João 4
'WUN SË ‑NAƆ 'SËËDHƐ (DNJ) vs NVT
1 ꞊Dhɛ ‑kë 'pö, Falizi ‑mɛ ‑nu ‑wa ‑ma ꞊nɛ Yesu ‑bha mɛ ‑nu ‑bɔ yiö ‑sü bhë, ꞊ya ziö Zan ‑bha ‑ta.
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 'Kɛɛ kë‑ wo 'dhö bhë, yaa kë ꞊nɛ pë 'wo‑ pö Yesu gia‑ ‑de ꞊nɛ 'ö mɛ bɔ yiö yö kun, 'kɛɛ ‑a ‑bha ꞊guë' ‑nu ‑mü.
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 'Yö ꞊dhɛ 'ö Yesu ꞊yaa‑ 'wun dɔ ꞊nɛ 'wun ‑nu 'wo bhë 'saadhö, Falizi ‑mɛ ‑nu ꞊waa‑ ma, 'yö go Zude, 'yö ‑yɛ ö 'zü, 'yö dho Galile.
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 'Kɛɛ kë‑ wo 'dhö bhë zian 'kpaan gbɛ 'ö dhoë sü ‑yaan 'kun ‑bɔ Samali ‑sɛ 'gü ‑süë 'yaa 'dhö.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 ‑A ‑bha ‑bɔ Samali ‑sɛ bhë ‑a 'gü ‑sü 'ka, ‑yö ‑lo pö‑ do 'wo‑ ‑dhɛ Sikaa ‑a 'sɔɔ. Pödhɛ 'ö bhë ‑yö dɔ ‑sü 'ka ꞊bhlöödhɛ 'ö Zakɔbö ‑ya nu ö gbö Zozɛfu ‑dhë bhë ‑a 'sɔɔ.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 ‑Dhɛ bhë ꞊nɛ 'ö ‑klɔng 'ö Zakɔbö ‑ya pɔn bhë 'ö ‑kë ‑a ‑bha. ‑Klɔng bhë ꞊nɛ 'ö Yesu ‑yö dho 'ö ‑ya ‑a 'kpong 'dhiö kö lan‑ ꞊ya dɔ mɛ ‑gɔ ziën, bhii kö 'ta 'ö‑ sü bhë ‑a ‑wun 'gü, ‑a 'gü ꞊ya ga.
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 'Yö dhebɔ do 'ö ‑kë Samali ‑dhe 'ka 'yö ‑wo mü ‑yaan 'yi 'tɔ. 'Ö Yesu ‑ya pö ‑a ‑dhë: «N gbaa 'yië 'a‑ mü!»
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 ꞊Dhɛ kë ‑na 'dhö kö ‑a ‑bha ꞊guë' ‑nu ꞊wa 'dho plöö ‑bhöpë ‑nu 'dhɔ ꞊dhia.
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 'Ö dhebɔ bhë 'ö‑ pö ‑a ‑dhë: «‑Yö ‑kë ꞊dhë 'ö bhi 'ü Zuifö 'ka, 'ü 'yi ‑dhɛ n ‑gɔ, 'kɛɛ kö ma 'a ꞊nɛ Samali ‑dhe ‑mü n 'ka ꞊nɛ ꞊ɛ?»
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 'Yö Yesu ‑ya ‑daa ‑kë ‑a ‑gɔ 'ö‑ pö: «꞊Ya kë ꞊nɛ ü ‑Zlan ‑bha gbaɔ waa‑ mɛ 'ö 'yi ‑dhɛ ‑na ü ‑gɔ ꞊nɛ ü‑ ‑dɔ ‑be, kö bhi ꞊nɛ 'ü dho 'yi ‑dhɛ ‑a ‑gɔ ‑bezë. Kö 'yi 'ö ‑këdhösü 'dhoë‑ 'gü bhë, a ‑dhoë nu ü ‑dhë.»
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 'Yö dhebɔ bhë 'yö‑ pö: «N Dëmɛ, 'yi ꞊tɔa' ‑pë gbɛ 'yaa ü ‑gɔ 'ö ‑klɔng ‑glu 'dhö ꞊gbiin ꞊nɛ 'yi 'ö ‑këdhösü 'dhoë‑ 'gü bhë ü ‑dho ‑a tɔ 'më ɛɛ?
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 'Iin kë‑ wo ꞊nɛ, kë 'pö 'ü‑ wo ꞊va yi 'bhɛma Zakɔbö 'ö ‑klɔng ꞊nɛ 'ö‑ pɔn yi ‑dhë ‑a ‑bha 'pö bhë ee? 'Kɛɛ kö yö ‑de gia‑ ‑ya 'gü ‑yi ‑mü yö 'dhö, ö ‑bha 'në ‑nu waa‑ wo ‑bha ‑tuë ‑nu.»
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 'Ö Yesu ‑ya ‑daa ‑kë ‑a ‑gɔ ꞊woë' ꞊nɛɛ: «'Yi ꞊nɛ, mɛ 'oo mɛ 'ö ꞊yaa‑ mü, 'yi mü ‑dhɔ ‑yö ‑dho ‑a kë 'zü;
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 'kɛɛ 'yi 'a‑ nu ‑na mɛ ‑nu ‑dhë ꞊nɛ, mɛ 'ö ꞊ya ö ‑kɔ 'kpɔ ‑a ‑gɔ 'ö ꞊yaa‑ mü, 'yi mü ‑dhɔ 'ka 'dhoë‑ kë gbɔ. 'Ö tɔɔ 'yi 'a 'dhoë‑ nu ‑a ‑dhë bhë, ‑yö ‑dho kë ‑a ‑gɔ 'yigɔ 'ö dho bhɔ 'dhö ꞊toëpö ‑këdhösü 'gü ‑a 'ka.»
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 'Ö dhebɔ bhë 'ö‑ pö: «N Dëmɛ, 'yi bhë ‑a nu n ‑dhë kö 'aan‑ ‑a mü, kö ꞊kun 'ö 'yi mü ‑dhɔ dhö n kë 'zü 'ö 'a nu 'yi tɔ ꞊dhia zö.»
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 'Ö Yesu ‑ya pö ‑a ‑dhë: «'Dho 'ü ü ꞊gɔn ꞊dhɔɔ kë kö 'ka nu zö.»
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 'Ö dhebɔ bhë 'ö‑ pö: «'Maa gwaan.» 'Yö Yesu ‑ya pö ‑a ‑dhë: «‑A pö 'ü‑ wo 'bhaa gwaan bhë, ü‑ ‑pö ‑së;
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 'wun gia‑ ‑mü, 'ö bhii gɔɔn‑ 'ö 'ka ka 'ko 'piö bhë, ü ꞊gɔn 'yaa ‑mü. A‑ ꞊tɛi' dɔ 'pö ꞊nɛ kë‑ wo bhë 'bha 'dho gwaan ‑gwaa 'sɔɔdhu ‑zë wo.»
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 'Ö dhebɔ bhë 'yö‑ pö: «꞊Ee, ‑Zlan ‑wodhiölomɛ ‑mü ü 'ka a, n ‑Gɔmɛ! 'Ma ü dɔ.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 Kë‑ wo 'kpa bhë yi dë ‑nu ‑wo ‑Zlan ‑gba, ‑tɔn 'ö ꞊nɛ ‑a tuö; 'yö ka ‑zë, 'ka Zuifö 'ka, 'ka‑ pö, ‑dhɛ 'ö ‑Zlan gbadhɛ 'ka, ‑yö Zeluzalɛmë.»
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 'Ö Yesu ‑ya pö ‑a ‑dhë: «Dhebɔ, a‑ ‑pö ü ‑dhë, 'töng do 'bhaa ‑yö nu ‑na 'ö n Dë gbadhɛ yaa 'dhö kë ‑tɔn ꞊nɛ ‑a tuö 'iin Zeluzalɛmë.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Ka ‑zë pë 'ö 'kaa‑ dɔ ꞊nɛ 'ö 'ka‑ gba. Yi 'pö yi‑ ‑dɔ 'ö bhii dhasü 'ö 'ka‑ ‑ga ‑na bhë, ‑yö ‑go Zuifö ‑nu 'piö.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 'Kɛɛ 'töng 'bhaa 'ka, 'ö‑ ‑de ꞊ya ‑lo 'saadhö, mɛ ‑nu 'wo ‑Zlan gbamɛ ‑nu giagia 'ka, ‑wo ‑dho n Dë gba ‑Zuu 'slööslö waa‑ 'wun giagia ‑an 'gü. 'Ö tɔɔ n Dë gbamɛ ‑nu ꞊suu'‑ bhë ꞊nɛ 'ö ‑an ‑wun 'yi ‑yö kan ‑a ‑dhë.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 ‑Zlan bhë ‑Zuu ‑mü. ꞊Ya kë 'dhö, kö mɛ ‑nu 'wo‑ 'piö kö ‑wa gba bhë, ‑an ꞊dua' ‑mü kö ‑wa gba ‑Zuu 'slööslö waa‑ 'wun giagia ‑an 'gü.»
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 'Yö dhebɔ bhë 'yö‑ pö ‑a ‑dhë: «A‑ ꞊tɛi' ‑dɔ ꞊nɛ Mesi 'wo‑ ‑dhɛ Klito 'ö ‑Zlan ‑bha ‑Yamɛ 'ka bhë, ‑yö ‑dho nu. ꞊Ya kë ꞊nɛ ꞊ya nu, yö ꞊nɛ 'ö ‑dho pë 'plɛ ‑zɔn kwa ‑dhë.»
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 'Ö Yesu ‑ya pö ‑a ‑dhë: «Ma ‑mü, ma 'a 'wun ꞊blɛɛ' ‑na ꞊nɛ!»
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 'Yö to mü 'ö‑ ‑bha ꞊guë' ‑nu ‑wo ‑lo; 'ö ‑an 'te ‑yö tun kö ‑wo Yesu yö kö waa‑ dhebɔ bhë ‑wo 'wun ꞊blɛɛ' ‑na wo 'ko ꞊bhaa. 'Kɛɛ kë‑ wo 'dhö bhë, mɛ yaa kë ‑dhö ‑an ziën kö pë 'wo ‑kë ‑a ‑ta ‑wun ꞊blɛɛ' ꞊dhia bhë, ‑ya ‑wun ꞊dhɛɛ' kpɔ ‑a ‑gɔ.
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 'Yö dhebɔ bhë, 'ö ö ‑bha 'yi ‑tɔ ‑a 'gü ‑gbɔ to sia‑ mü 'ö dho plöö 'ö‑ pö mɛ ‑nu ‑dhë:
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 «‑Ka nu 'dhɛ! Gɔɔn‑ do ‑yö ‑de. Pë ‑nu 'a‑ ‑kë 'töüdhö bhë, ꞊yaa‑ 'plɛ ꞊blɛɛ'‑. ‑Ka nu 'dhɛ, ‑yö ‑dho kë ‑Zlan ‑bha ‑Yamɛ 'wo‑ ꞊wɔɔn ‑na bhë ‑a 'ka.»
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 'Yö 'wo ‑ziö 'töüdhö, 'wo go plöö 'wo dho ‑dhɛ 'ö ‑kë ‑a ‑bha bhë ‑a ‑bha.
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 ‑A 'töng bhë ‑a 'ka, ‑a ‑bha ꞊guë' ‑nu ‑wo ‑kë ‑gban ‑a ‑bha ‑sü 'gü ꞊nɛɛ: «Labi, ‑bhö pë ‑bhö ‑ee!» (꞊Waa‑ pö «Labi» Eblö ‑wo 'gü kö ‑wa ‑pö «‑Gɔmɛ».)
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 'Kɛɛ ‑ya ‑daa ‑kë ‑an ‑gɔ 'ö‑ pö: «‑Bhöpë 'ö 'kaa‑ dɔ ‑yö n ‑gɔ.»
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 'Yö 'wo yö ‑a pö ‑süë wo 'ko ‑nu ‑dhë: «‑Yö ‑dho kë, mɛ 'bhaa ꞊ya nu ‑a ꞊dhia ‑bhöpë 'ka, ꞊yaa‑ ‑bhö.»
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 'Yö‑ pö ‑an ‑dhë: «Ma ‑bhöpë 'ö tɔɔ mɛ 'ö n bɔ bhë kö 'aan‑ ‑a ‑zo 'kun ‑wun kë 'iin kö pë 'ö n bɔ ‑a ‑wun 'gü bhë, 'aan‑ ‑a 'dhiö ‑mɔ 'kuë.
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 Ka ‑zë, ka‑ ‑pö: ‹'Su ‑yiisië 'ö ꞊tun ‑dhö kö 'kwaan‑ 'blee‑ ‑kpa 'kan›. 'Kɛɛ a‑ ‑pö ka ‑dhë: ‑Ka ‑dhɛ ‑ga 'dhɛ, 'blee‑ ꞊bhlödhɛ ‑nu ꞊wa ga 'saadhö; ‑an 'kan ‑sü ‑mü.
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 Mɛ 'ö pë ta ‑na ‑yö ‑dho ö ꞊saan' yö. 'Ö mɛ 'ö pë 'ö mɛ bhë 'ö‑ ta bhë, 'ö‑ 'kan ‑na, 'ö‑ 'kpɔ ‑na 'kuë‑ 'slëëdhö bhë, 'yö dho ö ꞊saan' yö 'pö. ‑Kɔ do bhë 'ö‑ 'ka, mɛ ‑nu 'wo ‑Zlan ‑bha yuö 'gü ꞊toëpö ‑këdhösü 'gbloo 'piö bhë ‑a 'gü 'pö 'ö ꞊ya kë 'ö ‑an ꞊zuö' 'glu ‑yö dhi; 'ö tɔɔ mɛ 'ö pë ta waa‑ mɛ 'ö pë ‑kan kö mɛ 'ö ‑dhö ꞊ya ö ꞊saan' yö.
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 'Wun ꞊blɛɛ' ‑wo do ‑ya ‑pö: ‹Mɛ do ꞊yaa‑ ‑ya, 'ö mɛ 'waa gbɛ ‑ya ‑kan›. ‑Wo bhë ‑yö 'wun gia‑ 'ka.
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 'Ö tɔɔ 'ma ka bɔ kö ‑dhɛ 'ö kaa kë ‑a ‑bha ‑a züdɔyi 'ka, 'kaan‑ ‑a ‑ya bhë, kö 'kaan‑ ‑a 'kan. Mɛ 'kpaan gbɛ ‑nu ‑bha yuö bhë ꞊nɛ 'ö 'ka ka ‑de ‑da ‑a 'gü bhë.»
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 'Töng bhë ‑a 'ka, Samali ‑pö bhë ‑a 'gü ‑mɛ ‑nu ‑wo ‑kë ꞊va 'wo Yesu ‑wun ‑dhɛ 'wun gia‑; kë‑ wo 'dhö bhë, ‑yö ‑sü 'wun 'ö dhebɔ bhë 'ö‑ ꞊blɛɛ ‑an ‑dhë bhë ‑a ‑bha; 'ö tɔɔ ‑ya ‑pö ‑an ‑dhë: («Gɔɔn‑ ꞊nɛ,) pë ‑nu 'a‑ ‑kë 'dhiö 'saadhö bhë, ꞊ya bɔ ‑a 'plɛ 'gü ꞊yaa‑ ꞊blɛɛ'‑.»
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 'Yö ꞊dhɛ ꞊ya kë 'dhö, 'ö Samali ‑mɛ ‑nu ‑wo nu 'wo‑ pö ‑a ‑dhë wo ‑nu ‑wo wo 'bhle ꞊waannu. 'Yö Yesu ‑yö ‑dhɛkpaɔyi ꞊plɛ ‑kë ‑an 'piö mü.
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 ‑Aa', kë‑ wo 'dhö zlöö bhë, mɛ ‑nu ‑wo ‑kë ꞊va giagiawo 'ö 'wo‑ ‑wun ‑dhɛ 'wun gia‑ ‑wo ‑nu 'wo ‑kë ‑go ‑a dhiö ꞊dhia bhë ‑a ‑wun 'gü.
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 ꞊Dhɛ ꞊ya 'go mü, 'wo‑ pö dhebɔ bhë ‑a ‑dhë: «Yi ‑zo yö ‑sü ‑mü gɔɔn‑ 'ö ꞊nɛ ‑a ‑bha ꞊nɛ yö 'ö tɔɔ 'kpongtaamɛ ‑nu Dhamɛ; 'yö 'dhö gia‑ 'ka; 'kɛɛ ꞊dhɛ 'yi‑ ‑ga ‑a 'gü zlöö bhë yaa kë ꞊nɛ 'wun ‑nu 'ü‑ ꞊blɛɛ yi ‑dhë bhë ꞊nɛ 'yi ‑gban ‑a ‑ta, 'ö bhii yi ‑de gia‑ ‑a ‑wo ‑nu ꞊wa ‑da yi 'toudhö, 'yië ‑an ma.»
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 ꞊Dhɛ 'ö ‑dhɛkpaɔyi ꞊plɛ bhë, 'ö Yesu ꞊yaa‑ kë 'dhö mü, ‑yö ‑go mü 'ö dho Galile ‑sɛ 'gü ꞊zian'.
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 Kë‑ wo 'dhiö bhë, Yesu ‑ya ‑pö 'wun ꞊zuan' 'ka ꞊nɛɛ: «‑Zlan ‑wodhiölomɛ ꞊bhlë 'yaa 'dhö ‑a ‑de ‑sɛ 'gü» bhë,
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 ꞊dhɛ ꞊ya 'dho ꞊ya ‑lo Galile ‑sɛ 'gü, 'ö 'wo‑ ‑nia kun ‑së 'ka giagiawo, 'ö bhii wo ‑de 'pö, Paakö 'wlaan‑ 'ö ‑kë Zeluzalɛmë bhë, ‑wo ‑kë ‑a ‑ta 'ö pë ‑nu 'ö‑ ‑kë 'töüdhö bhë 'ö ‑kë ‑an 'yaan 'ka.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 ꞊Dhɛ ꞊wa ‑lo Galile ‑sɛ bhë ‑a 'gü, ‑wo ‑dho 'wo ‑da Kana plöö, ‑dhɛ 'ö 'yi ‑gla ‑a ‑bha yɔ 'gü bhë ‑a ‑bha. Pö‑ bhë ‑a 'gü, 'sɛdë ‑bha yuökëmɛ ꞊bhlëzë do ‑yö ‑kë mü. 'Yö gɔɔn‑ 'ö bhë 'ö‑ ‑bha 'në do ‑yö ‑kë 'yuazë; 'kɛɛ 'në bhë ‑yö ‑kë Kapɛɛnaɔmë.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 'Yö ꞊dhɛ ꞊yaa‑ ma ꞊nɛ Yesu ꞊ya 'go Zude ‑sɛ 'gü ꞊ya nu Galile mü, 'yö dho ‑a 'piö 'ö ꞊bhɛa ‑a ‑dhë kö ‑yö 'dho Kapɛɛnaɔmë ‑yaan ö gbö 'ö ꞊ya bhɔ ga ‑sü ‑bha bhë ‑a ‑dhɛ bo.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 'Ö Yesu ‑ya pö ‑a ‑dhë: «Kaa ‑mɔa 'ka 'wun ‑dhɛ 'wun gia‑ 'kpaan 'ka kö kaa ‑dhidhaapë ‑nu yö 'iin ka 'yan yaa ‑da 'wun 'gblüünzë ‑nu 'gü a!»
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 'Yö gɔɔn‑ bhë 'yö‑ pö Yesu ‑dhë: «N dë, ‑dhɛ 'ö ma 'në yaa ga kun ꞊nɛɛ, ‑bhö nu ꞊ii!»
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 'Yö Yesu ‑ya pö ‑a ‑dhë: «‑Bhö 'dho, ü ‑bha 'në 'ka 'dho ga.» 'Yö gɔɔn‑ bhë, 'ö Yesu ‑wo ‑dhɛ 'wun gia‑, 'ö ‑ziö 'ö dho.
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 ‑Yö ‑kë 'dho ꞊dhia ö ꞊plöö, 'ö‑ ‑bha yuökëmɛ ‑nu ‑wo nu ‑a ‑gɔ zian‑, 'wo‑ pö ‑a ‑dhë: «Ü ‑bha 'në ‑yö 'bhee‑!»
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 'Yö ö ‑bha yuökëmɛ ‑nu ꞊dhɛɛ' kpɔ 'töng 'ö‑ gbö 'bhle ‑yö ꞊kaa' 'waa, ‑a ‑wun 'ka; 'ö 'wo‑ pö ‑a ‑dhë: «‑Yö ‑kë 'dhö kö lan‑ ꞊ya 'go kwa ‑gɔ ziën 'dɛdɛ 'ka yɛɛn, 'ö‑ kwigüdhɛ ‑yö kë ‑saa.»
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 'Yö gɔɔn‑ bhë 'ö‑ ‑zo ‑yö ‑lo 'töng 'ö Yesu ‑ya pö ‑a 'ka ‑a ‑dhë: «ü ‑bha 'në 'ka 'dho ga» ‑a ‑wun ‑ta; 'ö‑ yö ꞊nɛ 'wun ꞊plɛ 'wo bhë ‑wo ‑kë 'töng do 'ka. 'Yö 'wun bhë 'yö ‑kë ‑a ‑gɔ 'kɔɔmɛ ‑nu 'plɛ ‑bɔ ‑a ‑ta ‑wun 'ka 'yö 'wo Yesu ‑wun ‑dhɛ 'wun gia‑.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 ‑Dhidhaa ‑wun kë ꞊plɛ ‑naa 'ö Yesu ‑ya ‑kë kö ꞊ya 'go Zude ꞊ya nu Galile 'ö bhë.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.