2 Coríntios 7
Raraŋ Aetaniacna Kam Wembaŋ Laŋ (GAI) vs NAA
1 Na min ne aukna aikor koind, aia an Raraŋ Aetaniacna babuatna bababuara aia aŋgɨra mamairi. Aintik aia ndorita tikembta tɨpemb kirarir ŋgorik teacrena patiŋapa, ndorita ŋerŋgaur teacrena patiŋmo muruŋcamiŋmo mo kecarica, na Raraŋ Aetaniacna lamnɨacmo aia muruŋa ŋgaib taruna. Na aia Raraŋ Aetaniacna rugut moca, tɨp kirar rat gidik, gidik ŋgoinmo memetmbaca raŋgairaŋ.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Na ne aimo ndorita nikinik iroarmo aia neaŋ. Na aia ramoot ianmo tɨp ŋgoreac ianna mba morenanna. Na aia ianmo moi ŋgocrai ŋgocor. Na aia ramoot ianmo paruca mana reac ianna aŋgɨ ŋgocor.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Na aku nenmo outna mbopatna kamma aku nena ritri waparaca mo nake mba mbopatke, wanaiŋ. Aku gaindopatna. Aia ndorita nikinik iroarmo aia nena neaŋgatna. Aintik ne menac te, laŋ ai toco nenap menacnande. Na ne eteacna wat aŋgɨ te, laŋ ai toco nenap an eteacna wat aŋgɨnande.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Na aku nenmo wandoŋ gidik ŋgoin mambopek, na aku nenmo rɨpacrena. Na aku nena toŋtoŋ bagaraniac ŋgoin. Na an makukara aimo larurenan, aku nena ndamŋirena, na anna ndo aukna iromo moca aku wetwet laŋan ŋgoin ndeacrena, na aku toŋtoŋ aniac ŋgoin.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Na ŋgaua aia Masedonia eacri, na an toco aina tikembca emtemma wɨk emtem aŋgɨ ŋgocor. Wanaiŋ. Na titoc, titocna makukara aimo larurina. Na meikramtaɨra aimo ipuŋreke, na aia ndorita iroar inkar puŋga rugut morina.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Na Raraŋ Aetaniac ma meikramtaɨra makukarap eacrenanmo, ma mina iroar inkarmo moa wewettarena. Aintik ma Taitusmo mandaca ma ai ndambuŋ ndaruatna, an mbuŋa ma aina iroar inkarmo moa wewettatna.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Na an taup mbuŋa Raraŋ Aetaniac, ma aina iroar inkarmo an niŋgik mbuŋa mba moa wewettarenanna. Wanaiŋ. Outta ne Taitusna iro inikca moa wewettari, na ma aimo an nena moatna tɨpna kirarna kam ndopatna. Aintik an tɨpna kirara Raraŋ Aetaniac ma aina iroar inkar motocmo ma ainda moa wewettarena. Na Taitus ma gaindopatna, ne kadmaica aukca watna toŋtoŋap, na nena iroar inkara aukap iro kabe ndaruna moca tamtam ŋgoin ndamŋirena. Ainda moca aku toŋtoŋ ŋgoin.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Na aku lamŋirena, aukna timbiŋ rapara nena iroar inkarmo moca ne makukurina, na aku an nake iro ŋgoreaca mba aŋgɨri. Na anna gidik, ŋgaua aku anna iro ŋgoreac aŋgɨrina, na mandeaca, wanaiŋ. Na aku lamŋirena, an timbiŋ rapara nenmo moca ne makukurina, na anna ma kɨdrɨk tekemmotem ndeacnande.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Na mandeaca aku matoŋgori. Na an toŋtoŋa anna nena makukartake, mba toŋgori. Wanaiŋ. Aku toŋgorinanna, anna an makukapa numbira nenmo moca ne iroar inkar ŋgetrikina moatna. Na aku lamŋirena. Raraŋ Aetaniac, ma ndo nenmo an makukarta iroar inkarapa numbira neaŋrenan, aintik aina kambca nenmo emtemma moi ŋgocrai ŋgocor. Wanaiŋ.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Na iroar inkarapa numbira moa ŋgocrairenan anna Raraŋ Aetaniac moa larurena, an mbuŋa aia meacramoota iro inik ŋgetrikirenan. Aintik Raraŋ Aetaniaca ma aimo mac nda aŋgɨnandet. Na gan tiacarpaikna meikramtaɨrta iroar inkarapa numbirta tɨp kirara, anna ma memenaca moa larurena.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Na ne anna moca matau lamŋiraŋ. Na an kakadmaica Raraŋ Aetaniaca nena neaŋrina, na ma nenmo tɨpemb kirarir iro, iroar laiŋ koinda moa larurena. Na anna ma nenmo tawi moca, na ne ŋgepca ndorita mboprina kambta kam wandoŋaina. Na ma nenmo moca ne ŋgepca an tɨp ŋgoreaca morena ramootmo kaega mo, na ne Raraŋ Aetaniac nake rugut mo. Na nena iro inikca ne aimo watna toŋtoŋap, na ne gagraca an tɨp ŋgoreaca morinanmo moi wandoŋai. Na an aiŋira ne morenanna, anna ma waekeca nenmo wandacrena, ne makukar kocor.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Na anna gidik, ŋgaua aku nenmo tiratna timbiŋ rapara aku tɨp ŋgoreaca morina ramoot ian nake mba tiratke. Na aku kabena ramootna moca mba lamŋirenan, ma an ramootmo makukca neaŋrinan. Wanaiŋ. Na aku toŋgorina, nena tɨpna kirar laiŋmo moi larui raekca tɨk, Raraŋ Aetaniacna lamnɨac, ma mawatreke, na ne gaind ŋgoinna matau lamŋi. Na ne aina moca toŋtoŋ aniac ŋgoinna morena. Anna moca aku an timbiŋ rapara tiratna.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Na nena an tɨpemb kirarira ndo aina iroar inkarmo moa wewettarina.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Na ŋgaua aku nena imo Taitusna outta tɨkca aŋgɨra ŋgepatke, aku ndona an mbopatna kamna numbira mba mori. Wanaiŋ. Na an kamb wɨt anikca aia nenmo mboprinanna, anna gidik. Na aintocna kirar ŋgoinna mandeaca Taitusa malamŋiat, an kamma aia moca nena i aŋgɨra ŋgepatnanna, anna gidik ŋgoin.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Na Taitus ma nen ndambuŋ ndaruatke, ne reik nekri rugut moca manmo aŋgɨca, ne muruŋa mana kamma raŋgairina. Aintik ma nen ndamŋia ma ndona nikinik iromo neaŋgatna.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Na mandeaca aku toŋtoŋ ŋgoin, anna aku rɨpaca gagararina, an tɨpemb kirarirmo ne muruŋa matau monande, anna moca aku toŋgorena.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.