Gênesis 44
Asɨ dɨ manasɨŋ (ENA) vs NVT
1 Navɨci ci lɨci Josepɨ agaŋ hulaŋ nudɨ ulaŋ migɨladami agadɨ abami. Halɨha cahu uitɨ nulɨdɨ vaŋ hɨtɨŋ hɨtɨŋ hɨvɨ hudɨnaŋ vɨhɨlɨ vameba vihavɨlalɨ hameŋ ala vihavɨm uami. La nulɨdɨ anɨm hɨlɨcɨ hɨtɨŋ hɨtɨŋ agɨladɨ nulɨdɨ vaŋ muji heŋ hudɨha uami.
1 Então José deu a seguinte ordem ao administrador do palácio: “Coloque nos sacos que eles trouxeram todo o cereal que puderem carregar, e coloque o dinheiro de cada um de volta no saco.
2 La iadɨ hɨcɨhaŋ lɨba silɨva hɨvɨ vihavɨmi agadɨ nulɨdɨ imanɨlu dɨ vaŋ hɨvɨ hudɨha uami. Nudɨ anɨm hɨlɨcɨ halɨha cahu uitɨ lavɨben aba vavelɨ agadɨ avi hudɨha uami. Lɨci sibɨla hɨsɨŋ hulaŋ agaŋ Josepɨ abami hameŋ laci ala lɨmi.
2 Depois, coloque meu copo de prata na boca do saco de mantimento do mais novo, junto com o dinheiro dele”. O administrador fez tudo conforme José ordenou.
3 Lɨci hɨniavɨci mɨŋalahɨci hulaŋ Josepɨ dɨ ulaŋ migɨladami agaŋ Josepɨ isagalinu dɨdaŋ imanɨlu dɨdaŋ abɨci nulɨdɨ sabaŋ donɨki via cimɨdaŋ sɨbaŋ uavɨmi.
3 Assim que amanheceu, os irmãos se levantaram e partiram com os jumentos carregados.
4 — ausente —
4 Quando haviam percorrido apenas uma distância curta e mal haviam saído da cidade, José disse ao administrador do palácio: “Vá atrás deles e detenha-os. Quando os alcançar, diga-lhes: ‘Por que retribuíram o bem com o mal?
5 — ausente —
5 Por que roubaram o copo de prata do meu senhor, que ele usa para prever o futuro? Vocês agiram muito mal!’”.
6 Lɨci hulaŋ Josepɨ dɨ ulaŋ migɨladami agaŋ uavɨla nulɨdɨ pɨŋ iahavɨla Josepɨ abami hameŋ laci ala abami.
6 Quando o administrador do palácio alcançou os homens, repetiu para eles as palavras de José.
7 Lɨci nudɨ abavɨmi. Hulaŋ hekɨlɨ uavɨmi. Akɨ saŋ aludɨ ciaŋ sɨbɨlɨ hameŋ agadɨ abɨnaŋ uavɨmi. Alaŋ lusɨŋ sɨbɨlɨ hameŋ agadɨ ma sɨbaŋ vimalamɨlu uavɨmi. Alaŋ nadɨ sibɨla hɨsɨŋ uavɨmi.
7 “Do que o senhor está falando?”, disseram os irmãos. “Somos seus servos e jamais faríamos uma coisa dessas!
8 Nama igahanaŋ uavɨmi. Mu tɨbɨ alaŋ vevɨla halɨha cahu uitɨ lavavɨla Kenan fɨli tɨbɨ via ua hɨniavɨla igɨmɨli aludɨ anɨm hɨlɨcɨ agɨlaŋ vaŋ muji hɨniavalɨ uavɨmi. Lɨhavɨci alaŋ cɨhu anɨm hɨlɨcɨ agɨladɨ vavevɨla abalamɨmɨli nama igahanaŋ uavɨmi. Alaŋ akɨ saŋ nadɨ manɨgali agadɨ lɨba silɨva lɨba golɨ agɨladɨ sɨgɨlɨ vibalu uavɨmi.
8 Por acaso não devolvemos o dinheiro que encontramos nos sacos? Nós o trouxemos de volta da terra de Canaã. Por que roubaríamos ouro ou prata da casa do seu senhor?
9 Hulaŋ hekɨlɨ uavɨmi. Nama igɨnaŋ hɨcɨhaŋ agaŋ aniaba hulaŋ hula hɨnici ha nudɨ ifɨhɨmɨha uavɨmi. Lɨnaŋ alaŋ ahuata nadɨ sibɨla hɨsɨŋ hulaŋ hɨnibalu uavɨmi.
9 Se encontrar o copo de prata com um de nós, que morra quem estiver com ele! E nós, os restantes, seremos seus escravos.”
10 Lɨhavɨci Josepɨ dɨ ulaŋ migɨladami agaŋ abami. Ha huaci uami. Viaŋ igɨlɨŋ hɨcɨhaŋ agaŋ hulaŋ mu dɨ hɨvɨ hɨnici ha nɨbu laci iadɨ sibɨla hɨsɨŋ hulaŋ hɨnibali uami. Namɨlaŋ limu hɨhɨle huaci ubalaŋ uami.
10 “Sua proposta é justa”, respondeu ele. “Mas apenas aquele que roubou o copo de prata se tornará meu escravo. Os outros estarão livres.”
11 Hameŋ abɨci nulɨdɨ vaŋ hɨtɨŋ hɨtɨŋ agɨladɨ fɨli mɨŋamɨga lamavɨhevɨla hivavɨmi.
11 Sem demora, eles descarregaram os sacos e os abriram.
12 Lɨhavɨci Josepɨ dɨ ulaŋ migɨladami agaŋ nulɨdɨ vaŋ muji heŋ sɨhɨvia sɨbaŋ suhɨlami. Isanɨlu Cimegeŋ dɨ vaŋ heŋ hɨdɨlɨ maha suhɨla suhɨla via ua imanɨlu dɨ vaŋ sijaŋ suhɨlami. La hɨcɨhaŋ agadɨ igɨci imanɨlu Bejamin dɨ vaŋ hɨvɨ hɨnimi.
12 O administrador do palácio examinou a bagagem de cada um, começando pelo mais velho até o mais novo. E o copo foi encontrado no saco de mantimento de Benjamim.
13 Lɨci hɨcɨhaŋ agadɨ igavɨla mavɨn hekɨlɨ lamavɨla nulɨdɨ hadi hɨlahɨla agɨladɨ mɨŋacɨkɨlavɨmi. Lavɨla nulɨdɨ vaŋ agɨladɨ sabaŋ donɨki sabɨ hɨvɨ lamavɨla cɨhu limu cimɨlavɨla Josepɨ dɨ haiabɨla vehavɨmi.
13 Quando os irmãos viram isso, rasgaram as roupas. Depois, colocaram a carga de volta sobre os jumentos e retornaram à cidade.
14 Vevɨla Juda agaŋ nudɨ isagalinu imahalinu hula Josepɨ dɨ ulaŋ ivoua igavɨci nɨbu heŋ hɨnimi. Lɨci mavɨn ciaŋ ciaŋ iguben aba Josepɨ dɨ hɨcɨ pɨŋ heŋ fɨli hɨvɨ mɨgalɨfɨlɨbavɨmi.
14 José ainda estava em seu palácio quando Judá e seus irmãos chegaram, e eles se curvaram até o chão diante dele.
15 Lɨhavɨci Josepɨ nulɨdɨ abami. Namɨlaŋ akɨ saŋ hameŋ lɨlaŋ uami. Viaŋ akuaba akuaba sɨvɨla hɨniavɨlalɨ agɨladɨ hɨji hɨvɨ avi igɨlan agadɨ namɨlaŋ ma igɨlalaŋ uami.
15 “O que vocês fizeram?”, exigiu ele. “Não sabem que um homem como eu é capaz de prever o que vai acontecer?”
16 Hameŋ abɨci Juda agaŋ abami. Hulaŋ hekɨlɨ uami. Alaŋ nadɨ akɨ ubalu uami. Alaŋ akɨ me lavɨla ciaŋ hivɨmɨli aludɨ abɨbanaŋ uami. Namɨlaŋ hugɨ apalɨ aba abɨbanaŋ uami. Alaŋ vaka lusɨŋ sɨbɨlɨ viavɨla hugɨ daŋ hɨnilalu agadɨ Asɨ agaŋ ci haiabɨla lami uami. Hulaŋ hekɨlɨ uami. Hulaŋ nadɨ hɨcɨhaŋ daŋ agaŋ nɨbu laci nadɨ sibɨla hɨsɨŋ ma hɨnibali uami. Alaŋ ahuata avi nadɨ sibɨla hɨsɨŋ hulaŋ hɨnibalu uami.
16 Judá respondeu: “Meu senhor, o que podemos dizer? Que explicação podemos dar? Como podemos provar nossa inocência? Deus está nos castigando por causa de nossa maldade. Todos nós voltamos para ser seus escravos, todos nós, e não apenas nosso irmão com quem foi encontrado o copo de prata”.
17 Hameŋ abɨci Josepɨ abami. Ha hɨma sɨbaŋ uami. Viaŋ naludɨ hameŋ ma lɨben uami. Hulaŋ iadɨ hɨcɨhaŋ sɨgɨlɨ vimalami agaŋ nɨbu pam iadɨ sibɨla hɨsɨŋ hulaŋ hɨnibali uami. Namɨlaŋ limu hɨhɨle humɨgaŋ simɨ hɨniavɨla naludɨ iaganalu hɨnidi heŋ cɨhu uhalaŋ uami. Viaŋ namɨlaŋ hula ciaŋ apalɨ uami.
17 José, no entanto, disse: “Eu jamais faria uma coisa dessas! Apenas o homem que roubou o copo será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa de seu pai”.
18 Lɨci Juda agaŋ Josepɨ dɨ mikɨ pɨŋ uavɨla nudɨ mavɨn ciaŋ ciaŋ abami. Hulaŋ hekɨlɨ uami. Iadɨ ciaŋ cɨki huaci igahɨlɨbanaŋ uami. Nama Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali me sɨbaŋ hɨninaŋ uami. Agadɨ ala nama iasaŋ igɨvɨ hɨnimɨnaŋ uami.
18 Então Judá deu um passo à frente e disse: “Por favor, meu senhor, permita que seu servo lhe diga apenas uma palavra. Peço que não perca a paciência comigo, embora o senhor seja tão poderoso quanto o próprio faraó.
19 Vaka nama aludɨ nameŋ abahanaŋ uami. Naludɨ iaganalu hanɨbuŋ hɨnidi ua hɨma aba abahanaŋ uami. Naludɨ imanalu hanɨbuŋ hɨnidi ua hɨma aba abahanaŋ uami.
19 “Meu senhor perguntou a nós, seus servos: ‘Vocês têm pai ou irmão?’.
20 Lɨnabɨla alaŋ abahɨlu uami. Aludɨ iavaŋ hadi hadi lavɨla hɨnidi aba abahɨlu uami. Aludɨ ima sijaŋ avi hanɨbuŋ hɨnidi aba abahɨlu uami. Aludɨ iavaŋ hadi hadi la hɨnidaci iamɨga ninaŋ agadɨ huhɨlami aba abahɨlu uami. Lavɨla nɨbu ninaŋ ahica daŋ hɨnimi aba abahɨlu uami. Lɨci isanu ci hɨmami aba abahɨlu uami. Hɨmɨci imanu pam hɨnidi aba abahɨlu uami. Hameŋ sadaŋ iaganu agaŋ ninaŋ sijaŋ agasaŋ mavɨn hekɨlɨ hɨnilalɨ aba abahɨlu uami.
20 E nós respondemos: ‘Sim, meu senhor, nosso pai é idoso e tem um filho mais novo, nascido em sua velhice. O irmão desse filho, por parte de pai e mãe, morreu. Ele é o único filho de sua mãe, e nosso pai o ama muito’.
21 Lɨmɨli nama aludɨ nameŋ abahanaŋ uami. Naludɨ imanalu dɨ vavelaŋ viaŋ nudɨ igɨben aba abahanaŋ uami.
21 “O senhor nos disse: ‘Tragam-no aqui para que eu possa vê-lo com os próprios olhos’.
22 Lɨnaŋ alaŋ nameŋ abahɨlu uami. Ninaŋ agaŋ iaganu dɨ ma valavɨla vebali aba abahɨlu uami. Iaganu dɨ vala veci ha iaganu ilɨhavɨla hɨmɨbali aba abahɨlu uami.
22 E nós respondemos: ‘Meu senhor, o rapaz não pode deixar o pai, pois, se o fizesse, o pai morreria’.
23 Lɨmɨli nama nameŋ abahanaŋ uami. Namɨlaŋ naludɨ imanalu dɨ ma vavelaŋ ha viaŋ naludɨ cɨhu cɨhu ma igɨben aba abahanaŋ uami.
23 Mas o senhor nos disse: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’.
24 Hulaŋ hekɨlɨ uami. Alaŋ nadɨ vala cɨhu uavɨla nadɨ ciaŋ agadɨ aludɨ iavaŋ dɨ abahɨlu uami. Nɨbu nadɨ sibɨla hɨsɨŋ uami.
24 “Assim, voltamos para seu servo, nosso pai, e contamos a ele o que o senhor tinha dito.
25 Lɨmɨli aludɨ nameŋ abalɨ uami. Namɨlaŋ cɨhu uavɨla alusaŋ sɨmɨŋ cɨki lavɨhalaŋ aba abalɨ uami.
25 Passado algum tempo, quando ele disse: ‘Voltem e comprem mais mantimentos’,
26 Lɨci abahɨlu uami. Alaŋ cɨhu ma ubalu aba abahɨlu uami. Aludɨ ima sijaŋ agaŋ alaŋ hula ma uci ha alaŋ hulaŋ Isipɨ fɨli tɨbɨ migɨlɨlalɨ agadɨ ma igɨbalu aba abahɨlu uami. Aludɨ ima sijaŋ agaŋ alaŋ hula uci ha alaŋ huaci ubalu aba abahɨlu uami.
26 nós respondemos: ‘Só poderemos voltar se nosso irmão mais novo nos acompanhar. Não temos como ver o homem outra vez, a menos que nosso irmão mais novo esteja conosco’.
27 Lɨmɨli aludɨ iavaŋ agaŋ nameŋ abalɨ uami. Namɨlaŋ igɨlalaŋ aba abalɨ uami. Iadɨ iamɨgali Leselɨ agaŋ ninaŋ ahica sɨbaŋ huhɨlami aba abalɨ uami.
27 “Então meu pai nos disse: ‘Como vocês sabem, minha mulher teve dois filhos,
28 Iadɨ ninaŋ mu ci sɨvɨlami aba abalɨ uami. Akuaba sudɨ iŋam akua iava agɨcɨkɨlacɨkɨla nɨcivɨla viaŋ cɨhu nudɨ ma igɨlan aba abalɨ uami.
28 e um deles foi embora e nunca mais voltou. Sem dúvida, foi despedaçado por algum animal selvagem, e eu nunca mais o vi.
29 Namɨlaŋ cɨhu iadɨ ninaŋ mu nagadɨ viavɨla ataŋ via uben aba lɨdalaŋ aba abalɨ uami. Via ulabɨla hɨbɨ cina sɨbɨlɨ lɨci ha viaŋ nusaŋ mavɨn hekɨlɨ viben aba abalɨ uami. Viaŋ ci hadi hadi lin sadaŋ viaŋ nusaŋ vɨhɨlɨ iga iga hɨniavɨla hɨmɨben aba abalɨ uami.
29 Se agora vocês levarem de mim o irmão dele e lhe acontecer algum mal, vocês me mandarão velho e infeliz para a sepultura’.
30 — ausente —
30 “E agora, meu senhor, não posso voltar para a casa de meu pai sem o rapaz. A vida de nosso pai está ligada à vida do rapaz.
31 — ausente —
31 Quando ele vir que o rapaz não está conosco, morrerá. Nós, seus servos, seremos, de fato, responsáveis por mandar para a sepultura seu servo, nosso pai, em profunda tristeza.
32 Viaŋ iavaŋ hula ciaŋ mɨguavɨla abacin uami. Ninaŋ agadɨ cɨhu ma vavevɨla ha viaŋ nama hula hugɨ daŋ hɨniben aba abacin uami. Hugɨ agaŋ ma sɨvɨlɨbali aba abacin uami. Hanɨbuŋ hanɨbuŋ hɨnibali aba abacin uami.
32 Meu senhor, garanti a meu pai que levaria o rapaz de volta. Disse-lhe: ‘Se não o trouxer de volta, carregarei a culpa para sempre’.
33 Hameŋ sadaŋ iadɨ valɨnaŋ viaŋ nudɨ uvɨsɨjiŋ viavɨla nadɨ sibɨla hɨsɨŋ hɨnilɨŋ uami. Lɨlɨŋ nama nudɨ valɨnaŋ nudɨ isagalinu hɨhɨle agɨlaŋ hula uavɨm uami.
33 “Por isso, peço ao senhor que me permita ficar aqui como escravo no lugar do rapaz e que o deixe voltar com os irmãos dele.
34 Ninaŋ nagaŋ viaŋ hula ma uci viaŋ iavaŋ dɨ pɨŋ ma uben uami. Viaŋ ulɨŋ vɨhɨlɨ iavaŋ dɨ hɨvɨ iahɨci igɨmagaŋ uami.
34 Pois, como poderei voltar a meu pai sem o rapaz? Não suportaria ver a angústia que isso lhe causaria!”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.