Gênesis 37

eka (EKA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Jekob lene ndi nyi nde jolo no, go ndi nyi Kenan.
1 Jacó ficou morando na terra de Canaã, onde o seu pai tinha vivido.
2 Ntoora nnyo mi li bade Jekob mi a.
2 Esta é a história da família de Jacó. Quando José era um jovem de dezessete anos, cuidava das ovelhas e das cabras, junto com os seus irmãos, os filhos de Bila e de Zilpa, que eram mulheres do seu pai. E José contava ao pai as coisas erradas que os seus irmãos faziam.
3 Ana jolo o, Isreel nde, Josef wo jo ga-e kor sehnge abon ebe bako nlum, tibre Josef bo jele ka-e ngare nyi á ma kul; Owo wahnge á jahme ekpawobo ji jolo anyono anyono ka-e.
3 Jacó já era velho quando José nasceu e por isso ele o amava mais do que a todos os seus outros filhos. Jacó mandou fazer para José uma túnica longa, de mangas compridas.
4 Eji abonanyehn sebe kahn re Josef wo jo ga kor nde ebo sehnge bo kpee, bo ko-e ekv, bo joom kpe bung a ne yebe yebe.
4 Os irmãos viam que o pai amava mais a José do que a eles e por isso tinham ódio dele e eram grosseiros quando falavam com ele.
5 Josef kehm leeme nlem tooro tong abonanyehn, bo kpe-e ko na ekv budu.
5 Certa vez José teve um sonho e o contou aos seus irmãos. Aí é que ficaram com mais raiva dele
6 Á kehm tongo bo re, <<Wuungen atung wahn wuk nlem nyi n leeme no.
6 porque ele disse assim: — Escutem, que eu vou contar o sonho que tive.
7 E jolen go emahng jo gba agan nkohl, tvtv ngan nyˈnyame kehm mehle yiimi nsunsu, agan nya nyahne kehm bake ba yiimi sennge nyˈnyame kak, fere gong ka nyˈnyame.>>
7 Sonhei que estávamos no campo amarrando feixes de trigo. De repente, o meu feixe ficou de pé, e os feixes de vocês se colocaram em volta do meu e se curvavam diante dele.
8 Abonanyehn kehm-e tongo re, <Anv, a kpˈtiri re wo wo bahke jolo ntul ewahr-a? Wo bahke lohko jo fil-ra? Bo kpe-e jo ko na ekv budu tib go nlem nyia nyi á lake bo, a ji á tongo bo.
8 Então os irmãos perguntaram: — Quer dizer que você vai ser nosso rei e que vai mandar em nós? E ficaram com mais ódio dele ainda por causa dos seus sonhos e do jeito que ele os contava.
9 Josef kehm kpe leeme nlem nyehko tong abonanyehn re, <<Wuungen atung, me n kpe leeme nlem nyehka, anv jolo re njul a ebareka, go ewubu elonlo ajehng gongo ka-m.>>
9 Depois José sonhou outra vez e contou também esse sonho aos seus irmãos. Ele disse assim: — Eu tive outro sonho. Desta vez o sol, a lua e onze estrelas se curvaram diante de mim.
10 Eji á tongo nde, fere tob tong abonanyehn, nde kehm-e nyame, fere tong-e re, <<Nlem nyi a ma leeme a, lohngo renan? Anv, nne a me, go abonane bahke bake ba gong go ndi ka-a?>>
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos irmãos, o pai o repreendeu e disse: — O que quer dizer esse sonho que você teve? Por acaso a sua mãe, os seus irmãos e eu vamos nos ajoelhar diante de você e encostar o rosto no chão?
11 Josef kpe sahb lˈli na abonanyehn ala, wo nde kuuru ejum ajehng ajehng go ege atahng.
11 Os irmãos de José tinham inveja dele, mas o seu pai ficou pensando no caso.
12 Ngare nyia abonanyehn ebrod atohkondi ndea bo song kehme bo nsol alehke kaa kohlo Sekem,
12 Um dia os irmãos de José levaram as ovelhas e as cabras do seu pai até os pastos que ficavam perto da cidade de Siquém.
13 Isreel kehm tongo Josef re, <<A kpˈkahne re abonane kpi atohkondi kpur kohlo go Sekem. Ba, me n tum-a tv bo.>>
13 Então Jacó disse a José: — Venha cá. Vou mandar você até Siquém, onde os seus irmãos estão cuidando das ovelhas e das cabras. — Estou pronto para ir — respondeu José.
14 Isreel kehm-e tongo re, <<Song wo song nyehn abonane joare bo baa go efel, afi atohkondi nyaa tob li nseenge, wo feere ba tong-m.>> Owo Isreel kehm-e tumu, á mehl o edamme ji Hebron asongo.
14 Jacó disse: — Vá lá e veja se os seus irmãos e os animais vão bem e me traga notícias. Então dali, do vale de Hebrom, Jacó mandou que José fosse até Siquém, e ele foi. Quando chegou lá,
15 nne awohng kehm-e nyehne á kpˈdaale yannge go elka emahng, nne noo kehm-e bahbe re, <<Jenji a kpˈsebe?>>
15 ele foi andando pelo campo. Aí um homem o viu e perguntou: — O que você está procurando?
16 Á kehm-e faange re, <<N kpi abonanee kpur. A bahk-m ma tib edi ji bo li no kpˈkpuru atohkondi eboa?>>
16 — Estou procurando os meus irmãos — respondeu José. — Eles estão por aí, em algum pasto, cuidando das ovelhas e das cabras. O senhor sabe aonde foram?
17 Nne noo kehm-e faange re, <<Bob mehl ao, n jo wuku eji bo jo bung re, <E tahmen go Dotan.>>>
17 O homem respondeu: — Eles já foram embora daqui. Eu ouvi quando disseram que iam para Dotã. Aí José foi procurar os seus irmãos e os achou em Dotã.
18 Eji bo sa nyehn-e go fee, re á kehm ba rehng o eji bo, bob toobo ana bo bahk-e wulu.
18 Eles viram José de longe e, antes que chegasse perto, começaram a fazer planos para matá-lo.
19 Bo jo bungu tong atemtem re, <<Nyehn monleeme alem ga kpˈbake!>>
19 Eles disseram: — Lá vem o sonhador!
20 Nong wahr wulen ye ro kak ekpabingi ajehng a, fere bung re ebi nnyam nyi me-e li, wahr kehm nyehne ana ji alem enye bahke jolo.
20 Venham, vamos matá-lo agora. Depois jogaremos o corpo num poço seco e diremos que um animal selvagem o devorou. Assim, veremos no que vão dar os sonhos dele.
21 Eji Ruben wuku ano, á sebe re a á tahr-e yehke go ebo abo, á tongo bo re, <<Nong wahr ki-e wul.>>
21 Quando Rúben ouviu isso, quis salvá-lo dos seus irmãos e disse: — Não vamos matá-lo.
22 Kana faade alung amehng amehng, roon na ye kak ekpabingi a elka emahng, kana lak ye ebo abehng abehng. Ruben bungu jia re á tahr-e go ebo abo, feere a ne song ka nde.
22 Não derramem sangue. Vocês podem jogá-lo neste poço, aqui no deserto, mas não o machuquem. Rúben disse isso porque planejava salvá-lo dos irmãos e mandá-lo de volta ao pai.
23 Eji Josef ma rehng goji abonanyehn, bo kehm-e yehke ekpawobo eje ji jolo anyono anyono ji á kake no,
23 Quando José chegou ao lugar onde os seus irmãos estavam, eles arrancaram dele a túnica longa, de mangas compridas, que ele estava vestindo.
24 bo kehm-e rodo ro kak ekpabingi, ekpabingi jolo nnehme nehme, alahb jolem.
24 Depois o pegaram e o jogaram no poço, que estava vazio e seco.
25 Eji bo ji no jo li nsol alehke, bo kehm nyehne ellong anebe Ismeel ba lohng go Giled, kun go ebo akamel kpˈbake, akamel solo nsol are, ana akehng ma kpo yebe abehne, a ajoobo akehng eltaame ma kpo lim ane nob ayam, a alahb eti esˈsvv ma lohng eti ji bo kpo lung re Merr, bo jo tahm go Ijib.
25 E sentaram-se para comer. De repente, viram que ia passando uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade e ia para o Egito. Os seus camelos estavam carregados de perfumes e de especiarias .
26 Juda kehm tongo abonanyehn re, <<Anv nsehng anyii e bahke lehke, e lˈwul mmonannee ewahre fere bulu alung eme?
26 Aí Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Nong wahr gungen na ye ka anebe Ismeel, wahr kiin ye abo lak, gana ye mmonannee ewahre wo, e kpi alung amehng.>>Abonanyehn soro taame.
27 Em vez de o matarmos, vamos vendê-lo a esses ismaelitas. Afinal de contas ele é nosso irmão, é do nosso sangue. Os irmãos concordaram.
28 Eji anebe Ismeel ba lohng go Midia ba jo jen are ba no, abonanyehn kehm tohngo Josef yehke go ekpabingi jio, fere rod-e gungu anebe Ismeel go akpohko asilva eltahl, ane bao rod-e tahm a ne go Ijib.
28 Quando alguns negociantes midianitas passaram por ali, os irmãos de José o tiraram do poço e o venderam aos ismaelitas por vinte barras de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 Eji Ruben feere no song kpur go ekpabingi jio, Josef o kpeem jol, á yare elne nsol nyi á kake no.
29 Quando Rúben voltou ao poço e viu que José não estava lá dentro, rasgou as suas roupas em sinal de tristeza.
30 Ruben kehm jeke goji abonanyehn kehm song bung re, <<Mmon njangkun noo o kpeem li, anv gan wo m bahke jeke?>>
30 Ele voltou para o lugar onde os seus irmãos estavam e disse: — O rapaz não está mais lá! E agora o que é que eu vou fazer?
31 Bo kehm wulu mmombul, fere rod ekpawobo Josef behde go alung mao.
31 Então os irmãos mataram um cabrito e com o sangue mancharam a túnica de José.
32 Bo kehm rodo ekpawobo anyono anyono song tib ndea bo, fere tong-e re, <<Wahr ebnyehn ekpawobo jia. Feede wo nyehn joare ekpawobo mmon ewa ji.>>
32 Depois levaram a túnica ao pai e disseram: — Achamos isso aí. Será que é a túnica do seu filho?
33 Á kehm liingi soro bung re, ekpawobo mmon ewame ji. Ebi nnyam me-e li. Josef bo me-e lohko jaake arohko arohko.
33 Jacó a reconheceu e disse: — Sim, é a túnica do meu filho! Certamente algum animal selvagem o despedaçou e devorou.
34 Owo Jekob kehm yare nsol nyi á kake no, fere kak anyake nsol, noongo elkv mmon ewe afung tvv.
34 Então, em sinal de tristeza, Jacó rasgou as suas roupas e vestiu roupa de luto. E durante muito tempo ficou de luto pelo seu filho.
35 Abon ebe kpee, ba nlum a ba nkal ba re bo ba kak-e eltim, á ten fere bung re, <<Eˈee, m bahke soro asi noongo elkv tete n yel elahm toono mmon ewame.>> Jekob soro na asi jo ling mmon ewe.
35 Todos os seus filhos e filhas tentaram consolá-lo, mas ele não quis ser consolado e disse: — Vou ficar de luto por meu filho até que vá me encontrar com ele no E continuou de luto por seu filho José.
36 Eji ma jol ano, anebe Media rodo Josef gungu Potifa, ji jolo ntubesi awohng go ellong atubesi abalimeltum Fero. Potifa wo jolo ntubesi ababˈbaabe.
36 Enquanto isso, os midianitas venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do rei do Egito.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.