2 Samuel 13
eka (EKA) vs NAA
1 Absalom mmona Devid bele nnooba mmonannyehn no nkal no bo jo lung-e re Tamar, eji ma kang Amnon mmona Devid noko kehm gboko elkoro a Tamar, á jolo mmonannyehn no nkal no Absalom.
1 Passado algum tempo, aconteceu o seguinte. Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã muito bonita, cujo nome era Tamar. Amnom, filho de Davi, apaixonou-se por ela.
2 Amnon elkoro nia gbal-e sehng ni á bele a Tamar nfun ewe, wahnge á gbo eyam go nsahm. Tibre Tamar jolo mmongungu nnenkal, fvfo jolo ejahkjahk ejum ka Amnon re á lim-e elkohn ejum ana jia a ne.
2 Amnom ficou angustiado por causa de Tamar, sua irmã, a ponto de adoecer, pois, sendo ela virgem, parecia impossível para ele fazer alguma coisa com ela.
3 Amnon bele ekpondahme ji bo jo lung-e re Jonadab ji mmon no Simea, mmonannyehn Devid. Jonadab jolo ewake wake nne.
3 Mas Amnom tinha um amigo que se chamava Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi. Jonadabe era um homem muito esperto.
4 Á bahbe Amnon re, <<Jenji wahnge wo ji li na mmona ntul, á kp'guunu efung efung? Á me-e nehm tonga?
4 E ele disse a Amnom: — Por que você está emagrecendo tanto dia após dia, ó filho do rei? Por que não me conta o que está acontecendo? Então Amnom disse: — Estou apaixonado por Tamar, irmã de Absalão, meu irmão por parte de pai.
5 Jonadab kehm-e tongo re, <<Song noongo edilnong wo jo lim awak re a kp'yame, ngare nyi nso ewa l'ba re á ba nyehn-a, tong-e re, <N kp'sebe re mmonannee Tamar ba, ba ka-m ejum alehke me n li. Nong á ba lam nsol alehke nyia egame esamahr me n nyehn fere li nsol nyio ege ebo.>>>
5 Jonadabe respondeu: — Deite-se na sua cama e finja que está doente. Quando o seu pai vier visitá-lo, diga-lhe: “Por favor, permita que a minha irmã Tamar venha e me dê de comer. Que ela prepare a comida diante de mim, para que eu coma de sua mão.”
6 Owo Amnon kehm noongo jo lim awak re á kp'yame, eji ntul ba re á ba nyehn-e, Amnon kehm-e tongo re, <<Bahk-m koro re Tama mmonannee ba, ba lim ekahme kahme ebred egame esamahr, eji m bahke lehke ege abo.
6 E assim Amnom deitou-se e fingiu que estava doente. Quando o rei foi visitá-lo, Amnom lhe disse: — Por favor, permita que a minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante de mim, para que eu coma de sua mão.
7 Devid tumu ellum tv Tamar go ekpasiki re, <<Song etahk Amnon ji mmonanne, wo song lam nsol alehke ka-e.>>
7 Então Davi mandou dizer a Tamar em seu palácio: — Por favor, vá à casa de seu irmão Amnom e prepare alguma comida para ele.
8 Owo Tamar kehm tahme go etahk Amnon ji mmonanyehn, ye ji noongo ndi. Á kehm song rod ekpingi kak abe nyoodo kpee lim ebred jio ege esamahr.
8 Tamar foi à casa de Amnom, seu irmão, e ele estava deitado. Ela pegou a massa e a amassou, fez bolos diante dele e os assou.
9 Owo á kehm rodo ekpingi kak ebred jio song ka Amnon, á ten ellehke,
9 Pegou a assadeira e tirou os bolos diante dele, mas ele não quis comer. Amnom disse: — Mandem que todos saiam da minha presença. E todos saíram.
10 Owo Amnon kehm tongo Tamar re, <<Ko nsol alehke ba ka-m egame ekp'kpa elkang, eji n l'li ega ebo. Tamar lohko ko ebred jio ji á ma lim re á song ka mmonannyehn Amnon go ege ekpˈkpa elkang.
10 E Amnom disse a Tamar: — Traga a comida ao meu quarto, e comerei da sua mão. Tamar pegou os bolos que havia feito e os levou a Amnom, seu irmão, no quarto.
11 Eji á ko song ka-e re á li, á kehm-e tubu ejahm fere bung re, <<Noongo aname mmonannee.>>
11 Quando ela oferecia os bolos para que ele comesse, Amnom agarrou-a e lhe disse: — Venha, deite-se comigo, minha irmã.
12 Tamar tong-e re, <<Eˈee mmonannee, ka ma bob na, elkohn ejum ana jia fuumem re lim a Isreel! Ka lim ebi ejum ana jia.
12 Porém ela respondeu: — Não, meu irmão, não me force, porque não se faz uma coisa dessas em Israel. Não faça essa loucura!
13 Me mee? Gan wo m bahke behre esono ejame? Wo fvfo mee? A bahke jolo ana egboolo nne go Isreel. Titi song bung a ntul, á nehm ten re me n ki-a bal.
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E você seria como um dos loucos de Israel. Agora, por favor, fale com o rei; ele não impedirá que eu case com você.
14 Wo á tˈten, atung á wuungem, eji jolo re, Amnon tahne sehnge, á tiki bob-e noongo a ne.
14 Mas Amnom não quis dar ouvidos ao que Tamar dizia; pelo contrário, sendo mais forte do que ela, forçou-a e teve relações com ela.
15 Amnon fere ko-e ekv ji sahb tˈtahne. Etingitingi, eltehne ni á jo tehn Amnon gbale sehnge elkoro ni á jo kor-e. Amnon tong-e re, <<Mehl, wo lohng song!>>
15 Depois Amnom sentiu por ela grande aversão, e maior era a aversão que sentiu por ela do que o amor com que a tinha amado. Então disse: — Levante-se e saia daqui!
16 Á tong-e re, <<Eˈee! Eltongo ni á kp-m tongo re me n song li egburu elsoodo sehnge ji á ma-m si lˈlim.
16 Mas Tamar respondeu: — Não, meu irmão! Porque mandar-me embora seria um mal maior do que o outro que você me fez. Porém ele não a quis ouvir.
17 Amnon lungu nlokeltum ewe fere tong-e re, <<Yehke nnenkal noa egame esamahr, wo kak ebil go mbu tv-e go.
17 Chamou o moço que o servia e lhe disse: — Ponha esta mulher para fora e tranque a porta.
18 Ano wo nlokeltum ewe yehk-e yake go fere kak ebil mbu tv-e elatahk. Á kake ekpa ewehre ji jolo agane agane, tib elkohn ekpa ewehre ji a ji abongungu abon ba nkal mmona ntul kpo kak.
18 Tamar vestia uma túnica talar de mangas compridas, porque assim se vestiam as filhas do rei que ainda eram virgens. O servo a pôs para fora e trancou a porta.
19 Tamar kake atong go ege esi, fere yare ekpa ewehre agane agane ji á kake no. Kunu abo ege esi lohng tahm jo ling wahre wahre ana á jo jen asongo.
19 Então Tamar colocou cinza sobre a cabeça, rasgou a túnica talar de mangas compridas que vestia, pôs as mãos sobre a cabeça e saiu, andando e clamando.
20 Absalom mmonannyehn kehm-e tongo re, <<Eblohng re Amnon jio ji mmonanne, wo ma ko eko noongo a naa? Tohko belle, mmonannee, ye mmonanne wo. Ka rod ejum jia kak eltim. Tamar jolo etahk Absalom mmonannyehn antahng ndon ndon.
20 Absalão, seu irmão, lhe disse: — Foi o seu irmão Amnom que esteve com você? Agora, minha irmã, fique calada; ele é seu irmão. Que o seu coração não fique angustiado por causa disso. E assim Tamar, desolada, ficou na casa de Absalão, seu irmão.
21 Eji ntula Devid wuku nsol nyia kpee, atahng rak-e sehng.
21 Quando o rei Davi soube de tudo isso, ficou furioso.
22 Absalom tikem bung ellum tong Amnon, jolo eno afi ebi, á koo Amnon ekv tib eji á ma sono Tamar mmonannyehn.
22 Porém Absalão não falou com Amnom nem mal nem bem, porque odiava Amnom, por ter este violentado Tamar, sua irmã.
23 Eji ma kang nnya ebal, ngare nyi bo jo kpud ejoro bi Absalom anyar go Baal Hajor kohlo nkonandi nyi Efrim, á tiingi abontul ba nlum kpee re bo je.
23 Passados dois anos, Absalão tosquiava as suas ovelhas em Baal-Hazor, perto de Efraim, e convidou todos os filhos do rei para irem até lá.
24 Absalom kehm jeke goji ntul, song tong-e re, <<Nlokeltum ewa, ngare ebrehng nyi á yahke kpud ejoro anyar, bahke koro ntul a alokeltum ebe re, bo tob ba jol anama?>>
24 Absalão foi falar com o rei e disse: — Eis que este seu servo está fazendo a tosquia das ovelhas. Peço que o rei e os seus servidores acompanhem este seu servo.
25 Ntul kehm faange re, <<Eˈee mmon ewame, wahr ane kpee e nehm je go, e bahke jolo ana elsol ka-a.>> Jol ana Absalom tiki fann-e re á je, á tˈten eljeke, wo elfuulu ene ni á ka-e no.
25 O rei, porém, disse a Absalão: — Não, meu filho, não vamos todos juntos, para não sermos pesados a você. Absalão insistiu, mas o rei não quis ir; contudo, o abençoou.
26 Owo Absalom kehm bungu re, <<Tohko fere jol ano, nong Amnon mmonannee ba anahre go. Ntul kehm-e bahbe re, <<Jenji wahnge á kpˈsebe re á ba toon-a?>>
26 Então Absalão disse: — Se o rei não quer ir, pelo menos deixe que meu irmão Amnom nos acompanhe. Porém o rei lhe disse: — Por que ele iria com você?
27 Wo Absalom tiki fann-e, owo á kehm tongo Amnon a erik abontul re bo je.
27 Absalão insistiu, e o rei deixou que Amnom e todos os filhos do rei fossem com ele.
28 Absalom ka ane ebe elkahn re, <<Wuungen atung! Eji Amnon ma wo amahm kpe-e limi, n lˈtong-n re, <Rumen Amnon tub,> wulen ye, kana fahl. Me sang ma-n ka elkahna? Belen etahne eltim, wahn bel esahb.>>
28 Absalão deu ordem aos seus moços, dizendo: — Fiquem atentos! Quando o coração de Amnom estiver alegre de vinho, e eu der uma ordem para matá-lo, então matem-no. Não tenham medo, pois sou eu quem está ordenando. Sejam fortes e valentes.
29 Ano wo ane ba Absalom limi Amnon ana Absalom ka bo elkahn. Owo abontul kpee kehm mehle tahm kuumu ebo ebvankkang be tahm.
29 E os moços de Absalão fizeram com Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram, cada um montou a sua mula, e fugiram.
30 Eji bo fi mbang, etib kehm song kpiri Devid re <<Absalom ebwul abontul kpee, jol na awohng saam.>>
30 Estavam eles ainda a caminho, quando chegou a Davi esta notícia: “Absalão matou todos os filhos do rei, e nenhum deles escapou.”
31 Ntul kehm mehle yiimi, yare nsol enye fere gbo noongo ndi, ane ebe kpee tob yare nsol ebo fere ba yiimi a ne o.
31 Então o rei se levantou, rasgou as suas roupas e se lançou por terra. E todos os seus servos que estavam presentes rasgaram também as suas roupas.
32 Wo Jonadab ji mmon no Simea, ye ji jolo mmonannyehn no Devid bungu re,<<Nsoo ewame, ka tir re bob wul abontul ba nlum kpee, sehngem Amnon wo wo ma kpo. Absalom ebkud jia kak ala re á lim ejum jia, bomo efung bi Amnon bobo Tamar mmonannyehn noongo a ne.
32 Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, tomou a palavra e disse: — Não pense o meu senhor que mataram todos os jovens, filhos do rei, porque somente Amnom morreu. Absalão tinha resolvido fazer isso, desde o dia em que a sua irmã Tamar foi violentada por Amnom.
33 Nsoo ntul ewame, ka tiiri bade etib bi ba no re, abontul kpee ebkpo. Amnon ntahng ntahng wo ma kpo.>>
33 Portanto, que o rei, meu senhor, não ponha na cabeça essa ideia de que todos os filhos do rei morreram, porque só Amnom morreu.
34 Gana Absalom ebbe fi. Nne nsoja no yiimi o jo kpur, á nyehne ane gbalee go mbang, ejang erede mfam ebe, kpˈbake nkpe ewong. Ye ji jo kpur, wo song tong ntul re, n nyehne ane kpˈlohngo go ejang bi Horonayim go nkpe ewong.>>
34 Enquanto isso, Absalão fugiu. O moço que estava de guarda, levantando os olhos, viu que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, pelo lado do monte.
35 Jonadab kehm tongo ntul re, nyehn abontul go ma ba, eblohko jol ana nlokeltum ewa ma bung.
35 Então Jonadabe disse ao rei: — Eis aí vêm os filhos do rei! Como este seu servo falou, assim aconteceu.
36 Ana á bungu no mal, abontul ba yel, kpˈlingi wahre wahre. Ntul fvfo a ane ebe kpee, lingi sahb mˈmaange bo.
36 Mal tinha ele acabado de falar, chegaram os filhos do rei e, levantando a voz, choraram. Também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Absalom be tahm goji Talmayi mmona Amihud, ntul no Gesur. Wo ntula Devid noongo elkv afung tvv esi mmon ewe no nlum.
37 Absalão, porém, fugiu e foi ficar com Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi pranteava por seu filho todos os dias.
38 Eji Absalom ma be tahm go Gesur, á jolo o nnya era.
38 Assim, Absalão fugiu, indo para Gesur, onde ficou três anos.
39 Eji ntula Devid ma noongo elkv mal ni mmon ewe Amnon, á jo sebe re á je song nyehn Absalom, tib bo me-e kak eltim bade elkv Amnon.
39 Então o rei Davi cessou de perseguir Absalão, porque já tinha se consolado a respeito de Amnom, que era morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.