Lucas 15
Kotimo Kawe Someaka Masane Oyapo (FAA) vs BKJ
1 Maiya metamo takese mora aporo soko, aporo watikisa metakira soko, su Yasu rea pekea, epo someane kaiyako pesapo.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Perakano asekea Ferese aporomo soko, Kotimo somemane tisa aporomo soko, saperaka someraka, “Aporo watikisane Yasumo ipi tereraka pasimaka iyaki hakāsa toke makata anene,” aisapo.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Airakano Yasumo takumeaka someraka,
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 “Re aporo hakása metamo saro sipi wane harote (100) risiane hakása meta yaoa rosaka purakano repo asekepayanare? Wae. Saro sipi naeneti naene (99) yia sarimaraka risiane metakarikia, hakása rosaka pusuane kope purapo. Kokoa kokoa hisiraka aserapo.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Aseraka seseraka ketakamaka makatiraka apea maka purapo.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Apea maka pekea ipi aporo táke soko, ipi ape hakása risia aporoane soko peasimo wárapo. Wáraka perakano iaki someraka, ‘Saro sipi rosaka pusuane, nōmo kokoa masapo. Asiasamo repo soko sesehoanie.’ airapo.
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Sesesa ayiáka aporo hakása metamo ipi makata watikisane hufitaeraka, makata watikisane metakarikia, koteaka rekeako pariraka rekeno, hepene aporomo soko Kotimo soko aseraka, namo kakaro kára sesenapo. Arirakano aporo naeneti naenemo (99) hemakapuraka, ‘Isiapo himu koteaka susu hemakapukua risiane, marirakano isu risikiako parihokosare?’ Aíyaka hemakapurakano, koteaka risia aporoane hepene aporomo asekea sesenapo.” Aíyaka Yasumo somesane Ferese aporomo hemakapusimo somesapo.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Yasumo takume meta someraka, “Hinamo hakása metamo ipi suifa mone hae kaeyakosu toapo. Toane mone hae kaeyako hakása ane hurupesekeno asekepayanare? Wae. Ipi nafa paikia ape feaoraka, mone haeane kokoa hisiraka,
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 kokoa maraka, hinamoamo sesenapo. Seseraka ipi hinamo táke soko, ipi ape hakása toa hinamoane soko, sarimahoasimo wáraka su sarimarakano someraka, ‘Nōmo mone hae hakása hurupesa hasaka kosane, nōmo nī kokoa masapo. Masekeno repo soko sesehoanie,’ airapo.
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Sesena ayiáka aporo hinamo hakása metamo makata watikisane hufitaeraka, watikisane metakarikia Kotiaki rekeako parirakano, Kotimo soko hepene aporomo soko aseraka sesenapo.” Aíyaka Yasumo somesapo.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Yasumo takume meta someraka, “Aporo metamo aporo hokosa tetá risiapo.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Hokosa kesekemo ipi wafayaki someraka, ‘Atao, né finihaoa eto risikiako nómo makata kemoane parakurasie. Parakuraka ano kakakosane, ano nīaki yumo kasie.’ Airakano ipi wafayamo makata kemoane parakuraka hokosa tetáki kasápo.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Karakano wakasema nina hokosa kesekemo ipi makata mosane sarikekea maka pukua, ipi wafayamo hauakane metakarikia hauaka yamenoa pusuapo. Pukua hauaka á pauraka reapo. Hauaka á reke ipi makata watikiaka rakiraka reapo. Watikiaka rakiraka reke ipi moneane aporo hinamo metakiraki mokome karáka reapo.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Mokome karáka reke ipi mone ane fasapo. Arirakano maiya amo hauaka á makata nakosane fasapo. Makata nakosane fasa maiya amo e kára meamosapo.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Meamorakano e pukua hauaka mero aporoaki someraka, ‘Nepoko nōmo makata rakiaere? Nepoko nōmo makata rakiakoripo.’ Airakano aporo hauaka meromo someraka, ‘Nōmo saroane nómo asekea rekeanie.’
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Airakano saroane epo asekea reke saromo makata nakosane epo asekea hemakapuraka, ‘Saromo makata nenane ano nariripo.’ Aíyaka epo hemakapurakano aporo metamo eane makata nakosa kasafapo.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Kakanafonorakano wakasema nina, ipi koteaka hemakapusuapo. Ipi hemakapuraka, nōmo atamo aporo raipamo makata sia nenakasupo. Pipu soko ipu makata siaraka nenakanapo. Ipu makata siaraka nenakao, ano hauaka wo reke namo kakaro kara meamoraka kukuripo.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Asiamo ano takahikia atamo apea purakapo. Puraka ataki nōmo uyaka somehokosapo. ‘Atao, Kotiane nōmo mawakasemasapo. Ata ne soko nōmo mawakasemasapo.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Nómo yumo anoane, “Nōmo nī hokosapo.” Aihokopo. Anoane “Nōmo aporo raipapo.” Aihoanie.’
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Aíyaka ipi ataki somehoko hemakapukua takahikia ipi atamo apea paripusuapo. Paripukua yamenoa perakano ipi wafayamo aseraka, ‘Nōmo hokosa wate rosaka pusuane apere.’ Aíyaka kamenakaraka foaka pukua ipi hokosane fatuaka maka makanusapo.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Makanurakano hokosamo someraka, ‘Atao, Kotiane nōmo mawakasemasapo. Né soko nōmo mawakasemasapo. Nómo anoaki “Nōmo nī hokosapo,” aihokopo.’
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Airakano wafayamo ipi aporo raipa wáraka someraka, ‘Pasu kotesa epo osohoasimo foaka maka peae. Tamaka osohoasimo maka peae. Kau rakisimo waya hokonoa hira maka peae.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Saro ponomakau mano kaniamosekeno e nasimo rukua paiyinie. Pipu yumo isina e karikia seseaka makata paikinakosapo.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Nōmo hokosa kurakanareapo, aisane pipu nōmo aserakaripo. Wate fana e rosaka pusuane pipu apere. Asiamo pipu nōmo nī hokosapoko saro ponomakau mano maka rusie. Hokosapoko makata pakinakosapo.’ Airakano aporo raipamo saro ponomakau mano maka rukua paisiapo. Paikia nekea namina kesasapo.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 Kesasa maiya amo hokosa fanane hemoa rea peraka, ape makeraka kaiyiáne kesarakano kaisiapo.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Kairaka ipi aporo raipaki someraka, ‘Kesaraka sikirakae. Mairakarirakapo.’
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Airakano aporo raipamo someraka, ‘Nómo ní mae kesekeane kurafaraka ipi pariperakasapo. Asiasamo ni atamo seseraka saro ponomakau kaniamosa rukua, epoko makata paikinenaka kesaraka ayapo.’
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Airakano hokosa fanamo ipi kakaro kara saperaka, ‘Apea ano pukusafapo,’ aisapo. Airakano ipi ata pekea kukunameaka someraka, ‘Apea ne peae.’
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Airakano hokosa fanamo someraka, ‘Maiya suamo nepoko aporo raipamo arakira ayiáka, nōmo rakisiapo. Nómo someane nōmo kakimasapo. Nómo anoaki makata yakapa kasare? Nómo ano makata kasafapo. Saro nanikose mano hakása soko, nōmo aporo tákeane karikia paikinasimo karakasufapo.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Nómo ní hokosa kesekemo hinamo hakimaraka reapakasupo. Nómo makata kemoane ipi mokoa pusuapo. Mokoa pusuane ipi hinamo hakimaraka moneane hinamo kaka fasapakasupo. E pariperakano, epoko nómo saro ponomakau mano kaniamosa rukua e karikia makata paikia anene.’
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Airakano ipi wafayamo someraka, ‘Né anoyaki hakāsa reapo. Nōmo makata kemoane su nómenapo.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Asiamo nómo ní mae kesekeane kurakanareapo aisane pipu asesapo. Wate fana e rosaka pusuane pipu apere. Perakano seseaka makata paikinenakanapo.’ Aíyaka wafayamo somesapo.” Aíyaka Yasumo takumeaka somesapo.
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.