2 Samuel 18

eka (EKA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Devid ku ane ebe ba jolo a ne bum agˈgabe agˈgabe, fere yehke atubesi kunu agˈgabe nyao, bo jehko jo kpur atahltahl nkpel ebal atahlawubu, atahltahl nkpel ebal atahlawubu, bo jehko jo kpur atahlalon alon.
1 O rei Davi juntou todos os seus soldados, dividiu-os em grupos de mil e em grupos de cem e colocou oficiais para comandá-los.
2 Devid kehm tumu nsoja enye go nllong era, ellong nehko jolo elwo ni Joab, nehko jolo elwo ni Abisayi mmonannyehn Joab mmon no Jeruya, ellong nehko elwo ni Itayi nnea Giti. Ntul tongo nlong ane bao re, <<Mefono antahng m bahke tiki jo jen toon-n.>>
2 Então mandou que saíssem em três grupos, um comandado por Joabe, outro por Abisai, irmão de Joabe (a mãe deles era Zeruia), e outro por Itai, da cidade de Gate. E o rei disse aos seus homens: — Eu também irei com vocês.
3 Wo ane bao bungu re, <<Wo a nehm tiki lohng je edˈdi; bo lˈkam-r re wahr be, bo nehm tiiri bade elnahre. Jol afi ejang ajehng ji ane baa kpo na, bo wahr nehm tiiri, wo wo kpˈlubu sehng-r, afi jolo atahltahl nkpel eltahl a nkpel eni kunu atahltahl. Bahke ga nob re, wo sa a ejahbe, jo tum ekakebo tv-r, e lˈfere seb.
3 Eles responderam: — O senhor não deve ir. Se formos obrigados a fugir ou se os inimigos matarem a metade do nosso exército, isso não fará nenhuma diferença para eles. Mas o senhor vale por dez mil de nós. Será melhor que o senhor fique aqui na cidade e nos mande socorro.
4 Ntul kehm faange re, <<M bahke limi ji fuumu egahne esamahr.>> Owo ntul kehm yiimi nkpe eti mbu, ane kpee sehng lohng go nlong a nlong, nyi atahl alon alon, a nyi atahltahl nkpel ebal atahlawubu, atahltahl nkpel ebal atahlawubu.
4 — Eu farei o que vocês acharem melhor! — respondeu o rei. Então ficou ao lado do portão enquanto os seus soldados saíam marchando em grupos de mil e de cem.
5 Ntul kaa Joab, Abisayi a Itayi elkahn re, <<kunen ekpu bade njangkun nyio Absalom tib egame esi,>> Nlong ane kpee wˈwuk ana ntul ka elkahn bade Absalom tong atubesi ba nlong ane bao.
5 Ele deu a seguinte ordem a Joabe, Abisai e Itai: — Se vocês gostam de mim, tratem o jovem Absalão com delicadeza. E toda a tropa ouviu Davi dar essa ordem a todos os oficiais.
6 Nsoja nyi Devid jene lohng ejahbe re bo song nok a anebe Isreel, ebta bio jolo go ekulugbe ji Efriim.
6 O exército de Davi avançou contra os israelitas no campo e lutou contra eles na floresta de Efraim.
7 Nsoja nyi Devid wulu nlong nsoja nyi Isreel, ane ba bo wulu no efung gbale sehng, bo jolo ane atahltahl nkpel atahlabal a nkpel enehkeni atahltahl nkpel ebal.
7 E os soldados de Davi derrotaram os israelitas. Foi uma derrota terrível: vinte mil homens foram mortos naquele dia.
8 Ebta nyange rehng nkpe ejahbe jio kpee, fvfo ekulegbe ji ga tane ane efung bio sehnge ba bo wulu bo go ekahngkahng.
8 A luta se espalhou por toda aquela região, e morreram mais homens na floresta do que no campo de batalha.
9 jolo ano re Absalom kehm song kpiri ane ba Devid. Á jo fingi mbvankang, eji mbvankang jo be asongo, song ludu nla egburu eti Oak ji sahb nyˈnyange abˈbo, Alv esi nya Absalom song kpehre eti. Á sa tokko o wung wung wuung, ga mbvankang kpˈbeke asongo ntahng ntahng
9 De repente, Absalão se encontrou com alguns dos soldados de Davi. Absalão ia montado numa mula, e, ao passar por baixo de um grande carvalho, a sua cabeça ficou presa nos galhos. A mula continuou a correr, e Absalão ficou pendurado.
10 Eji nne awohng ma nyehne ji ma lim, á kehm tongo Joab re, <<Me n nyehn Absalom go tohk no go eti ji bo kpo lung re Oak.
10 Um dos homens de Davi viu Absalão e disse a Joabe: — Eu vi Absalão pendurado num carvalho!
11 Joab tongo nne no tong-e ejum jia re, <<Á re jen! á re a nyehne Absaloma?>> Jenji wahnge a ki-e kim tub ndi wul-e o tvtv? N jol-a kake ebahk asilva ebwubu a egbaange ji ntakuru.
11 Joabe disse: — Você viu? Então por que não o matou ali mesmo? Eu teria dado a você dez barras de prata e um cinto.
12 Wo nne noo faang-e re, <<Jolafi bo gaare asilva atahltahl nkpel ebal atahlawubu kak-m ebo. N nehm tiki lak mmona ntul ebo. Egahre elwuku, ntul kaa elkahn tong-a a Abisayi go Itayi re, <Tahren njangkun nyio tib esi ejame.>
12 Mas o homem respondeu: — Mesmo que o senhor me desse mil barras de prata, eu não levantaria um dedo contra o filho do rei. Nós todos ouvimos o rei ordenar ao senhor, a Abisai e a Itai: “Se vocês gostam de mim, tratem o jovem Absalão com delicadeza.”
13 Li re m bumu elkpin daange daange daange ejum lim ji li mbehr mbehr go esamahr ntul, kehn wofono antahng a ma-m yab tv go fee.>>
13 Se eu tivesse desobedecido e matado Absalão, o rei saberia disso — ele sabe de tudo —, e o senhor não me defenderia.
14 Joab kehm bungu re, <<Me n nehm rannge ngare laange sik-a ana.>> Owo á kehm rodo nkong era fili ege ebo, song jamme Absalom go eltim ngare nyi á kpeka li mbir mbir eji á tokko eti ji bo kpo lung re oak.
14 — Não vou perder mais tempo com você! — disse Joabe. Então Joabe pegou três lanças e as enterrou no peito de Absalão enquanto ele ainda estava vivo, pendurado no carvalho.
15 Ane awubu ba jo fili nsol ebta nyi Joab yiimi o sennge Absalom kak, bo ba kim-e tub fere wul-e.
15 E dez soldados de Joabe cercaram Absalão e acabaram de matá-lo.
16 Owo Joab kehm woro ntang, nsoja rahke elkame anebe Isreel, tib á sˈsahde bo.
16 Aí Joabe tocou a corneta a fim de parar a luta. As suas tropas pararam de perseguir os israelitas e voltaram.
17 Bo rodo ekv ji Absalom ro kak egburu ekpabingi fere kpu ebim atal bul-e. Gana anebe Isreel kpee ebbe kehnge ebo a ntahk.
17 Eles pegaram o corpo de Absalão e o jogaram numa cova funda na floresta e o cobriram com uma enorme pilha de pedras. Então todos os israelitas fugiram, cada um para a sua casa.
18 Ngare nyi Absalom kpeka li elkpin, á lo ego go edamme ji ntul ana ejum elbuumu ka elne, á tiri re, <<Mmon no nlum n kpimm no bahke buumu mbing enyame.>> Á gungu ego jio mbing ka elne antahng, bo kpo lung re, ejum elbuumu ji Absolom tete tub lela.
18 Quando ainda vivia, Absalão construiu um monumento para si mesmo no vale dos Reis porque ele não tinha nenhum filho para manter vivo o seu nome. E deu o seu próprio nome ao monumento, que até hoje é conhecido como o Monumento de Absalão.
19 Ahimaaji mmon no Jadok kehm bungu re, <<Nong me m be, ko etib bia song tong ntul re Jehova ebbongo ka-e eji á me-e yehke go abo nya anebekv ebe.>>
19 Então Aimaás, filho de Zadoque, disse a Joabe: — Deixe que eu vá correndo dar ao rei a notícia de que o
20 Joab tong-e re, <<Wo sang bahke koko etib bia lela, á li ma ko etib song tiingi efung bindiki, wo á nehm ma lim ano lela, tib esi mmona ntul no ma kpo.>>
20 — Não! — respondeu Joabe. — Hoje você não vai levar nenhuma boa notícia. Outro dia você poderá fazer isso, mas hoje não, porque o filho do rei morreu.
21 Owo Joab kehm tongo nnea Kusiti re, <<Song wo song tong ntul ji a ma nyehn.>> Nnea Kusiti kehm soro gong ndi go esamahr bi Joab, fere be tahm.
21 Então disse ao seu escravo etíope: — Vá você e diga ao rei o que viu. O escravo curvou-se diante de Joabe e saiu correndo.
22 Ahimaaji mmona Jadok kehm kpe bung tong Joab re, <<Afi jolo jen, nong me n jo be toono nnea Kusiti go njahm. Wo Joab faange re, Mmon ewame, jenji wahnge a kpˈsebe re wo jee? A kpimm etib abehng abehng bi bahk-a kake eltuuru.>>
22 Aimaás insistiu: — Por favor, deixe-me levar as notícias também, não importa o que aconteça. — Por que você quer fazer isso, meu filho? — perguntou Joabe. — Você não receberá nenhuma recompensa por isso.
23 Á bungu re, <<Afi jolo jen, n kpˈsebe re me n be je, Joab bungu re, aa, <<Be song me!>> Owo Ahimaaji kehm beke sehng mbang nyi edi ebal ebal, fvfo a bee sehnge nnea Kusiti.
23 — Aconteça o que acontecer, eu quero ir! — repetiu Aimaás. — Então vá! — respondeu Joabe. Aí ele saiu correndo pela estrada do vale do rio Jordão e passou na frente do escravo etíope.
24 Eji Devid jii elka elka eti mbu atahng a ji alatahk, nne no jo baabe wahre kuumu ero elbultahk ni mbuga go ekahme. Ana á jo kpur, á nyehne nne kpˈbeke ntahng ntahng.
24 Davi estava sentado entre o portão que dá para fora da cidade e o que dá para dentro. O vigia subiu para o alto da muralha e ficou no terraço do portão. Ele olhou para fora e viu um homem correndo sozinho.
25 Mbˈbaabe kehm lungu ntul fere tooro tong-e. Ntul bungu re, <<Lˈjol re á li antahng, bahke tiki jol re á koo nnoobo etib kpˈbake.>> Mbekabahl jo kabbe abake abake.
25 Então avisou o rei. E o rei disse: — Se ele está sozinho, vem trazendo boas notícias. E o corredor veio chegando.
26 Owo mbˈbaabe noo kehm kpe nyehn nne noko kpˈkpeka be abake, á kehm lungu nne no jo baabe eti mbu re, <<Nyehno, nne noko kpˈbeke ntahng ntahng abakaoo!>> Ntul bungu re <<Á kpˈtiki tob ko nnoobo etib abake.>>
26 Então o vigia viu outro homem correndo sozinho e gritou para o guarda do portão: — Veja! Vem vindo outro homem correndo! — Esse também está trazendo boas notícias! — respondeu Davi.
27 Mbˈbaabe bungu re, <<Kp-m jolo ga are ngbokambang a nne kpˈbeke ana Ahimaaji ji mmona Jadok.>> Ntul bungu re, <<Ye nnooba nne wo, á kpˈbake a anoobo ntib.>>
27 O vigia disse: — Pelo jeito de correr, o primeiro homem deve ser Aimaás, filho de Zadoque! — Ele é um bom rapaz — disse o rei — e deve estar trazendo boas notícias.
28 Ahimaaji kehm lungu ntul re, <<Kpee kpˈnobo, á kehm gongo ka ntul a esamahr ebe go ndi, kehm bungu re, "Eltehke jol ka Jehova Esowo eba. Yebjabbe ane ba tabe abo ebo re bo nok a nsoo ntul ewame.
28 Aimaás gritou para o rei: — Tudo vai bem! Então ajoelhou-se diante dele e encostou o rosto no chão, dizendo: — Que o
29 Ntul kehm bahbe re, <<Absalom njangkun nyio fˈfora? Ahimaaji faange re, <<N nyehne egburu ejooko eji jolo re Joab yahke tum nlokeltum a ntul a me ji li nlokeltum ewa, wo n kahnem ji jolo no.
29 — O jovem Absalão está bem? — perguntou o rei. Aimaás respondeu: — No momento em que o seu oficial Joabe me mandou vir, eu vi uma grande agitação, porém não sei dizer o que era.
30 Ntul bungu re, <<Yiimi nkpe o sik.>> á tahm song yiimi nkpe go.
30 — Fique de lado e espere! — disse o rei. Ele ficou de lado e esperou.
31 Owo nnea Kusiti kehm ba lohng ba bung re nsoo ntul, wuk nnoobo etib, Jehova ebbongo ka-a eji á ma-a yehke go abo ane kpee ba mehle no bada na.
31 Então o mensageiro etíope chegou e disse ao rei: — Ó rei, eu tenho boas notícias para o senhor! Hoje o
32 Ntul kehm bahbe nnea Kusiti re, <<Anv, Absalom njangkun nyio fˈfora?>> Nnea Kusiti faange re, <<Nong anebekv ba nsoo ntul a bo kpee ba ma mehl yiimi re bo lim-a ejum jol ana njangkun nyio.>>
32 — E o jovem Absalão está bem? — perguntou o rei. O mensageiro respondeu: — Eu gostaria que o que aconteceu com ele acontecesse com todos os inimigos do senhor e com todos os que se revoltam contra o senhor.
33 Ntul ngubjing gbehk-e gbehke. Á tahm yel ekpˈkpa ji jolo go ero ekahme mbuga song kehme ellingi. Eji á tahme no, á bungu re, <<Eyee mmon ewame Absalom! mmon ewame, mmon ewame! Absalom! Me wo jol lub kpo, sehnge re wo kpo. Eyee Absalom mmon ewame mmon ewame!>>
33 Então o rei ficou profundamente triste. Subiu à sala que ficava por cima do portão e começou a chorar. Ele andava para lá e para cá e gritava: — Ó meu filho! Meu filho Absalão! Absalão, meu filho! Eu preferiria ter morrido no seu lugar, meu filho!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.