Gênesis 31

Asɨ dɨ manasɨŋ (ENA) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Laban ninadinu agɨlaŋ Jekopɨ saŋ humɨgaŋ vɨhɨlɨ vivi abavɨhadami. Jekopɨ agaŋ aludɨ iavaŋ dɨ sabaŋ akuaba akuaba sɨkasɨkan viavɨla hɨnidaci iaha habɨlavɨdaci Jekopɨ nɨbu akuaba akuaba akape daŋ hɨnidi uavɨhadami. Hameŋ abavɨdaci Jekopɨ ciaŋ hɨjɨ agadɨ igahɨlami.
1 Logo, porém, Jacó percebeu que os filhos de Labão estavam reclamando dele: “Jacó roubou tudo que era de nosso pai! À custa de nosso pai, adquiriu toda a sua riqueza!”.
2 La igɨci Laban avi vaka nusaŋ mavɨn hɨniadami hameŋ ma lɨmi.
2 Jacó também começou a notar uma mudança na atitude de Labão para com ele.
3 Lɨci Asɨ Iaue agaŋ Jekopɨ dɨ abami. Nama nadɨ iagana dɨ fɨli tɨbɨ heŋ uavɨla nadɨ hɨdɨlɨ pam agɨlaŋ hula hɨniha uami. Ua hɨnidanaŋ viaŋ nama hula hɨniben uami.
3 Então o S enhor disse a Jacó: “Volte para a terra de seu pai e de seu avô, a terra de seus parentes, e eu estarei com você”.
4 Lɨci Jekopɨ agaŋ nudɨ sabaŋ sipsipɨ hɨniavɨmi heŋ hɨniavɨla nudɨ sibɨla hɨsɨŋ hulaŋ agadɨ abami. Uavɨla iadɨ iamɨgali ahica Leselɨ dɨdaŋ Lea dɨdaŋ abɨnaŋ ve iadɨ igavɨm uami.
4 Jacó mandou chamar Raquel e Lia ao campo onde ele cuidava de seus rebanhos
5 Abɨci uci ve iahavɨci Jekopɨ abami. Viaŋ igɨlɨŋ naludɨ iaganalu vaka iasaŋ mavɨn hɨniadami hameŋ ma li uami. Agadɨ ala iadɨ iavaŋ dɨ Asɨ agaŋ viaŋ hula hɨni uami.
5 e disse a elas: “Notei que seu pai mudou de atitude em relação a mim. O Deus de meu pai, porém, tem estado comigo.
6 Namɨlaŋ igɨlalaŋ uami. Viaŋ naludɨ iaganalu dɨ sibɨla agadɨ vɨdɨvɨdɨŋ sɨbaŋ lagulamalama vilan uami.
6 Vocês sabem como tenho trabalhado arduamente a serviço de seu pai.
7 Vidalɨŋ iasaŋ akuaba akuaba hekɨlɨ hekɨlɨ igu igu saŋ abalɨ agadɨ ala ma igualɨ uami. Sudɨme cɨki cɨki pam igualɨ uami. Human limu fɨhala human limu limu ahica limu ahica tɨbɨ hameŋ laci hameŋ laci lalɨ uami. Lɨci ala Asɨ agaŋ nudɨ abamɨgɨlɨci Laban iadɨ ma sɨbɨlɨ lamɨmaŋ uami.
7 Contudo, ele me enganou e mudou meu salário dez vezes. Mas Deus não permitiu que ele me prejudicasse.
8 Sebɨlɨ iadɨ abalɨ uami. Sibɨla vidanaŋ sabaŋ meme sihɨ daŋ sihɨ daŋ agɨladɨ nasaŋ pam iguben aba abalɨ uami. Hameŋ abɨci cɨhu sabaŋ meme ninaŋ sihɨ daŋ sihɨ daŋ laci huhɨlavalɨ uami. Lɨhavɨci cɨhu iadɨ abalɨ uami. Eke aba abalɨ uami. Sibɨla vidanaŋ sabaŋ meme lɨfɨleŋ sihɨ sihɨ daŋ agɨladɨ iguben aba abalɨ uami. Lɨci sabaŋ meme ninaŋ lɨfɨleŋ sihɨ sihɨ daŋ laci huhɨlavalɨ uami.
8 Se ele dizia: ‘Os salpicados serão o seu salário’, o rebanho começava a dar crias salpicadas. E, quando mudava de ideia e dizia: ‘Os listrados serão o seu salário’, então o rebanho inteiro dava crias listradas.
9 Asɨ agaŋ lɨci sabaŋ meme sihɨ daŋ sihɨ daŋ sabaŋ meme lɨfɨleŋ sihɨ sihɨ daŋ agɨladɨ laci huhɨlavalɨ uami. Lɨhavɨci sabaŋ sipsipɨ sabaŋ meme agɨlaŋ iadɨ laci hɨniavi uami.
9 Desse modo, Deus tirou os animais de seu pai e os deu a mim.
10 Sabaŋ meme agɨlaŋ ame iahuiahu hɨdavalɨ hadɨhu anisɨhu nameŋ igacin uami. Sabaŋ meme muŋaŋ mu sihɨ mu sihɨ daŋ agɨlaŋ laci sabaŋ meme mɨgenaŋ agɨladɨ ame iahuavɨdaci igacin uami.
10 “Certa vez, na época do acasalamento, tive um sonho e vi que os bodes que se acasalavam com as cabras eram listrados, salpicados e malhados.
11 Igɨdalɨŋ anisɨhu hɨvɨ ala Asɨ dɨ ciaŋ hali hɨsɨŋ agaŋ iadɨ abalɨ uami. Jekopɨ aba abalɨ uami. Lɨci viaŋ abacin uami. Viaŋ nan aba abacin uami.
11 Então, em meu sonho, o anjo de Deus me disse: ‘Jacó!’. E eu respondi: ‘Aqui estou!’.
12 Lɨlɨŋ abalɨ uami. Igɨha aba abalɨ uami. Laban nadɨ akuaba akuaba lɨlalɨ agadɨ viaŋ ci igin aba abalɨ uami. Lavɨla viaŋ nukeŋ lɨlɨŋ sabaŋ meme muŋaŋ mu sihɨ mu sihɨ daŋ agɨlaŋ laci sabaŋ meme mɨgenaŋ agɨladɨ ame iahuavɨlalɨ aba abalɨ uami.
12 “E o anjo disse: ‘Levante os olhos e você verá que apenas os machos listrados, salpicados e malhados estão se acasalando com as fêmeas de seu rebanho, pois vejo como Labão tem tratado você.
13 Asɨ viaŋ ala Betelɨ hɨbɨlɨ mɨgiŋ fipɨ heŋ nadɨ pɨŋ iahamin aba abalɨ uami. Lɨlɨŋ nadɨ hɨji mɨŋaiahaiaha saŋ hɨbɨlɨ mɨgiŋ fipɨ heŋ lɨba mu mɨŋaiaha lalɨlamamanaŋ aba abalɨ uami. Lavɨla kɨlɨ olivɨ agɨladɨ amɨŋ agɨladɨ mɨtɨ agadɨ lɨba sabɨ hɨvɨ mɨŋamɨjimanaŋ aba abalɨ uami. La ciaŋ mɨgua iadɨ abamanaŋ aba abalɨ uami. Iabi nama nadɨ akuaba akuaba viavɨla fɨli tɨbɨ nagadɨ valavɨla nadɨ hɨdɨlɨ pam agɨladɨ hɨvɨ cɨhu uha aba abalɨ uami.
13 Eu sou o Deus que lhe apareceu em Betel, o lugar onde você ungiu a coluna de pedra e fez seu voto a mim. Agora, apronte-se, saia desta terra e volte à sua terra natal’”.
14 — ausente —
14 Raquel e Lia responderam: “Da nossa parte, tudo bem! Afinal, não herdaremos coisa alguma da riqueza de nosso pai.
15 — ausente —
15 Ele reduziu nossos direitos aos mesmos que têm as mulheres estrangeiras. Depois que nos vendeu, desperdiçou todo o dinheiro que você pagou por nós.
16 Asɨ agaŋ aludɨ iavaŋ dɨ akuaba akuaba agɨladɨ nasaŋ igumi ha aludɨ ninanadi agɨlaŋ hula vibalu uavɨmi. Asɨ nadɨ akuaba akuaba saŋ abalɨ agadɨ hameŋ laci ala lɨha uavɨmi.
16 Toda a riqueza que Deus tirou de nosso pai e deu a você é, por direito, nossa e de nossos filhos. Por isso, faça o que Deus ordenou”.
17 Lɨhavɨci Jekopɨ agaŋ iaha nudɨ abinadinu nudɨ ninanadinu agɨladɨ vivi sabaŋ kamelɨ agɨladɨ sabɨ hɨvɨ lamami.
17 Então Jacó montou suas mulheres e seus filhos em camelos
18 La nudɨ sibɨla hɨsɨŋ hulaŋ agɨladɨ abɨci sabaŋ sipsipɨ sabaŋ meme sabaŋ mu hɨdɨlɨ mu hɨdɨlɨ Mesopotemia fɨli tɨbɨ hɨnihɨni vihadami agɨladɨ likɨla hali vehavɨmi. Akuaba akuaba hɨniavɨmi agɨladɨ avi viavɨla iaganu Aisakɨ dɨ igɨben aba Kenan fɨli tɨbɨ saŋ vehavɨmi.
18 e conduziu adiante todos os seus rebanhos. Juntou todos os bens que havia adquirido em Padã-Arã e partiu para a terra de Canaã, onde vivia Isaque, seu pai.
19 Veben aba lɨhavɨdaci Laban agaŋ sabaŋ sipsipɨ mɨnɨ ihalahɨben aba umi. Ua hɨnidaci Leselɨ agaŋ kɨlɨ cɨkaŋ mugɨluŋ mugaŋ lamɨgaŋ me iaganu dɨ ulaŋ migɨlavɨhadami agɨladɨ sɨgɨlɨ viavɨla vemi.
19 Quando partiram, Labão estava num lugar afastado, tosquiando suas ovelhas. Raquel roubou os ídolos da casa que pertenciam a seu pai e os levou consigo.
20 — ausente —
20 Assim, Jacó enganou Labão, o arameu, partindo sem avisá-lo de que iam embora.
21 — ausente —
21 Jacó levou todos os seus bens e atravessou o rio Eufrates, rumo à região montanhosa de Gileade.
22 Jekopɨ ani ani agɨlaŋ haŋɨla vehavɨdaci uaiaŋ pabiŋ uci uaiaŋ mu hɨvɨ hulaŋ hɨhɨle ua Laban dɨ abavɨmi. Jekopɨ ci haŋɨla ualɨ uavɨmi.
22 Três dias depois, Labão foi informado de que Jacó havia fugido.
23 — ausente —
23 Reuniu um grupo de parentes e saiu em perseguição a Jacó. Sete dias depois o alcançou, na região montanhosa de Gileade.
24 — ausente —
24 Na noite anterior, porém, Deus havia aparecido em sonho a Labão, o arameu, e dito a ele: “Estou avisando: deixe Jacó em paz!”.
25 Jekopɨ ani ani agɨlaŋ halu mu hɨvɨ havɨlɨ ulaŋ agɨladɨ hafia hɨniavɨdaci Laban agaŋ Gileatɨ fɨli tɨbɨ heŋ ala halu mu hɨvɨ hɨnia nulɨdɨ igoua igami. La nudɨ hɨdɨlɨ pam agɨlaŋ hula havɨlɨ ulaŋ heŋ hafiavɨmi.
25 Labão o alcançou enquanto Jacó estava acampado na região montanhosa de Gileade e armou seu acampamento ali perto.
26 La Laban agaŋ Jekopɨ dɨ pɨŋ uavɨla abami. Nama akɨ hɨji viavɨla nɨfɨlɨ haŋɨlahanaŋ uami. Akɨ saŋ viaŋ ma igɨmaŋ lɨdalɨŋ iadɨ nadi ahica agɨladɨ sagaŋ lɨbavɨla vavevave me vavehanaŋ uami.
26 “O que você fez?”, perguntou Labão. “Como ousou me enganar e levar minhas filhas embora, como se fossem prisioneiras de guerra?
27 Nama akɨ saŋ nɨfɨlɨ cɨki haŋɨlahanaŋ uami. Nama iadɨ vala veben aba iadɨ ma abahanaŋ uami. Nama iadɨ abahanaŋ padaŋ viaŋ iadɨ hɨdɨlɨ pam agɨladɨ abɨlɨŋ hɨbɨmaŋ mu hɨdɨlɨ mu hɨdɨlɨ agɨladɨ ifu ifu sɨhɨ iahaiaha hɨniavɨci mɨŋalahɨci hɨjɨŋalaŋala hɨnidamɨli vevanaŋ uami.
27 Por que fugiu em segredo? Por que me enganou? E por que não avisou que desejava partir? Eu lhe teria dado uma festa de despedida, com canções e música, ao som de tamborins e harpas.
28 Iadɨ abahanaŋ padaŋ viaŋ iadɨ nanadi agɨladɨdaŋ iadɨ ajihali agɨladɨdaŋ mɨhum iavavɨla nulɨsaŋ lamulɨdalɨŋ vevanaŋ uami. Nama uava lusɨŋ sɨbaŋ vihanaŋ uami.
28 Por que não me deixou beijar minhas filhas e meus netos e me despedir deles? Você agiu de forma extremamente tola!
29 Viaŋ naludɨ sɨbɨlɨ lamɨben aba velɨŋ ala hɨfɨlɨ nadɨ iagana dɨ Asɨ agaŋ iadɨ abiemi uami. Nama Jekopɨ dɨ abacabɨlɨmɨnaŋ aba abiemi uami.
29 Eu poderia destruí-lo, mas o Deus de seu pai me apareceu ontem à noite e me advertiu: ‘Deixe Jacó em paz!’.
30 Nama nadɨ hɨvɨ veve saŋ mavɨn hɨniavɨla iadɨ vala vehanaŋ agadɨ ci igin uami. Agadɨ ala nama akɨ saŋ iadɨ kɨlɨ cɨkaŋ mugɨluŋ mugaŋ lamɨgaŋ me iadɨ ulaŋ migɨlavɨlalɨ agɨladɨ sɨgɨlɨ vihanaŋ uami.
30 Entendo sua vontade de partir e seu desejo de voltar à casa de seu pai. Mas por que roubou meus deuses?”
31 Lɨci Jekopɨ abami. Nama nanadina dɨ cɨhu mɨŋamagɨla vibanaŋ akua aba abavɨla viaŋ nasaŋ lɨdavɨla nɨfɨlɨ haŋɨlacin uami.
31 Jacó respondeu: “Fugi porque tive medo. Pensei que o senhor tiraria suas filhas de mim à força.
32 Nama igɨnaŋ aniaba hulaŋ mu viaŋ hula vehavalɨ agaŋ nadɨ kɨlɨ cɨkaŋ mugɨluŋ mugaŋ lamɨgaŋ me agɨladɨ vavelɨ lɨci ha nudɨ ifɨhɨmɨha uami. Aludɨ hɨdɨlɨ pam agɨlaŋ igasulavɨdaci nama ve akuaba akuaba nagɨladɨ igɨha uami. La igɨnaŋ nadɨ akuaba hɨnici ha viha uami. Leselɨ agaŋ iaganu dɨ kɨlɨ cɨkaŋ mugɨluŋ mugaŋ lamɨgaŋ me agɨladɨ sɨgɨlɨ vimi agadɨ Jekopɨ ma igami.
32 Quanto a seus deuses, veja se consegue encontrá-los, e quem os tiver roubado deve morrer! Se encontrar qualquer outra coisa que lhe pertença, identifique-a diante de todos estes nossos parentes, e eu a devolverei”. Jacó, porém, não sabia que Raquel havia roubado os ídolos da casa.
33 Lɨci Laban agaŋ Jekopɨ dɨ havɨlɨ ulaŋ hɨvɨ ivouavɨla kɨlɨ cɨkaŋ mugɨluŋ mugaŋ lamɨgaŋ me agɨladɨ suhɨlami. La cɨhu Lea dɨ havɨlɨ ulaŋ hɨvɨ ivoua suhɨlami. Sibɨla hɨsɨŋ iamɨgali ahica agɨladɨ havɨlɨ ulaŋ hɨvɨ avi ivoua suhɨlami. Suhɨla suhɨla hɨdami ala nudɨ kɨlɨ cɨkaŋ mugɨluŋ mugaŋ lamɨgaŋ me agɨladɨ ma igami. La nulɨdɨ havɨlɨ ulaŋ vala ua Leselɨ dɨ havɨlɨ ulaŋ hɨvɨ ivoumi.
33 Labão foi procurar primeiro na tenda de Jacó e, depois, nas tendas de Lia e das duas servas, mas nada encontrou. Por fim, entrou na tenda de Raquel.
34 Leselɨ agaŋ iaganu dɨ kɨlɨ cɨkaŋ mugɨluŋ mugaŋ lamɨgaŋ me agɨladɨ sabaŋ kamelɨ sabɨ lama mɨgahɨnihɨni hɨsɨŋ agadɨ hɨvɨ sɨvɨla lamami. La nudɨ sabɨ hɨvɨ mɨgahɨnimi. Laban akuaba akuaba agɨladɨ mɨŋasuhɨlasuhɨla hɨdami ala nudɨ kɨlɨ cɨkaŋ mugɨluŋ mugaŋ lamɨgaŋ me agɨladɨ ma igami.
34 Acontece que Raquel havia pego os ídolos da casa e os escondido na sela do seu camelo, e estava sentada em cima deles. Quando Labão terminou de vasculhar toda a sua tenda sem encontrar os ídolos,
35 Lɨci Leselɨ agaŋ iaganu dɨ mavɨn ciaŋ ciaŋ abami. Iavaŋ uami. Iadɨ abacabɨlɨmɨnaŋ uami. Viaŋ husɨŋ hɨbɨ hɨnin sadaŋ ma iaha lagulamɨben uami. Lɨci Laban akuaba akuaba agɨladɨ suhɨlami ala nudɨ kɨlɨ cɨkaŋ mugɨluŋ mugaŋ lamɨgaŋ me agɨladɨ ma igami.
35 Raquel disse ao pai: “Por favor, perdoe-me por não me levantar para o senhor, mas estou em meu período menstrual”. Labão continuou a busca, mas não encontrou os ídolos da casa.
36 Lɨci Jekopɨ dɨ igɨvɨ lɨci Laban dɨ abacabɨlavɨla abami. Viaŋ akɨ lusɨŋ sɨbɨlɨ viavɨla hugɨ daŋ hɨnilɨŋ nama iadɨ sɨvɨ lahua vehanaŋ uami.
36 Jacó se enfureceu e discutiu com Labão. “Qual foi o meu crime?”, perguntou ele. “O que fiz de errado para o senhor me perseguir como se eu fosse um criminoso?
37 Iadɨ akuaba akuaba hɨniavi heŋ suhɨla igɨnaŋ nadɨ akuaba hɨnici via haiabɨla lamɨha uami. Lɨnaŋ iadɨ hɨdɨlɨ pam agɨlaŋ hula nadɨ hɨdɨlɨ pam agɨlaŋ hula aludɨ ciaŋ agadɨ hihɨlavɨci igɨmɨli uami. Ani dɨ ciaŋ agaŋ amɨŋ hɨnibali uami. Ani dɨ ciaŋ agaŋ analɨ hɨnibali uami.
37 O senhor vasculhou todos os meus bens. Por acaso encontrou algum objeto que lhe pertença? Coloque-o aqui, diante de nossos parentes, para que todos vejam. Que eles julguem entre nós dois!
38 Viaŋ hualɨ human limu limu fɨhala hɨcɨ limu limu fɨhala nama hula hɨniadamin uami. Hɨnihɨni nadɨ sabaŋ sipsipɨ sabaŋ meme agɨladɨ migɨlɨdalɨŋ ninaŋ huaci huaci laci huhɨlavɨhadami uami. Viaŋ nadɨ sabaŋ sipsipɨ muŋaŋ mu ma sɨbaŋ nadamin uami.
38 “Estive vinte anos com o senhor, cuidando de seus rebanhos. Ao longo de todo esse tempo, suas ovelhas e cabras nunca abortaram. Não me servi de um carneiro sequer de seu rebanho para alimento.
39 Akuaba akuaba saua hɨsɨŋ agɨlaŋ ve nadɨ sabaŋ sipsipɨ ua sabaŋ meme mu agɨhɨmavɨci nasaŋ ma vave abalamadamin uami. Viaŋ nukeŋ hɨbɨŋ nasaŋ iguadamin uami. Hɨfɨlɨ hɨfɨlɨ uaiadi uaiadi hulaŋ limu hɨhɨle agɨlaŋ nadɨ sabaŋ sipsipɨ sabaŋ meme sɨgɨlɨ vivi uavɨdaci hɨbɨŋ igu igu saŋ iadɨ abadamɨnaŋ uami.
39 Quando algum deles era despedaçado por um animal selvagem, eu nunca lhe mostrava a carcaça. Não, eu mesmo arcava com o prejuízo! O senhor me obrigava a pagar por todo animal roubado, quer à plena luz do dia, quer na escuridão da noite.
40 Akape tɨbɨ iadɨ uaiaŋ hɨlacabɨladami uami. Akape tɨbɨ hɨfɨlɨ hɨvɨ iadɨ vumɨli lɨdaci ani sɨhɨvia ma hɨsɨvadamin uami.
40 “Trabalhei para o senhor em dias de calor escaldante e também em noites frias e insones.
41 Viaŋ nadɨ nadi ahica agɨladɨ vivi saŋ sibɨla vidalɨŋ hualɨ human limu limu fɨhala hɨcɨ limu limu ahica limu ahica cɨjɨŋ umi uami. La sabaŋ sipsipɨ sabaŋ meme vivi saŋ sibɨla vidalɨŋ hualɨ human limu fɨhala human limu pabiŋ cɨjɨŋ umi uami. Akuaba akuaba agɨladɨ vivi saŋ viaŋ hualɨ human limu limu fɨhala hɨcɨ limu limu fɨhala nama hula hɨnihɨni sibɨla agadɨ vihadamin uami. Vivi hɨnidalɨŋ human limu limu fɨhala tɨbɨ akuaba akuaba igu igu saŋ abadamɨnaŋ agadɨ ma iguadamɨnaŋ uami.
41 Sim, por vinte anos trabalhei feito um escravo em sua casa! Trabalhei catorze anos por suas duas filhas e, depois, mais seis anos para formar meu rebanho. E dez vezes o senhor mudou meu salário.
42 Iadɨ iavaŋ Aisakɨ agaŋ Ebɨlam dɨ Asɨ agasaŋ lɨdavɨla nudɨ lɨhu hɨvɨ hɨniadami uami. Nudɨ Asɨ agaŋ iadɨ ma migɨlɨmaŋ lɨci ha nama iadɨ lahunaŋ havɨ sɨbaŋ vevin uami. Agadɨ ala Asɨ agaŋ viaŋ sibɨla vivi vɨhɨlɨ igadamin agadɨ ci igami sadaŋ hɨfɨlɨ anisɨhu hɨvɨ nasaŋ ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ iguiemi uami.
42 De fato, se o Deus de meu pai não estivesse comigo, o Deus de Abraão e o Deus temível de Isaque, o senhor teria me mandado embora de mãos vazias. Mas Deus viu como fui maltratado, apesar de meu árduo trabalho. Por isso ele lhe apareceu na noite passada e o repreendeu!”
43 Lɨci Laban abami. Iamɨgali ahica nana iadɨ nanadi uami. Nulɨdɨ ninanadinɨlu hana iadɨ ala uami. Sabaŋ sipsipɨ sabaŋ meme hana avi iadɨ ala uami. Akuaba akuaba neŋ igadanaŋ ha iadɨ laci uami. Akɨ lavɨla iadɨ nanadi ahica agɨladɨdaŋ nulɨdɨ ninanadinɨlu agɨladɨdaŋ abamɨgɨlavin uami.
43 Labão respondeu a Jacó: “Essas mulheres são minhas filhas, as crianças são meus netos, e os rebanhos são meus rebanhos. Na verdade, tudo que você vê é meu. Mas o que posso fazer agora por minhas filhas e pelos filhos delas?
44 Alia uami. Alaŋ ahica ciaŋ mɨguavɨla abɨmɨli uami. Hameŋ lavɨla alaŋ ciaŋ mɨguavɨla abɨbalu agasaŋ igahɨlahɨla hɨnibalu uami.
44 Façamos, portanto, você e eu, uma aliança que sirva de testemunho do nosso compromisso”.
45 Lɨci Jekopɨ agaŋ ciaŋ mɨguavɨla abɨben aba lɨhavɨmi agadɨ hɨji mɨŋaiahaiaha saŋ lɨba hutesɨ agadɨ mɨŋaiaha lalɨlamami.
45 Então Jacó pegou uma pedra e a colocou em pé como monumento.
46 Lavɨla nudɨ hɨdɨlɨ pam agɨladɨ abami. Lɨba kum kum agɨladɨ likɨla vave mɨgudɨbɨhalaŋ uami. Lɨci lɨba kum kum agɨladɨ likɨlavɨla vave mɨgudɨbavɨci hɨniavɨdaci lɨba kum kum mɨguŋ agadɨ mikɨ heŋ ahuata mɨgahɨnihɨni sɨmɨŋ navɨmi.
46 Em seguida, disse aos membros de sua família: “Juntem algumas pedras”. Eles pegaram as pedras e as amontoaram. Jacó e Labão se sentaram perto do monte de pedras e fizeram uma refeição para selar a aliança.
47 Navɨci ci lɨci Laban agaŋ lɨba kum kum mɨguŋ agadɨ ibi lamavɨla abami. Jegalɨsahaduta uami. Lɨci Jekopɨ avi ibi lamavɨla abami. Galetɨ uami.
47 A fim de comemorar a ocasião, Labão chamou o lugar de Jegar-Saaduta, e Jacó o chamou de Galeede.
48 Lɨci Laban abami. Lɨba kum kum mɨguŋ nagaŋ alaŋ ciaŋ mɨguavɨla abalu agasaŋ hɨji mɨŋaiahaiaha saŋ hɨnibali uami. Lavɨla nɨbu avi ibi hameŋ laci ala lamavɨla abami. Galetɨ uami.
48 Labão declarou: “Este monte de pedras servirá de testemunha para nos lembrar da aliança que fizemos hoje”. Isso explica por que o lugar foi chamado de Galeede.
49 La cɨhu abami. Alaŋ ahica hɨtɨŋ hɨtɨŋ hɨnidamɨli Asɨ Iaue aludɨ igɨbali uami. Hameŋ abavɨla lɨba kum kum mɨguŋ agadɨ ibi mu avi lamavɨla abami. Misɨpa uami.
49 Também foi chamado de Mispá, pois Labão disse: “Vigie o S enhor a você e a mim para garantir que guardaremos esta aliança quando estivermos longe um do outro.
50 Lavɨla Jekopɨ dɨ abami. Nama iadɨ nanadi dɨ sɨbɨlɨ lamavɨla ha hɨji nameŋ lamɨha uami. Laban iadɨ ma igi agadɨ ala Asɨ iadɨ igi aba abɨha uami. Iamɨgali mu sabiavɨla avi hameŋ laci ala abɨha uami. Laban iadɨ ma igi agadɨ ala Asɨ iadɨ igi aba abɨha uami.
50 Se você maltratar minhas filhas ou se casar com outras mulheres, mesmo que ninguém mais veja, Deus verá. Ele é testemunha desta aliança entre nós.”
51 Igɨha uami. Lɨba hutesɨ daŋ lɨba kum kum mɨguŋ daŋ fipɨ nama hɨnibanaŋ agadɨ fipɨ viaŋ hɨniben nagadɨ alɨhaŋ heŋ mɨgudɨbin uami.
51 “Veja este monte de pedras”, prosseguiu Labão. “Veja também este monumento que levantei entre nós dois.
52 Lɨba hutesɨ agaŋ lɨba kum kum mɨguŋ agaŋ alaŋ ciaŋ mɨguavɨla valɨ lamalu agadɨ hɨji mɨŋaiahaiaha saŋ hɨniavɨbali uami. Viaŋ nadɨ sɨbɨlɨ lamɨben aba uavɨla valɨ nagadɨ ma lɨvalɨben uami. Nama avi iadɨ sɨbɨlɨ lamɨben aba vevɨla valɨ nagadɨ ma lɨvalɨbanaŋ uami.
52 Estão entre mim e você como testemunhas dos nossos votos. Nunca atravessarei para o lado de lá do monte de pedras a fim de prejudicá-lo, e você jamais deve atravessar para o lado de cá a fim de prejudicar-me.
53 Alaŋ ahica hɨnimɨli vɨhɨlɨ iahɨci aludɨ iauacagali Ebɨlam dɨ Naholɨ dɨ Asɨ agaŋ aludɨ ciaŋ hihɨlɨbali uami. Jekopɨ iaganu Aisakɨ agaŋ Asɨ saŋ ala lɨdavɨla nudɨ lɨhu hɨvɨ hɨniadami. Lɨci Jekopɨ agaŋ Asɨ dɨ ibi hɨvɨ abami. Hɨvɨ hekɨlɨ uami. Viaŋ hameŋ ma lɨben uami.
53 Invoco o Deus de nossos antepassados, o Deus de seu avô Abraão e o Deus de meu avô Naor, para que sirva de juiz entre nós.” Assim, diante do Deus temível de seu pai Isaque,
54 La iahua halu heŋ Asɨ saŋ sagalɨ iguben aba sabaŋ sipsipɨ ifɨhɨmavɨla hɨlami. Lavɨla nudɨ hɨdɨlɨ pam agɨladɨ ulɨci vevɨla maci daŋ sɨhɨm hɨlɨcɨ limu cɨkaŋ agɨladɨdaŋ navɨmi. Navɨla hɨfɨlɨ halu heŋ ala ani hɨsɨvavɨmi.
54 Então Jacó ofereceu sacrifício a Deus na montanha e convidou todos para a refeição comemorativa. Depois de comerem, passaram a noite ali.
55 La cimɨdaŋ sɨbaŋ Laban agaŋ iaha nanadinu agɨladɨdaŋ ajihalinu agɨladɨdaŋ mɨhum iavami. La lamulavɨla nulɨdɨ vala nudɨ hɨvɨ cɨhu umi.
55 Na manhã seguinte, Labão se levantou cedo, beijou seus netos e suas filhas e os abençoou. Depois, partiu e voltou para casa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.