Gênesis 37
eka (EKA) vs NAA
1 Jekob lene ndi nyi nde jolo no, go ndi nyi Kenan.
1 Jacó habitou na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Ntoora nnyo mi li bade Jekob mi a.
2 Esta é a história de Jacó. Quando José tinha dezessete anos, apascentava os rebanhos com os seus irmãos. Sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 Ana jolo o, Isreel nde, Josef wo jo ga-e kor sehnge abon ebe bako nlum, tibre Josef bo jele ka-e ngare nyi á ma kul; Owo wahnge á jahme ekpawobo ji jolo anyono anyono ka-e.
3 Ora, Israel amava mais José do que todos os seus outros filhos, porque era filho da sua velhice; e mandou fazer para ele uma túnica talar de mangas compridas.
4 Eji abonanyehn sebe kahn re Josef wo jo ga kor nde ebo sehnge bo kpee, bo ko-e ekv, bo joom kpe bung a ne yebe yebe.
4 Quando os seus irmãos viram que o pai o amava mais do que todos os outros filhos, odiaram-no e já não podiam falar com ele de forma pacífica.
5 Josef kehm leeme nlem tooro tong abonanyehn, bo kpe-e ko na ekv budu.
5 José teve um sonho e o contou aos seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 Á kehm tongo bo re, <<Wuungen atung wahn wuk nlem nyi n leeme no.
6 Ele lhes disse: — Peço que ouçam o sonho que tive.
7 E jolen go emahng jo gba agan nkohl, tvtv ngan nyˈnyame kehm mehle yiimi nsunsu, agan nya nyahne kehm bake ba yiimi sennge nyˈnyame kak, fere gong ka nyˈnyame.>>
7 Sonhei que estávamos amarrando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé, enquanto os feixes de vocês o rodeavam e se inclinavam diante do meu.
8 Abonanyehn kehm-e tongo re, <Anv, a kpˈtiri re wo wo bahke jolo ntul ewahr-a? Wo bahke lohko jo fil-ra? Bo kpe-e jo ko na ekv budu tib go nlem nyia nyi á lake bo, a ji á tongo bo.
8 Então os irmãos lhe disseram: — Você pensa que vai mesmo reinar sobre nós? Pensa que realmente dominará sobre nós? E com isso o odiavam ainda mais, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Josef kehm kpe leeme nlem nyehko tong abonanyehn re, <<Wuungen atung, me n kpe leeme nlem nyehka, anv jolo re njul a ebareka, go ewubu elonlo ajehng gongo ka-m.>>
9 José teve ainda outro sonho, que ele contou aos seus irmãos, dizendo: — Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam diante de mim.
10 Eji á tongo nde, fere tob tong abonanyehn, nde kehm-e nyame, fere tong-e re, <<Nlem nyi a ma leeme a, lohngo renan? Anv, nne a me, go abonane bahke bake ba gong go ndi ka-a?>>
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos seus irmãos, o pai o repreendeu, dizendo: — Que sonho é esse que você teve? Você está querendo dizer que eu, a sua mãe e os seus irmãos iremos e nos inclinaremos até o chão diante de você?
11 Josef kpe sahb lˈli na abonanyehn ala, wo nde kuuru ejum ajehng ajehng go ege atahng.
11 Os irmãos tinham inveja dele; o pai, no entanto, guardou aquilo no coração.
12 Ngare nyia abonanyehn ebrod atohkondi ndea bo song kehme bo nsol alehke kaa kohlo Sekem,
12 Como os irmãos foram apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 Isreel kehm tongo Josef re, <<A kpˈkahne re abonane kpi atohkondi kpur kohlo go Sekem. Ba, me n tum-a tv bo.>>
13 Israel perguntou a José: — Os seus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Venha, pois vou mandar você até eles. José respondeu: — Eis-me aqui.
14 Isreel kehm-e tongo re, <<Song wo song nyehn abonane joare bo baa go efel, afi atohkondi nyaa tob li nseenge, wo feere ba tong-m.>> Owo Isreel kehm-e tumu, á mehl o edamme ji Hebron asongo.
14 Israel continuou: — Vá, agora, e veja se está tudo bem com os seus irmãos e com o rebanho; e traga-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 nne awohng kehm-e nyehne á kpˈdaale yannge go elka emahng, nne noo kehm-e bahbe re, <<Jenji a kpˈsebe?>>
15 E um homem encontrou José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: — O que você está procurando?
16 Á kehm-e faange re, <<N kpi abonanee kpur. A bahk-m ma tib edi ji bo li no kpˈkpuru atohkondi eboa?>>
16 Ele respondeu: — Estou procurando os meus irmãos. Por favor, pode me dizer onde eles estão apascentando o rebanho?
17 Nne noo kehm-e faange re, <<Bob mehl ao, n jo wuku eji bo jo bung re, <E tahmen go Dotan.>>>
17 O homem respondeu: — Foram embora daqui. Ouvi quando disseram: “Vamos a Dotã.” Então José seguiu atrás dos irmãos e os encontrou em Dotã.
18 Eji bo sa nyehn-e go fee, re á kehm ba rehng o eji bo, bob toobo ana bo bahk-e wulu.
18 De longe eles o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 Bo jo bungu tong atemtem re, <<Nyehn monleeme alem ga kpˈbake!>>
19 Disseram uns aos outros: — Lá vem o grande sonhador!
20 Nong wahr wulen ye ro kak ekpabingi ajehng a, fere bung re ebi nnyam nyi me-e li, wahr kehm nyehne ana ji alem enye bahke jolo.
20 Venham, pois, agora, vamos matá-lo e jogar o corpo numa destas cisternas. Diremos que um animal selvagem o devorou. Vejamos em que vão dar os sonhos dele.
21 Eji Ruben wuku ano, á sebe re a á tahr-e yehke go ebo abo, á tongo bo re, <<Nong wahr ki-e wul.>>
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: — Não lhe tiremos a vida.
22 Kana faade alung amehng amehng, roon na ye kak ekpabingi a elka emahng, kana lak ye ebo abehng abehng. Ruben bungu jia re á tahr-e go ebo abo, feere a ne song ka nde.
22 Rúben disse mais: — Não derramem sangue. Joguem o rapaz naquela cisterna que está no deserto, e não lhe façam mal. Rúben disse isto para o livrar deles, a fim de levá-lo de volta ao pai.
23 Eji Josef ma rehng goji abonanyehn, bo kehm-e yehke ekpawobo eje ji jolo anyono anyono ji á kake no,
23 Mas, logo que José chegou a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia,
24 bo kehm-e rodo ro kak ekpabingi, ekpabingi jolo nnehme nehme, alahb jolem.
24 e o jogaram na cisterna. A cisterna estava vazia, sem água.
25 Eji bo ji no jo li nsol alehke, bo kehm nyehne ellong anebe Ismeel ba lohng go Giled, kun go ebo akamel kpˈbake, akamel solo nsol are, ana akehng ma kpo yebe abehne, a ajoobo akehng eltaame ma kpo lim ane nob ayam, a alahb eti esˈsvv ma lohng eti ji bo kpo lung re Merr, bo jo tahm go Ijib.
25 Depois sentaram-se para comer. Levantando os olhos, viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade. Seus camelos traziam especiarias, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 Juda kehm tongo abonanyehn re, <<Anv nsehng anyii e bahke lehke, e lˈwul mmonannee ewahre fere bulu alung eme?
26 Então Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Nong wahr gungen na ye ka anebe Ismeel, wahr kiin ye abo lak, gana ye mmonannee ewahre wo, e kpi alung amehng.>>Abonanyehn soro taame.
27 Venham, vamos vendê-lo aos ismaelitas. Não lhe façamos mal, pois é nosso irmão, é do nosso sangue. Seus irmãos concordaram.
28 Eji anebe Ismeel ba lohng go Midia ba jo jen are ba no, abonanyehn kehm tohngo Josef yehke go ekpabingi jio, fere rod-e gungu anebe Ismeel go akpohko asilva eltahl, ane bao rod-e tahm a ne go Ijib.
28 E, quando os mercadores midianitas passaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam aos ismaelitas por vinte moedas de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 Eji Ruben feere no song kpur go ekpabingi jio, Josef o kpeem jol, á yare elne nsol nyi á kake no.
29 Quando Rúben voltou à cisterna, eis que José não estava nela; então rasgou as suas roupas.
30 Ruben kehm jeke goji abonanyehn kehm song bung re, <<Mmon njangkun noo o kpeem li, anv gan wo m bahke jeke?>>
30 E, voltando aos seus irmãos, disse: — O rapaz não está mais lá! E agora, o que eu vou fazer?
31 Bo kehm wulu mmombul, fere rod ekpawobo Josef behde go alung mao.
31 Então pegaram a túnica de José, mataram um bode e molharam a túnica no sangue.
32 Bo kehm rodo ekpawobo anyono anyono song tib ndea bo, fere tong-e re, <<Wahr ebnyehn ekpawobo jia. Feede wo nyehn joare ekpawobo mmon ewa ji.>>
32 E enviaram a túnica de mangas compridas ao pai com este recado: — Achamos isto. Veja se é ou não a túnica de seu filho.
33 Á kehm liingi soro bung re, ekpawobo mmon ewame ji. Ebi nnyam me-e li. Josef bo me-e lohko jaake arohko arohko.
33 Ele a reconheceu e disse: — É a túnica de meu filho. Um animal selvagem o devorou. Certamente José foi despedaçado.
34 Owo Jekob kehm yare nsol nyi á kake no, fere kak anyake nsol, noongo elkv mmon ewe afung tvv.
34 Então Jacó rasgou as suas roupas, vestiu-se de pano de saco e lamentou o filho durante muitos dias.
35 Abon ebe kpee, ba nlum a ba nkal ba re bo ba kak-e eltim, á ten fere bung re, <<Eˈee, m bahke soro asi noongo elkv tete n yel elahm toono mmon ewame.>> Jekob soro na asi jo ling mmon ewe.
35 Todos os seus filhos e todas as suas filhas vieram, para o consolar; ele, porém, recusou ser consolado e disse: — Chorando, descerei à sepultura para junto do meu filho. E continuou a chorar pelo filho.
36 Eji ma jol ano, anebe Media rodo Josef gungu Potifa, ji jolo ntubesi awohng go ellong atubesi abalimeltum Fero. Potifa wo jolo ntubesi ababˈbaabe.
36 Enquanto isso, no Egito, os midianitas venderam José a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.