Ainda moca aia manmo kaina kam ndopit?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Na anna gidik ecte, Abraamma moatna tɨpemb kirarira laiŋ co, an kirarir laiŋ puŋga ma ramoot wandoŋ laŋ ndaru te, na ma ndona i aŋgɨra ŋgep mbe. Na Raraŋ Aetaniacna lamnɨaca watrenanna, ma an kirarir puŋga, ramoot wandoŋa mba laruatke.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Na titocna kamma Raraŋ Aetaniacna timbigta kap ndeacrenan? Na ma gaindopatna, “Abraamma Raraŋ Aetaniacna kamma rɨpacri, ma manmo ramoot wandoŋ ŋgacatna.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Na ramootta aiŋa mo te, ma anna opoikca aŋgɨnande, na an opoikca anna aia gainda mba mboprenanna, anna wanaiŋa neaŋrena reac laŋna opoik. Wanaiŋ. Anna aiŋ mac nda rutina reac niŋgik.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Na ramoot ian, ma ndomo Raraŋ Aetaniacna lamnɨacmo, ramoot wandoŋ ndaru ndop te, ma kaia moit? Na ma aiŋ gargarna kirarir laiŋga mo nake, kai mo teac, te, ma gainda rɨpacna, Raraŋ Aetaniac ma an tɨpemb ŋgorikta makukara morenanmo, meikramtaɨr wandoik ŋgacna mɨn. Na Raraŋ Aetaniac manmo ramoot wandoŋ ŋgacnande.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Na Dewit toco, gaind tocna kamna kirar ndopatna. Na an meikramtaɨra Raraŋ Aetaniacna lamnɨac ŋgoutta wandoik taruna ndop te, mindacniŋ mina tɨpemb kirarir laiŋga mo mairinan, co, wanaiŋ. Mina muruŋcamiŋa toŋgoca werainande.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Na Dewitta ma gaindopatna,
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Na Kacootta an ramootna morina tɨp ŋgoreacna makukca ndarekrekke te,
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Na moca tikiŋit katacrenanna, ndori toŋgoca weraiit ki, a? Co, tikiŋit katac ŋgocortan toco, mina toŋgoca weraiit ki? Na aia matau lamŋi rapac. Na aia gaindoprena, Raraŋ Aetaniaca Abraamna rɨtɨpaca watca ma manmo ramoot wandoŋ ŋgacrena.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Na Abraamma titoc ndeacri, na ma tikiŋit katac ŋgocor ndeacri, co, ma tikiŋit katacrinan, na Raraŋ Aetaniaca manmo ramoot wandoŋ ŋgacatna? Ma tikiŋit katac ŋgocor ndeacri, Raraŋ Aetaniaca manmo ramoot wandoŋ ŋgacrina.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Na an mɨn, ma tikiŋit katac ŋgocor ndeacri, ma Raraŋ Aetaniaca rɨpaca, Raraŋ Aetaniaca manmo ramoot wandoŋ ŋgacatna. Ri, Raraŋ Aetaniaca manmo an tikiŋit kakatacna tɨpna kirar neaŋgatna, anna mana ŋgagatrac, ma ainda mo te, Raraŋ Aetaniaca manmo ramoot wandoŋ ŋgacnande. Ainda moca Abraamma ma Raraŋ Aetaniacna rɨpacrena tikiŋit katac ŋgocorta ramtaɨr muruŋna ŋgamaɨr ndeacnande, na an ramtaɨrmo Raraŋ Aetaniaca minmo ramtaɨr wandoik ŋgacnande.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Na ramtaɨr ndeida tikiŋit kataca eacrenan, mitoco Abraamna ŋgamrir. An ramtaɨra mina tikiŋita wanaiŋa mba katacri, wanaiŋ. Mina tikiŋit kataca, mitoco aina ŋgamaɨr Abraamna taupca raŋgaica mina Raraŋ Aetaniaca rɨpacatna. An mɨnna Abraamma tikiŋit katac ŋgocor ndeacri moatna kirar.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Na atua Raraŋ Aetaniaca Abraamapa mana ŋgamrirta wiwitta babua mbopatna, ma minmo pitrikara muruŋa neaŋnande. Na Abraam, ma tɨp wandɨk ndeida mba moca Raraŋ Aetaniaca manmo an nake, mba babuatna, wanaiŋ. Abraamma Raraŋ Aetaniacna kamma rɨpacri, Raraŋ Aetaniaca manmo ramoot wandoŋ ŋgacatna, aintik Raraŋ Aetaniaca Abraammo an bababua moatna.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Na anna gidik ecte, meikramtaɨra tɨp wandɨkca raŋgairenanna, mina ndori an Raraŋ Aetaniaca neaŋ ndopca babuatna reikmo mina ndori aŋgɨnande, te, an rɨtɨpacna tɨpna kirara anna reac wanaiŋ ndacarinande. Te, Raraŋ Aetaniacna bababu toco, anna reac wanaiŋ ndacarinande.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Na aia lamŋirena, an mɨnna tɨp wandɨkca eacri, meikramtaɨra an tɨp wandɨkca raŋgai ŋgocor ndacarica, anna ndo moca, makukca larunande. Na an mɨnna tɨp wandɨkca eac ŋgocor te, aia gainda kai mbop teac, ramootta tɨp wandɨkca mba raŋgairena.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Na Raraŋ Aetaniaca Abraamapa mana iŋmbai ndaruekna ŋgamrirta kadmaica ma Abraammo gan bababua moatna. Meikramtaɨrmo Raraŋ Aetaniaca minmo neaŋ ndopca babuatna reikca mina an aŋgɨ ndop te, mina Raraŋ Aetaniacna kamma rɨpac te, mina aŋgɨnande. Na an reikca anna meikramtaɨra Tɨp Wandɨkca raŋgairenan tiŋgiknanna wanaiŋ. Na meikramtaɨra muruŋcamiŋa Abraamna rɨpacrina kirara rɨpac te, an reikca mitoco aŋgɨnande. Na Abraamma ma aina muruŋcamiŋna ŋgamaɨr paŋan.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Na anna Raraŋ Aetaniacna timbigta kap mboprina kamna kirar, “Aku unmo moi aŋgɨri u gan tiacarpaikna pitrik waŋgorta meikramtaɨr wɨt aniacna wiwitna ŋgamaɨr paŋan ndeacnande.” Na an bababua Raraŋ Aetaniacna lamnɨac ŋgoutta maeacreke. Na Abraam, ma an Raraŋ Aetaniaca rɨpacrena, ma an menacrinanmo wat neaŋreke mina mac nda ŋgeprena. Na ma kam niŋgik ndopreke, an eac ŋgocorta reikca larurena.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Na Abraam, ma lamŋi ŋgocor, an reikca Raraŋ Aetaniaca mo ndopca babuatna reikca ma titoca tɨki moit. Na Abraamma ma rɨpaca lamŋirina an reik, mina larunande. Aintik, “Ma gan tiacarpaikna pitrik waŋgorta meikramtaɨr wɨt aniacna ŋgamaɨr,” an Raraŋ Aetaniaca mbopatna kirar, “Abraam una mombonikta ŋgamrira, mina wɨt aniac ŋgoin ndarunande.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Na Abraamna iarira taŋga 100na mɨn toca tɨkatke, mana tikca menaca ma mooŋnuocmo mo laruna mɨnna wanaiŋ. Ri, ma gaind ndamŋiatna Sara, mooŋnuoca mɨrna mɨnna wanaiŋ. Na mana rɨtɨpaca gargar ŋgoin, anna bebede ŋgocor.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Na Raraŋ Aetaniaca an reikca mo ndopatke, ma babuatna. Na Abraamma an bababuna kammo iro mbuniŋa mba aŋgɨri, na ma ndona rɨtɨpaca mba kecariri. Wanaiŋ ŋgoin. Mana rɨtɨpaca manmo moa gagraca. Na ma Raraŋ Aetaniacna i aniac aŋgɨra ŋgeprina.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Na Abraamma gaind ndamŋirinanna, Raraŋ Aetaniaca mo ndopca babuatna reaca ma mona mɨn.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Ainda moca Raraŋ Aetaniaca Abraamna rɨtɨpaca watca, “Ma manmo ramoot wandoŋ ŋgacrina.”
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Na an kamma Raraŋ Aetaniacna Timbigta Kap ndeacrenanna gaindopatna, “Raraŋ Aetaniaca Abraammo, ramoot wandoŋ ŋgacatna.” Na an kamma ma Abraam niŋgik nake, mba mbopatke. Wanaiŋ.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 An kamma ma aina moca ma mbopatna. Na ai toco, anna rɨpaca, an Raraŋ Aetaniac, ma Iesusa menacrinanna, ma manmo mac nda moca ŋgepatna anna aina Kacoot, ma aina rɨtɨpaikca watca anna ndamŋi te, ma aimo meikramtaɨr wandoik ŋgacnande.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Aintik Raraŋ Aetaniaca ramtaɨrmo wattacarica mina Iesusmo mo menacatna, te, ma aina tɨpemb ŋgorikta makukara moi kecarina. Na Raraŋ Aetaniaca manmo muk ndiŋa mac nda moca ŋgepatna, na aimo meikramtaɨr wandoik ŋgacna moca.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.