1 Tessalonicenses 2
Raraŋ Aetaniacna Kam Wembaŋ Laŋ (GAI) vs VC
1 Ne Iesusa rɨpacrena laiplacar, ne ndori lamŋirena, an aiŋira aia nena rɨk ndeacri, morina mɨnna reikca mina wanaiŋa mba maiitndait.
1 Bem sabeis, irmãos, que a nossa ida a vós não foi em vão.
2 Na ne lamŋirena, aia nen ndambuŋ nakɨp ŋgocor ndeacrina mɨnna, aia Pilipai auŋ aniac ndeacri, aia gɨgɨrar aŋgɨratna, mina aina tikembmo ndibemb neaŋgatna. Na an mɨnna aia nen ndambuŋ nakɨpatnanna, Raraŋ Aetaniaca aina iroar inkara moa gagrari, aia an puŋnaŋgep nake mba irikca mbiracri. Wanaiŋ. Aia wɨtɨkca gagraca Raraŋ Aetaniacna kam wembaŋ laŋa nenmo an wiwitirina.
2 Apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como sabeis, ousamos, confiados em nosso Deus, pregar-vos o Evangelho de Deus em meio de muitas lutas.
3 Na aia nemo Iesus Karaisa rɨpacna ŋgacri, aia kam ianna mba katca mbopatke, na aia tɨp ŋgoreac ianna mba moatke, na paparu ianna mba mori. Wanaiŋ.
3 A nossa pregação não provém de erro, nem de intenções fraudulentas, nem de engano.
4 Na Raraŋ Aetaniac, ma aimo atuna towaia maica, karica ma aimo ndona kam wembaŋ laŋmo wiwitina aiŋ neaŋgatna, aintik aia meikramtaɨrmo ndorita aiŋira wat nake, ainda mba lamŋia mbopatke. Wanaiŋ. Raraŋ Aetaniac, ma ndo aina nikemb inkara ritrirena, aintik aia toŋgorinanna man niŋgik, ma ndo aina aiŋira toŋgona.
4 Mas, como Deus nos julgou dignos de nos confiar o Evangelho, falamos, não para agradar aos homens, e sim a Deus, que sonda os nossos corações.
5 Na ne lamŋirena, Raraŋ Aetaniac ma toco mbopi larunandet, aia nemo mba an kam mbuŋa waia mba aocri, na aia mba nena reik laiŋ nake mba toŋgoca, nemo an kam laŋ wiwitiatna, wanaiŋ.
5 Com efeito, nunca usamos de adulação, como sabeis, nem fomos levados por fins interesseiros. Deus é testemunha.
6 Na aia mba aiŋa moca nen ndambuŋa i aniac aŋgɨnan, co, kabena meikramtaɨr tambuŋa i aniac aŋgɨnake mba mori.
6 Não buscamos glórias humanas, nem de vós nem de outros.
7 Gidik, aia Karaisna up aŋgɨrena ramtaɨr. Aintik aia ndorita gargar mbuŋa toŋgo te, aia nenmo mbopca ne aimo otacna mɨn. Na an mɨn, aia nenap eacri, aia laŋan wetwet ŋgoinna mooŋnuoc teker toc ndeacrina. Aia gaind ndeacrina, aemma ndona mombonikmo mɨr neaŋgabrina kirar ndeacatna.
7 Na qualidade de apóstolos de Cristo, poderíamos apresentar-nos como pessoas de autoridade. Todavia, nos fizemos discretos no meio de vós. Como a mãe a acariciar os seus filhinhos,
8 Na aia nemo toŋtoŋ ŋgoin, ainda moca aia nemo Raraŋ Aetaniacna kam wembaŋ laŋmo neaŋrinan. Aintik aia ndorita eteacna watmo neaŋga, nen ŋgotacna moatna. Aintik ne aina aikor koind ndarurinan tik.
8 assim, em nossa ternura por vós, desejávamos não só comunicar-vos o Evangelho de Deus, mas até a nossa própria vida, porquanto nos sois muito queridos.
9 Na ne Iesusa rɨpacrena laiplacar, ne lamŋirena an mɨnna aia nenap eacri, aia aiŋir anikca mori, na kam wembaŋ laŋ wiwitirina. Na an aiŋirmo aia mouŋapa, raap morina, te, aia nenmo makukara mba neaŋitndait, na ne aimo amta reik neaŋamnanna, wanaiŋ.
9 Vós vos lembrais, irmãos, dos nossos trabalhos e de nossa fadiga. Trabalhando noite e dia, para não sermos pesados a nenhum de vós, pregamo-vos o Evangelho de Deus.
10 Na ne malamŋireke, na Raraŋ Aetaniac toco lamŋirena, an tɨpemb kirarira aia nenmo Iesusa rɨpacrina meikramtaɨr kotacna morina tɨpna kirar. Na an tɨpemb kirarira aia morinanna, Raraŋ Aetaniacna lamnɨacmo wandoŋ, na aia tɨpemb ŋgorikca mba morena.
10 Vós sois testemunhas, e também Deus, de quão santa, justa e irrepreensivelmente nos portamos convosco que crestes.
11 Na ne lamŋirena, Aetta ndona mombonik raupŋirena kirara, aia nenmo ainda raupŋirinan,
11 E sabeis que procedemos com cada um de vós como um pai com seus filhos:
12 na aia mboprina kambca anna nena iroara moi ŋgep te, nena iroar inkara moi gagrana moca. Na aia nemo wandoŋa aindopnande, nena moa taŋrena tɨpemb kirarira ne Raraŋ Aetaniacna tɨpemb kirarir koinda morenan, na ma nena ŋgacrena, ne kɨpca mana bubuocna wawaraapa, mana memetacna tac aniacna kaŋgaukca eacna.
12 nós vos temos exortado, estimulado, conjurado a vos comportardes de maneira digna de Deus, que vos chama ao seu Reino e à sua glória.
13 Na memetmbaca aia Raraŋ Aetaniacmo kam laŋ neaŋreke, gan kam ndoprena. An mɨnna ne Raraŋ Aetaniacna kamma aina upa tɨkca waracri, na ne gaindta iro landamŋia mba aŋgɨri, anna ramootna kam, wanaiŋ. Anna ne gaind naaŋgɨrina, anna Raraŋ Aetaniacna kam. Ri, an meikramtaɨra Karaisa rɨpaca eacrenanna, nemo an kamma nena iroar inkara moa gagrarina.
13 Por isso é que também nós não cessamos de dar graças a Deus, porque recebestes a palavra de Deus, que de nós ouvistes, e a acolhestes, não como palavra de homens, mas como aquilo que realmente é, como palavra de Deus, que age eficazmente em vós, os fiéis.
14 Na ne Iesusa rɨpacrena laiplacar, ne Raraŋ Aetaniacna Iesusna rɨtɨpaikta meikramtaɨrta tumbuna, mon Iudia eacrena meikramtaɨrta kirar, an meikramtaɨr mina Iesus Karaisap mɨkca eacrena. Na nen tikca ne ndorita kamkabearta parna gɨgɨrar aŋgɨrina, na Iudiana Iesusna rɨtɨpaikta meikramtaɨrta tumbun toco, mina Iudanaŋgepta parna gɨgɨrar aŋgɨrina.
14 Com efeito, irmãos, vós vos tornastes imitadores das igrejas de Deus que estão na Judéia, das igrejas de Jesus Cristo. Tivestes que sofrer da parte dos vossos compatriotas o mesmo que eles sofreram dos judeus,
15 Ainda moca Iudanaŋgepca ŋgepca Iesusmo pia menacrinan, na rambca morina ramtaɨr motocmo rɨŋga menacrinan, na aimo an ndeac narica ootta mandacatna. Na mina Raraŋ Aetaniacna kammo raŋgai narica mana kambmo nda ipuŋrina, ri, mina meikramtaɨrmo muruŋcamiŋa minmo ndorita puŋnaŋgepca moatna.
15 aqueles judeus que mataram o Senhor Jesus, que nos perseguiram, que não são do agrado de Deus, que são inimigos de todos os homens,
16 Na mina toŋgo ŋgocor, Raraŋ Aetaniacmo meikramtaɨr mac nda aŋgɨnan, ainda moca mina aimo Iudana meikramtaɨr wanaiŋmo an kam wiwiti mbop narica, na mina aina taupemb mboracatna. Aintik mina memetmbaca tɨpemb ŋgorikta makukarmo moa acnairenan. Na Raraŋ Aetaniacna nikkakatta min nambatta irikrinan.
16 visto que nos proíbem pregar aos gentios para que se salvem. E com isto vão enchendo sempre mais a medida dos seus pecados. Mas a ira de Deus acabou por atingi-los.
17 Na ne Iesusa rɨpacrena laiplacar, Iudanaŋgepca aimo moca aia nenmo kɨdrɨk tekemmotemma tɨkcarica nenmo emtemma mac kɨpi wat ŋgocor. Na aia nena indepaŋainda wat ŋgocor, na aina iroara nenap maeacreke. Na aia nena watna toŋtoŋ bagaraniac ŋgoin.
17 Nós, irmãos, separados de vós por algum tempo - de vista, não de coração -, temos o mais vivo e ardente desejo de vos rever.
18 Na aia nen ndambuŋ nakɨpna moca, aintik aku Pol, aku nen ndambuŋ nakɨpna towaireke, na toawanaiŋ. Ramoot Mbɨkca aina taupembca mo wawararenan.
18 Pelo que fizemos o possível por ir visitar-vos, ao menos eu, Paulo, em diversas ocasiões. Mas Satanás nos impediu.
19 An mɨnna aina Kacoot Iesusa nda kɨp te, aia mandaina lambiit? Na aia mandaia toŋgoit? Na aia mandaina imo aŋgɨ ŋgepit? Anna nen mbuŋ ki?
19 Pois quem, senão vós, será a nossa esperança, a nossa alegria e a nossa coroa de glória ante nosso Senhor Jesus, no dia de sua vinda?
20 Na anna gidik, nen mbuŋa aia i aniaca aŋgɨca, na toŋgoca wereirena.
20 Sim, sois vós a nossa glória e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.