2 Coríntios 5
Raraŋ Aetaniacna Kam Wembaŋ Laŋ (GAI) vs VC
1 Na aia gaind ŋgoinna mataua lamŋia maiatna. Na gan tiacarpaikna Ndam waŋna kaca mandeaca aia an ndeacrenan, na ma ŋgocrai te, anna laŋ aia kac ianap, Raraŋ Aetaniac ma aimo neaŋnande, ma tamuŋna auŋ maeacreke. Na an kacmo ramtaɨra ndorita paɨr puŋga mba moatke. Anna ma tamuŋna auŋ maeacreke, na ma iarwara eacraŋnande.
1 Sabemos, com efeito, que ao se desfazer a tenda que habitamos neste mundo, recebemos uma casa preparada por Deus e não por mãos humanas, uma habitação eterna no céu.
2 Na mandeaca aia an Ndam mbuŋ maeacreke, na aia ŋoica wɨtɨkca eacrena. Na aia ndorita kac ianna toŋtoŋ aniac ŋgoinna morena, ma mon tamuŋna auŋ maeacreke, na ma aina tikmo tik ŋgapaocna kirar toca moca aimo kɨtacnandet.
2 E por isto suspiramos e anelamos ser sobrevestidos da nossa habitação celeste,
3 Anna aia an aoc te, aia tik kamainda mba eacitndai.
3 contanto que sejamos achados vestidos e não despidos.
4 Ainda moca gan tiacarpaikna ndamma mandeaca aia an ndeacrenan, aia gɨrgɨr aŋgɨreke, na aia ŋoica eacrena. Na anna aind, aia an tikemb bagrarmo mba kocnai tɨkcariri, wanaiŋ. Aia ndorimo an tik ŋgam aocna, toŋgorenan, na an kirara aia tik ŋgamma aocrena kirar, na an tik bagar menacrinanna, ma toco an eteacna wat aŋgɨnandet.
4 Pois, enquanto permanecemos nesta tenda, gememos oprimidos: desejamos ser não despojados, mas revestidos com uma veste nova por cima da outra, de modo que o que há de mortal em nós seja absorvido pela vida.
5 Na Raraŋ Aetaniac ma ndo ŋgoin, ma aimo an eteacna wat aŋgɨna moca aimo anna naaŋgɨra ŋgobacrena. Na ma anna moca aimo Ŋeroŋ Rat neaŋgatna. Na an Ŋeroŋ Rat, anna outna an reikta reac ianna Raraŋ Aetaniac ma aimo iŋmbaia neaŋ ndopatnan, na aia gaind ndamŋirina, gidik, gidik ŋgoin, an reikmo muruŋa ma aimo neaŋnande.
5 Aquele que nos formou para este destino é Deus mesmo, que nos deu por penhor o seu Espírito.
6 Na aia anna ndamŋireke, anna ndo aina iroar inkarmo memetmbaca moa gagrarena. Na aia lamŋirena, an mɨn aia an tik bagar ndeacri, aia Kacootapmo, mana auŋa mba eacreke, wanaiŋ.
6 Por isso, estamos sempre cheios de confiança. Sabemos que todo o tempo que passamos no corpo é um exílio longe do Senhor.
7 Aia mandeaca rɨpac niŋgikca rɨpaca aia eacraŋ. Na aia reikmo mba watreke, aia an mbuŋa mba eacrena. Na aia an rɨtɨpac niŋgik mbuŋa eacrenan.
7 Andamos na fé e não na visão.
8 Na aku mbopatna, aia ndorita iroar inkarmo moi gagra. Na aia toŋgorinanna, aia ndorita an tik tɨkcarica, taŋca Kacootap mana auŋ mɨnɨŋmo mbibirac laŋ aŋgɨna.
8 Estamos, repito, cheios de confiança, preferindo ausentar-nos deste corpo para ir habitar junto do Senhor.
9 Aintik aia aiŋ aniac ŋgoinna morena, na aia manap eacrenan, co, aia manapmo eac ŋgocor, anna mindacniŋ, aia mana toŋgorena tɨpemb kirarirmo anna mo.
9 É também por isso que, vivos ou mortos, nos esforçamos por agradar-lhe.
10 Anmo aia lamŋirena, aia muruŋcamiŋa Karaisna ritri waparacna taup ndarunande. Na an mɨnna aia tɨpemb kirarir laiŋga ndorita tik mbuŋa eaca morenan, co, tɨpemb ŋgorikca aia mo te, aia muruŋa kabe, kabea an opoikca aia morina, tɨpembta kirarirta mɨnna opoikca aia aŋgɨnandet.
10 Porque teremos de comparecer diante do tribunal de Cristo. Ali cada um receberá o que mereceu, conforme o bem ou o mal que tiver feito enquanto estava no corpo.
11 Ainda moca aia Kacootna rugut morenan, na mana kaŋgaukca eacrenan, aintik aia meikramtaɨrta iroar inkarmo, moa ŋgetrikirena, minmo mana rɨpacna moca. Na aia an tɨpemb kirarir wandoik laiŋmo mba morenan, wanaiŋ. Raraŋ Aetaniac ma aina iroarapa, tɨpemb kirarirmo, ma lamŋirena. Na aku gainda rɨpacrina, nena iroar inkar toco, ne gaind ndamŋirena, aia aiŋ wandoikca morenan.
11 Compenetrados do temor do Senhor, procuramos persuadir os homens. Estamos a descoberto aos olhos de Deus, e espero que o estejamos também ante as vossas consciências.
12 Na aia nenmo an kam mbuŋa waia mba mac aoca, ne aimo gaind ndamŋina, aia ramtaɨr wandoik. Wanaiŋ. Aia nenmo an kam tiratnanna nenmo aina tɨpemb kirarirmo toŋgona moca. Na aia toŋgorenanna, ne an meikramtaɨra ndorita irembmo wanaiŋ ŋgoinna toŋgorenanmo, mina kammo mac nda ruti, mina meikramtaɨrta iro inik mbuŋa morena tɨpemb kirarirmo mina mba toŋgorenanna. Wanaiŋ, mina an lamnɨac mbuŋa watrena reikmo mina anna toŋgorenan, na morenanapa kabena meikramtaɨrta nikinik iro mbuŋ ndarurena tɨpemb kirarir minanmo, mba toŋgorenan, ne mina kambmo nda ruti mbop.
12 Não estamos a gabar-nos ante os vossos olhos, mas damo-vos ocasião de vos gloriardes por nossa causa. Tereis assim o que responder àqueles que se prevalecem das aparências e não do que há no coração.
13 Na anna gidik ecte, aina tɨpemb kirarirapa, aina kambca ŋaŋaorena ramootna kirar, na aia Raraŋ Aetaniacna aiŋa morenan. Co, aia wandoŋa matau lamŋi te, anna nenmo otacnande.
13 De fato, se ficamos arrebatados fora dos sentidos, é por Deus; e se raciocinamos sobriamente, é por vós.
14 Na Karais, ma ndona mamatŋimo aimo neaŋrina, na anna ndo aimo an aiŋa mona raupŋirenanna. Anna gaind aia mataua lamŋia mamairi, ramoot ianna ma aina muruŋcamiŋna taup aŋgɨca ma menacatna. Na an taup mbuŋa aia muruŋa menacrinan.
14 O amor de Cristo nos constrange, considerando que, se um só morreu por todos, logo todos morreram.
15 Na ma aina muruŋcamiŋna taup aŋgɨca ma menacatna, na ma ainda moatke, mandeaca aia eteacna watap eacrena, na aia ndori koindmo, mba lamŋia eacrena. Wanaiŋ. Na aina taup aŋgɨca menacatna ramootmo aia lamŋi, ma mac nda maŋgepri. Na aia memetmbaca anna ndamŋiraŋ te, eacraŋna.
15 Sim, ele morreu por todos, a fim de que os que vivem já não vivam para si, mas para aquele que por eles morreu e ressurgiu.
16 Ainda moca mandeaca aia an meacramootna iro bagarna tɨpna kirara mba raŋgaica ramoot ianna morena tɨpemb kirarirmo mba ritriitndai. Na anna gidik, ŋgaua aia an meacramootna iro bagarna kirarira raŋgairi, aia Karaismo ainda moatna. Na mandeaca aia Karaismo an kirar mbuŋa ainda mba mac moitndai.
16 Por isso, nós daqui em diante a ninguém conhecemos de um modo humano. Muito embora tenhamos considerado Cristo dessa maneira, agora já não o julgamos assim.
17 Ainda moca ramoot ian, ma Karaisap mɨk te, anna laŋ Raraŋ Aetaniac ma manmo moi ramoot ŋgam ŋgoin ndarunande. Na ne matau warac, mandeaca nikinik bagara kocnaia mamairi. Na tɨp kirar ŋgamma ndo malaruri.
17 Todo aquele que está em Cristo é uma nova criatura. Passou o que era velho; eis que tudo se fez novo!
18 Na Raraŋ Aetaniac ma ndo ma an reik wɨt aniac muruŋna mɨnɨŋ. Na ŋgaua aia mana puŋnaŋgepca moca eacri, ma Karais mbuŋa tɨkca ma aimo moa aŋgɨra aia manap iro kabea moatna. Na ma aimo gan aiŋ neaŋgatna, aimo ndo ŋgotaca ndona puŋnaŋgepmo moi mina manap nikinik iro kabe ndaruna.
18 Tudo isso vem de Deus, que nos reconciliou consigo, por Cristo, e nos confiou o ministério desta reconciliação.
19 Na aina kamma anna gaind. Raraŋ Aetaniac, ma Karaisna inik ŋgaoca, an meikramtaɨrmo muruŋcamiŋa moi mina puŋnaŋgepta tɨpna kirar tɨkcarica mina manap iro kabea mona. Na ma mina morena tɨpemb ŋgorikta makukartake, ma mba lamŋitndai. Na ma aimo an kam wiwitina aiŋ neaŋrinan, te, ma an puŋnaŋgepta meikramtaɨrmo, moi mina manap iro kabea mona.
19 Porque é Deus que, em Cristo, reconciliava consigo o mundo, não levando mais em conta os pecados dos homens, e pôs em nossos lábios a mensagem da reconciliação.
20 Aintik aia Karaisna up aŋgɨca mana kam wiwitirena, na an tɨpna kirar mbuŋa Raraŋ Aetaniac, ma aina up mbuŋa meikramtaɨrmo acrena. Na aia meikramtaɨrmo Karaisna kambca mboprenan. Na aia minmo aindopatna, “Ne an puŋnaŋgepta tɨpna kirar pac tɨkcarica ne Raraŋ Aetaniacap iro kabe ndaruna.”
20 Portanto, desempenhamos o encargo de embaixadores em nome de Cristo, e é Deus mesmo que exorta por nosso intermédio. Em nome de Cristo vos rogamos: reconciliai-vos com Deus!
21 Na Karais ma tɨp ŋgoreacna makukca mba morinanna, anna Raraŋ Aetaniaca ai ŋgotac ndopca moatna, aintik ma aina muruŋcamiŋna tɨpemb ŋgorikta makukarmo tumbunna tɨkca ma Karais nambatta tɨkatna, na Karaisa ma tɨpemb ŋgorikta makukca morena ramootna kirar ŋgoin malaruat. Na Raraŋ Aetaniac ma ainda morina, aia Karaisap eac te, mana gargar mbuŋa aia Raraŋ Aetaniacna lamnɨacmo, meikramtaɨr wandoik laiŋ ndarunande.
21 Aquele que não conheceu o pecado, Deus o fez pecado por nós, para que nele nós nos tornássemos justiça de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.