João 11
Raraŋ Aetaniacna Kam Wembaŋ Laŋ (GAI) vs NAA
1 Na ramoot ianna ma roumbapnan, na mana ia Lasarus, na ma Betani auŋnan. Na Betani auŋa anna Mariaapa mana lacainameac Matana auŋ.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Na an Maria ma Kacootna ormo tabaɨr ruŋkica ndikrina meac, na ma ndona paŋanna lakoar puŋga muririna. Na Lasarus, ma an ramootta roumbapna ramoot, na ma an meacniŋna ndaŋ.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Ri, an meacniŋa Iesusmo kam neaŋga taŋga aindopatna, “Kacoot, an ramootta u matŋirenanna, ma roumbap.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Na Iesusa anna waraca ma gaindopatna, “An roumbca anna ramootta menacna roumbca wanaiŋ. Anna ma meikramtaɨrmo moca mina Raraŋ Aetaniacna gargara watca manmo i aniac neaŋna. Na an taup mbuŋa Raraŋ Aetaniacna Nuoc toco, ma i aniac aŋgɨnandet.”
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Na Iesusa ma Lasarusapa mana mbiniŋmo mamatŋi aniacap.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Na an mɨn mbuŋa, ma Lasarusna roumbna kam mbaracatnanna, ma an auŋa ma eacrinanmo ma kabena ra mbuniŋ mac eacatna.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Karica iŋmbaia ma ndona iŋa raŋgairena ramtaɨrmo gaindopatna, “Aia Iudiana pitrik waŋga nda taŋna.”
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Ri, mana iŋa raŋgairena ramtaɨra gaindopatna, “Riripti, rocotta wanaiŋa Iudanaŋgepca unmo watur puŋga rɨŋ menacna morina. Na u an mac taŋna more ki?”
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Na Iesusa mina kambmo gainda rutirina, “Ra ma ŋaŋarmuŋa tɨkca taŋi ra wigwac te, ma memetacap. Na u mandaia an kɨdrɨk mbuŋa taŋ te, una ora mba aoclataca irikitndait. Na anna ma gan tiacarpaikna memetac mbuŋa watca taŋrenan.
9 Jesus respondeu:
10 Na ramootta mouŋa taŋ te, ma irikrenan, an kɨdrɨkca ma memetaca metac watna tac ŋgocor.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Na ma aindopca maica, iŋmbaia ma gaind mac mbopatna, “Aina aikndamoot Lasarusa ma ŋgorena. Na aku taŋca manmo, mo ŋgepnandet.”
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Ri, mana iŋa raŋgairena ramtaɨra an kam mbaraca mina gaindopatna, “Kacoot, ma ŋgo te, mana roumbca laŋa moca ma laŋa monande.”
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Na mina gaind ndamŋirena Iesusa Lasarusmo ŋgogo niŋgikna kam ndoprina. Na an kɨdrɨkca mina mba garacri, Iesusa aindoprina, Lasarusa menacrinan.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Ainda moca Iesusa mandeaca minmo mbopca waracrina, na ma gaindopatna, “Lasarusa ma mamenacri.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Na aku toŋgorinanna aku an kɨdrɨkca manapa mba eacri. Anna aku nena moca lamŋirina. Na anna ndo nenmo moca ne rɨpacnandet. Aintik mandeaca aia man ndambuŋa taŋnandet.”
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Na Iesusa aindopca maicatke, Tomas mana i ianna Didimus, ma ndo, Iesusna iŋa raŋgairena ramtaɨrmo gaindopatna, “Aria, aia muruŋa taŋca Iesusap Iudia tɨkca manap menacna.”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Karica Iesusapa mana iŋa raŋgairena ramtaɨra taŋga Betani auŋmo rambuŋairi, ma ainda waracrina, mina Lasarusmo mutoca muk inik ndeaca raia paur mamoat.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Na Betani auŋa ma Ierusalem auŋ aniacmo tawan ŋgoinna wanaiŋ.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 Ainda moca Iudanaŋgepta meikramtaɨr wɨtta kɨpca Mataapa Maria mbaniŋap eacrina, te, maniŋa iro wetwet aŋgɨca ndoniŋna ndaŋna moca mba kadmaiitndai.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Ri, Mata ma waracrinanna, Iesusa taup ndiŋ nakɨpri, aintik ma ndona lapnameac Mariamo tɨkcarica ma taup ndiŋa taŋca manmo ndauprikina.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Karica ma manmo gaindopatna, “Kacoot u gan ndeac co, aukna ndaŋa mba menac mbe.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Na mandeac aku malamŋiri, u Raraŋ Aetaniacmo, reac ianna mbendei te, ma unmo neaŋnandet.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Ri, Iesusa manmo gaindopatna, “Una ndaŋa ma mac ŋgepnandet.”
23 Jesus disse a ela:
24 Na Mata manmo aindopatna, “Aku lamŋirena, ma gan tiacarpaikna mamaina ra ma mac ŋgepnande, na an mɨnna gan tiacarpaikna meikramtaɨra muruŋa mac ŋgepnandet.”
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Ainda moca ma manmo gaindoprina, “Mac nda ŋgeŋgepca aku ndo. Na eteacna watta aku ndo. Na mandaia aukmo rɨpac te, na ma menac te, ma eacraŋnandet.
25 Então Jesus declarou:
26 Na meikramtaɨra muruŋa menac ŋgocora, aukmo rɨpacrenan, mina mba menacitndai. Mina iarwar ndeacraŋnandet. Na u anna rɨpacri ki, co wanaiŋ?”
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Ri, Mata Iesusmo gaindopatna, “Ore Kacoot. Aku rɨpacrina, u Raraŋ Aetaniacna Nuoc. Na u an ramootta Raraŋ Aetaniaca babuca mbagɨrica kɨpca aimo mac nda aŋgɨna ramoot.”
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Na Mata aindopacarica ma taŋga ndona lapnameac Mariana maacat. Ri, ma mana koarmo laŋanna gaindopatna, “Ririptia kɨpca maeacreke, na ma una moca digirena.”
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Ainda moca Maria an kam mbaraca ma tawi ŋgoin naŋgepca Iesus mbatna mataŋgat.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Na Iesusa ma auŋmo mba larureke. Ma an taupca Mata manmo watrinanna, ma an ndeacrena.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Na an Iudanaŋgepca Mariaap kadmaica eacrenan, mina watrinanna, ma ŋgepca tawi ŋgoinna kac tɨkcarica laruri, mitoco ŋgepca laruca maraŋgaiat. Na mina gaind ndamŋirina, moca ma taŋca mukca tɨkca ae nari.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Ainda moca Maria ma taŋca Iesus eacrena taup ndaruca, ma manmo watca, mana kɨtɨmma ma ndona tutupniŋmo rɨmbɨtca manmo gaindopatna, “Kacoot, u gan ndeac co, aukna ndaŋa ma mba menac mbe.”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Ri, Iesusa wattatnanna Mariaapa Iudana meikramtaɨra aerena, na ma kakadmai ŋgoin mamoat.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Na ma mimo madigiat, “Waɨrmo ne tenna mutocrina?” Ri, mina manmo nda rutica gaindopatna, “Kacoot, u kɨpca ndo wat.”
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Ri, Iesusa anduna maaeat.
35 Jesus chorou.
36 Na Iudana meikramtaɨra aindopatna, “Ne wat, ma Lasarusna toŋtoŋ aniac ŋgoin tik ma aerena.”
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Na mina ndeida aindopatna, “Ma lamnik ŋgorikmo, moa laŋa morenan, na kaica ma Lasarusmo otac ŋgocor?”
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Na Iesusa ma kakadmai aniacap maeacreke. Ainda moca ma muk ndambuŋa taŋrina, na an mukca mina wautmo aua iaca waut aniac mbuŋa mana tɨŋmo mboracrena.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Karica ma ramtaɨrmo mbopca, mina wautmo rukica taŋ te, tɨŋa gootna. Ri, Mata gaindopatna, “Kacoot, u lamŋirena Lasarusa ma menaca raia paur mamoat, na waɨra ma iŋpairapacnandet.”
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Ri, ma minmo aindopatna, “Aku nenmo mboprinan, ne rɨpac te, ne Raraŋ Aetaniacna gargarapa i aniacmo watnandet.”
40 Jesus respondeu:
41 Ainda moca mina wautmo rukica taŋga roumbmbaia tɨkri, Iesusa tamuŋna auŋa raia watca ma mambendeiat, na ma aindopatna, “Ate, aku unmo toŋtoŋ ŋgoin, u aukna mbembendeimo mawaracri.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Na aku lamŋirena, u memetmbaca aukna mbembendeiarmo, u waracrena. Na aku aindop te, gan meikramtaɨra rɨpacnandet, u aukmo mbagɨrica aku kɨprina.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Karica ma mbendeia maiatke, ma kam keca gaindopatna, “Lasarus, u laru!”
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Na an menacrina ramootta malaruat. Na mana orapa para mina raraŋit budir puŋga tamairina, na mana inpaŋan tocmo raraŋit mbuŋa tamairina. Karica Iesusa meikramtaɨrmo gaindopatna, “Mana tikna raraŋitmo pɨarca ma taŋna.”Iesusa kam keca mbopca Lasarusa muk ndiŋ mac nda ŋgepca malaruat|src="Gw131.tif" size="col" copy="Wade" ref="11.43-44"
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Ainda moca an Iudanaŋgepta ramtaɨr wɨt aniaca Mariaap kɨpca kakadmaica morinanna, mina an reaca Iesusa moatnanna watca mina manmo marɨpacat.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Ri, mina ndeida ŋgepca taŋca Parisiarmo an man morina reacna kam ndoprina.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Ainda moca taup ndamtaɨr paŋaindapa Parisiara mina ninik waŋgorta ramtaɨrmo aca kɨpca mina minmo gaindoprina, “Aia tida moit? Gan ramootta ma ŋgagatrac wɨt aniaca morenan.
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Na aia manmo wattacarica ma an tɨp kirara moraŋ te, meikramtaɨra muruŋcamiŋa manmo rɨpacnandet. Te, Romnaŋgepca kɨpca aina Raraŋ Aetaniacna Kacapa aina barna wiwitna meikramtaɨrmo, mo topnande.”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Na mina rɨkna ramoot ianna mana ia Kaiapas, na an mɨnna ma taup ndamoot paŋan aniac ndeacri, na ma minmo gaindopatna, “Ne iroar kocor koind ki?
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Aintik nen opotacna iro landamŋiap kocor ki? Na anna laŋ, ramoot kabea ndo meikramtaɨr wɨtna taup aŋgɨca menac te, aina barna wiwitna meikramtaɨra mba topitndait.”
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Na Kaiapas ma ndona iro mbuŋa an kambmo mba moatke, wanaiŋ. An mɨnna ma taup ndamoot paŋan aniac ndeacri, ma an rambna kambmo moca Iesusa menac te, Iudanaŋgepta meikramtaɨrmo otacna.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Ainda moca Iesusa menacatnanna, ma Iudanaŋgepta meikramtaɨr tiŋgikmo mba otacnanna. Wanaiŋ. Ma menacrinanna, ma Raraŋ Aetaniacna mombonikca tamtam ndeacrenanmo, aŋgɨca tumbunna tɨkca mina wiwit kabe ndarunan.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Ri, an ra ŋgoin mbuŋa, ramtaɨr paŋainda kamb leaca taupembta koreca, manmo mo menacna.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Ainda moca Iesusa Iudanaŋgepta raekmo mba mac larua taŋri. Aintik ma an auŋ tɨkcarica ma meikramtaɨr kocorta taupna auŋ ianna mana ia Epiraim mataŋgat, na ma ndona iŋa raŋgairena ramtaɨrap, an ndeacrina.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Na an Pasowana Ra ma kɨpca marambuŋairi. Ainda moca auŋembta meikramtaɨra Ierusalem auŋ aniaca taŋca ndorimo Raraŋ Aetaniacna lamnɨac ŋgoutmo, mo ratna moca mataŋgat.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Ri, mina Iesusna ŋgorerina. Na mina Raraŋ Aetaniacna Kacna wuocna inikca wɨtɨkca ndorita rɨkmo aindoprina, “Ne tit ndamŋire? Ma an mbembendeina ra aniaca watna kɨpit ki, co wanaiŋ?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Na taup ndamtaɨr paŋaindapa Parisiara mina meikramtaɨrmo mambopat, mandaia lamŋi te, Iesusa ten ndeac te, ma minmo kam landamŋi neaŋ te, mina manmo utiŋa kac ŋgoreaca tɨknandet.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.