Atos 7
'WUN SË ‑NAƆ 'SËËDHƐ (DNJ) vs NTLH
1 ꞊Dhɛ ꞊ya kë 'dhö, 'ö slabhomɛ ꞊va ‑yö Etiɛnë ꞊dhɛɛ' kpɔ 'ö‑ pö ‑a ‑dhë: «'Wun ‑nu 'wo‑ pö ü‑ ‑blɛɛ bhë, ü‑ ‑blɛɛ 'dhö gia‑ 'ka a?»
1 O Grande Sacerdote perguntou a Estêvão: — O que essas pessoas estão dizendo é verdade?
2 'Ö Etiɛnë ‑ya ‑daa ‑kë 'ö‑ pö: «N dë ‑nu, n dhegluzë ‑nu, ‑ka ka 'to 'to! ‑Zlan 'tɔbhɔsüzë ‑yö ö ‑de ‑zɔn kwa 'bhɛma Ablaamö ‑dhë kö ‑yö ꞊tun Mezopotami ‑sɛ 'gü kö ‑yaan ꞊tun 'dho ‑na ‑ya ꞊dhia pödhɛ 'wo‑ ‑dhɛ Kalan bhë ‑a ‑bha.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem! O
3 'Ö ‑Zlan ‑ya ‑pö Ablaamö ‑dhë: Bhi 'dhö, ü bha 'kɔɔmɛ ‑nu 'dhö, ‑ka 'go kaa‑ 'kɔɔmɛ ‑nu waa‑ kaa‑ 'sɛgümɛ ‑nu ‑an 'piö, 'ka 'dho 'sɛ 'a 'dhoë‑ ‑a ‑zɔn ka ‑dhë bhë ‑a 'gü!
3 E Deus lhe disse: “Saia da sua terra e do meio dos seus parentes e vá para uma terra que eu lhe mostrarei.”
4 ꞊Dhɛ ꞊ya kë 'dhö, Ablaamö ‑yö ‑go Kalidee ‑sɛ 'gü, 'ö dho 'ö ‑ya Kalan. ‑Dhɛ 'ö bhë 'ö Ablaamö dë ‑yö ga ‑a ‑bha. 'Ö ‑Zlan ‑yö Ablaamö bɔ 'sɛ 'ö 'ka‑ 'gü zlöö ꞊nɛ ‑a 'gü.
4 Então ele saiu da Caldeia e foi morar em Harã. Depois que o pai dele morreu, Deus trouxe Abraão para esta terra onde vocês agora estão morando.
5 ‑Zlan yaa ‑dhɛ gbɛ nu ‑a ‑dhë mü. ‑Dhɛ pë 'tee gia‑ 'ö dho kë ꞊nɛ kwa ‑gɛn pin 'dhö yaa‑ do nu ‑a ‑dhë kö ‑yaan kë ‑a ‑de ‑bha 'ka. 'Kɛɛ ‑Zlan ‑yö pë 'tɔ ‑go ‑a ‑dhë ꞊woë' ꞊nɛ ‑yö ‑dho 'sɛgɔ bhë ‑a nu ‑a ‑dhë, 'ö‑ nu ‑a ꞊suu'‑ ‑ta 'në ‑nu ‑dhë 'pö. 'Kɛɛ kö ‑a 'töng 'dhö bhë ‑a 'ka kö 'në gbɛ yaa kë Ablaamö ‑gɔ ꞊kun.
5 Ele não deu a Abraão nem mesmo um palmo desta terra, mas prometeu que ia lhe dar toda esta terra e que depois ela seria dos seus descendentes. Quando Deus fez essa promessa, Abraão ainda não tinha filhos.
6 ‑Wo 'ö ‑Zlan ‑ya ꞊blɛɛ ‑a ‑dhë yö ꞊ga 'ö ꞊nɛ: Ü ꞊suu'‑ ‑ta 'gü ‑mɛ ‑nu ‑wo ‑dho ‑tosiadhe kë ‑nia ‑dhɛ 'gü 'sɛ gbɛ ‑ta. ‑Wo ‑dho kë ꞊nua 'ka mü; 'ö mɛ ‑nu ‑wo ‑an 'klo bhɔ ‑kwɛ ꞊këng' ‑yiisië 'piö.
6 Ele disse a Abraão: “Os seus descendentes vão viver como estrangeiros em outra terra. Ali eles serão escravos e serão maltratados durante quatrocentos anos.”
7 'Kɛɛ a ‑dho 'klobhɔdhe ‑da 'sɛgümɛ ‑nu 'wo 'dhoë‑ ‑an kë wo ‑bha ꞊nua 'ka bhë ‑an ‑ta. ꞊Ya kë 'dhö, ‑wo ‑dho go 'sɛ 'wo ‑kë ‑a 'gü bhë ꞊nua 'ka bhë ‑a ‑bha kö ‑waan nu zö n gba ꞊dhia. »
7 — E Deus disse ainda: “Eu castigarei a nação que os escravizar. Depois disso eles voltarão daquela terra e me adorarão neste lugar.”
8 'Ö Etiɛnë ‑yö dho 'wun ꞊blɛɛ' ‑sü 'ka 'dhiö 'ö‑ pö: «꞊Dhɛ ꞊ya kë 'dhö, ‑Zlan ‑yö ‑dhikuëdhe ‑kun Ablaamö 'ka, 'ö‑ ꞊dua' ‑yö ‑kë 'bɔn zë ‑sü 'ka. 'Ö Ablaamö ‑yö ö gbö Izaakö kpɔ, 'ö‑ zë 'bɔng kö ‑ya bhɔ ‑a ‑dhɛkpaɔyi ꞊ya kë 'slɛaga. ‑Kɔ do bhë ‑a 'ka 'pö, 'ö Izaakö ‑yö Zakɔbö zaa 'bɔng, 'ö Zakɔbö ‑de 'pö 'ö ö ‑bha 'në ‑nu 'gɔɔ‑ do ö ga ꞊plɛ 'wo ‑kë kwa 'bhɛma ‑wun 'gbeezë 'ka 'ö ‑an zaa 'bɔng.
8 Deus deu a Abraão a cerimônia da circuncisão como prova da aliança que fez com ele. Por isso Abraão circuncidou o seu filho Isaque uma semana depois do seu nascimento. Isaque circuncidou o seu filho Jacó, e Jacó fez o mesmo com os seus doze filhos, os patriarcas .
9 'Yö kwa 'bhɛma ‑nu ‑wo ꞊druɛi ‑kë wo dheglu Zozɛfu ‑bha, 'wo‑ 'dhɔɔ dɔ kö ‑yaan kë ꞊nua 'ka Ezitö ‑sɛ 'gü. 'Kɛɛ ‑Zlan ‑yö ‑kë ‑a 'piö,
9 Estêvão continuou: — Os irmãos de José tinham inveja dele e o venderam para ser escravo no Egito. Mas Deus estava com ele
10 'ö‑ bho ‑a ‑bha ꞊sëëbhodhe 'plɛ 'gü, 'ö 'kpaakpadhɛ nu ‑a ‑dhë 'ö 'sla kpɔ ‑a ‑ta Falaɔn 'ö Ezitö ‑mɛ ‑nu ‑bha ‑gludë 'ka bhë ‑a 'dhiö. 'Ö Falaɔn ‑yö Zozɛfu ‑ya Ezitö ‑sɛ waa‑ ‑a ‑bha ꞊bhɔɔpë 'plɛ ꞊kɔɔnmɛ 'ka.
10 e o livrou de todas as suas aflições. Quando José apareceu diante de Faraó, rei do Egito, Deus lhe deu sabedoria e modos agradáveis. E Faraó o nomeou governador do Egito e do palácio do rei.
11 'Ö din ‑yö ‑da Ezitö ‑sɛ waa‑ Kana ‑sɛ ‑an 'gü. 'Ö ꞊sëëbhodhe ‑yö ‑kë ꞊gbaɔnsü, 'ö pë kwa 'bhɛma ‑nu 'wo dho ‑a yö ‑waan ‑bhö yaa kë ‑dhö.
11 Depois houve falta de alimentos e muito sofrimento no Egito e em Canaã, e os nossos antepassados não tinham mais o que comer.
12 ꞊Dhɛ 'ö Zakɔbö ꞊yaa‑ ma ꞊nɛ 'blee‑ 'wo‑ ꞊bluu'‑ kë ‑na bhë ‑yö ꞊tun Ezitö ‑sɛ 'gü, 'ö ö bha 'në ‑nu 'wo kwa 'bhɛma ‑nu 'ka bhë ‑an bɔ 'ma kö ‑waan 'blee‑ 'dhɔ.
12 Mais tarde, Jacó ouviu dizer que no Egito havia trigo e mandou pela primeira vez os nossos antepassados até lá.
13 ‑A kë ‑peedë ‑naa 'wo dhoë zlöö bhë 'ö Zozɛfu ‑yö ö ‑de ‑zɔn ö dhegluzë ‑nu 'wo bhë ‑an ‑dhë, 'ö Falaɔn ‑yö Zozɛfu ‑bha 'kɔɔmɛ ‑nu dɔ 'sabla.
13 Na segunda vez José contou aos seus irmãos quem ele era, e Faraó ficou sabendo da família de José.
14 ꞊Dhɛ ꞊ya kë 'pö 'ö Zozɛfu ‑yö ‑naɔ dɔ ö dhegluzë ‑nu 'wo bhë ‑an ‑gɔ kö ‑waan dɔ wo dë Zakɔbö ‑gɔ kö ‑an dë waa‑ ö bha 'kɔɔmɛ ‑nu 'ö ‑an ‑dho 'kuë‑ ‑sü ‑yö ‑kë mɛ ‑lü 'gɔɔ‑ 'slaplɛ ö ga 'sɔɔdhu 'ka bhë kö ‑waan nu.
14 Então José mandou buscar o seu pai Jacó e todos os seus parentes, a fim de irem para o Egito; eram setenta e cinco pessoas ao todo.
15 ꞊Dhɛ 'ö ‑naɔ bhë ꞊waa‑ dɔ wo dë ‑gɔ, 'ö ‑an dë Zakɔbö waa‑ ö bha 'kɔɔmɛ ‑nu 'wo dho Ezitö ‑sɛ 'gü. 'Ö Zakɔbö ‑nu 'wo bhë 'wo to 'sɛ bhë ‑a 'gü 'ö yöë ‑an ‑bha ga ‑yi ‑bha.
15 Jacó foi para o Egito, e ali ele e os nossos antepassados ficaram morando até o dia da morte deles.
16 ꞊Dhɛ 'ö Zakɔbö ‑nu ꞊wa ga 'wo dho ‑an ꞊glöö 'ka Ablaamö ‑bha mɛ ‑bin ‑dhɛ 'ö‑ dhɔ Emɔɔ ‑bha 'në ‑nu ‑gɔ, Sikɛmë ‑pö 'gü bhë ‑a ‑bha. ‑Dhɛ do bhë 'wo kwa 'bhɛma ‑nu ‑bin ‑a ‑bha 'pö.
16 Depois os corpos deles foram trazidos para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos descendentes de Hamor por um certo preço.
17 ꞊Dhɛ pë 'ö ‑Zlan ‑ya 'tɔ go Ablaamö ‑dhë, 'ö‑ yi 'dhö 'to ‑na 'tee kö ‑yaan kë, kö kwa 'bhɛma ‑nu ‑wo ꞊bhɛɛ ‑na. 'Yö 'wo ‑kë ꞊plëëzë Ezitö ‑sɛ 'gü.
17 — Quando estava chegando o tempo de Deus cumprir o juramento que havia feito a Abraão, o nosso povo tinha aumentado muito no Egito.
18 ꞊Dhɛ ꞊ya kë 'pö, ‑gludë gbɛ 'ö yaa Zozɛfu dɔ ꞊nɛ Falaɔn 'dhö bhë 'ö yö Falaɔn pin ꞊taa Ezitö ‑sɛ ꞊kɔɔn ‑sü 'ka.
18 Então um rei que não sabia nada a respeito de José começou a governar o Egito.
19 'Ö ‑gludë mɛ bhë 'yö kwa 'bhɛma ‑nu ‑püö 'ö ‑an 'klo bhɔ, 'ö ‑an 'gbeedhɛ bho kö ‑waan wo ‑bha 'në 'puu ‑nu ‑lo blöö, ‑wo wo ꞊kwaa'‑ ‑an ‑zü ‑wo ga.
19 Esse rei enganou e maltratou os nossos antepassados, a ponto de obrigá-los a abandonar as suas próprias criancinhas para que elas morressem.
20 'Töng gia‑ bhë ‑a 'ka 'ö Moizö ‑yö bhɔa. ‑Yö ‑kë 'në 'puu ‑së ꞊duö 'ö‑ ‑wun 'yi ‑yö ‑kan ‑Zlan ‑dhë ‑a 'ka. 'Ö‑ 'kpɔmɛ ‑nu ‑wa to kɔɔ 'su ‑yaaga 'piö 'wo wo ‑zo ‑kë ‑a 'piö ‑bin ‑blü kö ꞊kun Falaɔn dho ‑a ꞊tɛi' dɔ.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, que era uma linda criança, e durante três meses os seus pais cuidaram dele em casa.
21 ꞊Dhɛ 'ö‑ 'kpɔmɛ ‑nu ꞊wa 'në bhë ꞊waa‑ dɔ blöö, ꞊wa wo ꞊kwaa'‑ ‑a ‑wun ‑zü, 'ö Falaɔn 'dhu ‑yö ‑kpën ‑a ‑bha 'ö‑ sü 'ö dhoë 'ö‑ ‑kë ö ‑bha 'në 'ka, 'ö ö ‑zo ‑kë ‑a 'piö.
21 Mas, quando tiveram de abandoná-lo, a filha do rei o adotou e criou como seu próprio filho.
22 ꞊Dhɛ ꞊ya kë 'dhö, 'wo Moizö ꞊daan Ezitö ‑mɛ ‑nu ‑bha 'wunbhokoudɔdhe 'saadhö 'plɛ 'ka, 'ö‑ 'pii ‑yö ‑kë 'gbee‑ ö 'dhi ‑wo waa‑ ö këpë ‑nu 'gü.
22 E assim ele foi instruído em toda a ciência dos egípcios e se tornou um homem que falava e agia com autoridade.
23 ꞊Dhɛ 'ö Moizö ‑kwɛ ꞊ya kë 'gɔɔ‑ ‑yiisië, 'ö‑ ꞊zuö' ‑yö ꞊luu kö ‑yaan 'dho ö dhegluzë ‑nu 'ö 'wo Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu 'ka bhë ‑an 'piö kö ‑an ‑kë ‑a 'gü ‑kɔ ‑nu 'wo bhë ‑yaan dɔ.
23 Estêvão disse ainda: — Quando Moisés já estava com quarenta anos, resolveu ir ver a sua gente, os israelitas.
24 ꞊Dhɛ 'ö dho, kö Ezitö mi do ‑yö mɛ ‑nu 'wo bhë ‑a mɛ do 'klo bhɔ ‑na 'kpaan; 'yö dho mɛ 'wo‑ 'klo bhɔ ‑na bhë ‑a ‑dhë, ‑a ‑zo bho ‑sü 'ka 'yö Ezitö mi bhë 'yö‑ zë.
24 Ali viu um egípcio maltratando um homem do seu povo. Então defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 ‑Yö ‑kë ‑a ‑zo 'piö ‑bezë ꞊nɛ ö dheglu ‑nu 'wo Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu 'ka bhë ‑wo ‑dho ‑a ‑gɛn dɔ ꞊nɛ, ‑Zlan ‑yö ‑dho bɔ ö ‑ta 'ö ‑an bho 'gan 'gü; 'kɛɛ waa ‑dhɛ gbɛ yö 'wun bhë ‑a 'gü.
25 Moisés pensava que os israelitas entenderiam que Deus ia libertá-los por meio dele, mas eles não entenderam.
26 ‑A ‑dhɛ mɛ 'ö ‑po ‑a 'piö bhë Moizö ‑yö Izlaɛlö ‑mɛ ꞊plɛ ‑yö kö ‑wo 'ko zë ‑na 'ö‑ ‑kë kö 'ö ‑an dhi 'kuë ‑a ‑pö ‑an ‑dhë ‑sü 'ka: ‹Mɛ 'ka ꞊nɛ, ‑abi', kö ꞊kun 'ka 'ko zë ka 'kuë! 'Ö tɔɔ dhegluzë ‑mü ka 'ka!›
26 No dia seguinte Moisés viu dois israelitas brigando. E, tentando apartar a briga, disse: “Homens, escutem! Vocês são irmãos; por que estão brigando?”
27 'Kɛɛ ‑a mɛ 'ö‑ ‑bha za 'dhö ya bhë ‑yö Moizö ‑kë ꞊woë' ꞊nɛɛ: ‹Yö 'ma ‑zian 'dhɛ! Dö 'ö ü ‑ya ‑gɔmɛ 'ka 'iin zakanmɛ 'ka yi ‑ta ‑ɛ?
27 — Mas aquele que estava maltratando o outro empurrou Moisés para um lado e disse: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?
28 Ü‑ 'piö kö 'ü n zë ꞊nɛ ‑kɔ 'ü Ezitö mi zaa yɛɛn bhë ‑a 'dhö a?›
28 Você está querendo me matar como matou o egípcio ontem?”
29 ‑Wo bhë ꞊dhɛ 'ö ‑da Moizö 'toodhö, 'yö ꞊duë 'ö dho 'ö ‑ya Madian ‑sɛ 'gü. ‑Dhɛ 'ö bhë ꞊nɛ 'ö to ‑a ‑bha 'ö 'në gɔɔn‑ ꞊plɛ kpɔ.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu do Egito e foi morar na terra de Midiã, e ali nasceram dois filhos dele.
30 ꞊Dhɛ 'ö ‑kwɛ 'gɔɔ‑ ‑yiisië ꞊ya ziö, 'ö ‑Zlan ‑bha bɔmɛ do ‑yö ö ‑de ‑zɔn Moizö ‑dhë 'yënngtaadhɛ 'ö ‑kë Sinai ‑tɔn 'sɔɔ bhë ‑a ‑bha; 'siö 'ö ‑kë ‑kpɔɔ kpö do 'güö ꞊dhia bhë ‑a 'gü.
30 — Quarenta anos mais tarde, quando Moisés estava no deserto, perto do monte Sinai, um anjo apareceu a ele, no meio do fogo de um espinheiro que estava queimando.
31 'Yö Moizö 'te ‑yö tun, pë 'ö‑ yö bhë ‑a ‑wun 'gü. ꞊Dhɛ 'ö ꞊yɔɔn ‑na ‑kpɔɔ kpö 'ö bhë ‑a 'ka ꞊klöö' kö ‑yaan ‑a ‑ga 'papadhö, 'ö kwa Dëmɛ ‑Zlan ‑wo ma kö ‑ya pö ‑na:
31 Moisés ficou admirado com o que estava vendo e chegou perto para ver melhor. Então ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 Ma 'a tɔɔ ü 'bhɛma ‑nu ‑bha ‑Zlan, Ablaamö ‑bha ‑Zlan, Izaakö ‑bha ‑Zlan waa‑ Zakɔbö ‑bha ‑Zlan.
32 “Eu sou o Deus dos seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 'Ö kwa Dëmɛ ‑ya pö ‑a ‑dhë: ‹‑Bhö ü bha ‑sakpa bho ü ‑gɛan, bhii ‑dhɛ ü dɔ ‑a ‑bha bhë ꞊yö 'slööslö.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias, pois o lugar onde você está é um lugar sagrado.
34 'Yënngbhɔdhe kë ‑na ma mɛ ‑nu ‑gɔ Ezitö ‑sɛ 'gü bhë, a‑ ‑yö, a ‑an 'gbo ‑wo ‑ma; pë ‑kë 'a ꞊yɔɔ 'aan‑ ‑an bho 'gan 'gü bhë 'ö bhë. ‑Bhö nu, ‑a yi ꞊ya ‑lo kö 'aan‑ ü bɔ Ezitö ‑sɛ 'gü 'sabla!› »
34 Eu tenho visto como o meu povo está sendo maltratado no Egito; tenho ouvido os gemidos deles e desci para libertá-los. Agora vou mandar você para o Egito.”
35 'Ö Etiɛnë ‑yö dho 'wun ꞊blɛɛ' ‑sü 'ka 'dhiö 'ö‑ pö: «Moizö 'ö Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu waa 'we ‑a ‑wun ‑bha 'ö 'wo‑ pö ‑a ‑dhë: ‹Dö ü ‑ya yi ‑gɔmɛ waa‑ yië zadɔmɛ 'ka› bhë, yö do gia‑ bhë ꞊nɛ 'ö ‑Zlan ‑ya bɔ kö ‑yaan kë ‑an ‑bho 'gan 'gü ‑mɛ waa‑ ‑an ‑gɔmɛ 'ka. ‑Zlan ‑bha bɔmɛ 'ö ö ‑de ‑zɔn ‑a ‑dhë, ‑kpɔɔ kpö 'ö kë 'güö ꞊dhia ‑a 'gü bhë, yö ꞊nɛ 'ö nu ‑a ‑dhë kö ‑yaan kë Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu ‑gɔmɛ waa‑ ‑an ‑bho 'gan 'gü ‑mɛ 'ka.
35 E Estêvão continuou: — Esse mesmo Moisés foi rejeitado pelo povo de Israel. Eles lhe perguntaram: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?” Deus enviou esse Moisés como líder e libertador, com a ajuda do anjo que apareceu no espinheiro.
36 Moizö ꞊nɛ 'ö Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu bho Ezitö ‑sɛ 'gü ‑dhidhaapë ‑nu kë ‑sü 'ka 'sɛ 'ö bhë ‑a 'gü, 'yoo nuɛazë 'dhiö waa‑ ‑kwɛ 'gɔɔ‑ ‑yiisië kë ‑sü 'ka 'yënng ꞊taa.
36 Foi ele quem tirou os israelitas do Egito, fazendo milagres e maravilhas naquela terra, e também no mar Vermelho, e no deserto, durante quarenta anos.
37 Moizö bhë 'zü ꞊nɛ 'ö‑ pö Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu ‑dhë: ‑Zlan ‑yö ‑dho ö ‑wodhiölomɛ do 'ö dho kë ꞊nɛ n 'dhö 'ö dho go ka ꞊suu'‑ 'gü ‑a bɔ ka ‑dhë.
37 Foi esse mesmo Moisés quem disse aos israelitas: “Do meio de vocês Deus escolherá e enviará para vocês um profeta , assim como ele me enviou.”
38 Moizö bhë 'zü ‑yö ‑kë Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu ziën 'yënng ꞊taa. Yö ꞊nɛ 'töng 'wo‑ ꞊kaa' mü bhë 'ö ‑kë ‑Zlan ‑bha bɔmɛ waa‑ kwa 'bhɛma ‑nu ziën, 'ö ꞊ya kë 'ö ‑Zlan ‑wo 'ö ꞊toëpö ‑këdhösü nu mɛ ‑nu ‑dhë bhë 'ö ꞊yaa‑ ma 'dhö Sinai ‑tɔn tuö 'ö ꞊ya kë 'ö nu 'ö‑ 'dhiö ‑lo kwa 'bhɛma ‑nu ‑bha.
38 Foi Moisés quem esteve com os israelitas reunidos no deserto; ele esteve lá com os nossos antepassados e com o anjo que falou com ele no monte Sinai. E foi Moisés quem recebeu e nos entregou as mensagens vivas de Deus.
39 'Kɛɛ kwa 'bhɛma ‑nu waa 'we ‑a ‑bha kö 'wo 'wun ma Moizö ‑ta. 'Ö 'wo ‑kɔ Moizö 'ka; 'wo‑ ‑dhɔ ꞊kaa' kö 'wo 'yɛ wo 'zü, 'wo 'dho Ezitö ‑sɛ 'gü.
39 — Os nossos antepassados não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e queriam voltar para o Egito.
40 'Ö 'wo‑ pö Aalɔn ‑dhë: ‹‑Bhö kwa ‑bha gbapë ‑nu 'wo dho 'ta sü kwa 'dhiö ‑an kë! Bhii Moizö 'ö kwa bho Ezitö ‑sɛ 'gü bhë, pë 'ö ‑kë ‑a 'ka 'kwaa‑ dɔ!›
40 Eles disseram a Arão: “Faça para nós deuses que irão à nossa frente. Não sabemos o que aconteceu com Moisés, aquele homem que nos tirou do Egito.”
41 'Ö 'wo 'sënng ‑du 'në do ‑kë 'ö 'wo sla‑ bho wo ‑bha gbapë bhë ‑a ‑dhë. 'Ö wo ꞊kwaa' ‑pë bhë, 'wo‑ 'wlaan‑ ‑kë.
41 Então fizeram uma imagem em forma de bezerro e mataram animais para oferecer a ela como sacrifício . Depois deram uma festa em honra da imagem que eles mesmos tinham feito.
42 'Ö ‑Zlan ‑yö ö ‑ta yö ‑an ‑bha 'ö ‑an ‑bha ‑yɛ 'zü ‑yö ‑kë 'susong ‑nu gba ‑sü 'ka ꞊nɛ ‑kɔ 'ö ꞊bɛɛn' ‑sü 'ka ‑Zlan ‑wodhiölomɛ ‑nu ‑bha 'sëëdhɛ 'gü bhë ‑a 'dhö ꞊nɛɛ: ‑Zlan ‑ya ‑pö: Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu, ka wü ‑zë 'ka sla‑ ‑nu bhoë ‑kwɛ 'gɔɔ‑ ‑yiisië 'piö 'yënng ꞊taa, 'kɛɛ n ‑ma sla‑ 'yaa ‑mü.
42 Mas Deus se afastou deles e deixou que adorassem as estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas : “Ó povo de Israel, não foi para mim que vocês mataram e ofereceram animais em durante quarenta anos no deserto.
43 Ka ‑bha ‑zlan Mɔlɔkö 'yö 'ka‑ ‑bha sɔ 'kɔ sü, 'ka dhoë ‑dhɛ 'plɛ 'ö 'ka dho ‑a ‑bha ‑a 'ka, 'ö kaa‑ ‑zlan 'ö‑ 'tɔ ‑kë Lefan 'ka 'ö‑ ꞊dua' ‑yö ‑kë 'susong 'bin 'ka bhë, 'ka‑ sü 'pö. Gbapë ‑nu 'wo bhë ka ‑an ‑kë ka ꞊kwaa'; 'ö 'ka ‑an gba. ‑A ‑wun 'gü a ‑dho ‑a kë kö ‑waan 'dho ka 'ka ꞊gbiin Babilɔnë ‑dhɛ ꞊zlöö.
43 Vocês carregaram a barraca do deus e também a imagem da estrela de Raifã , o deus de vocês. Esses eram ídolos que vocês tinham feito para adorar. Por isso vou mandar vocês para além da Babilônia.”
44 ꞊Dhɛ 'ö kwa 'bhɛma ‑nu ‑wo ‑kë 'yënng ꞊taa bhë, sɔ 'kɔ 'ö‑ ‑zɔn ‑an ‑dhë ꞊nɛ ‑Zlan ‑yö wo 'piö, 'ö ‑guö 'fa ‑nu 'ö tɔng dɔ ‑wo ‑nu 'dhö ꞊bɛɛn' ‑sü 'ka ‑a ‑ta ‑wo ‑kë ‑a 'gü bhë ‑yö ‑kë ‑an ‑gɔ mü. Sɔ 'kɔ 'ö bhë ‑wa ‑kë ꞊nɛ ‑kɔ 'ö ‑Zlan ‑ya ꞊blɛɛ ‑a 'ka Moizö ‑dhë, 'ö‑ ‑zɔn ‑a 'ka ‑a ‑dhë bhë ‑a 'dhö.
44 — No deserto, os nossos antepassados tinham consigo a Tenda da Presença de Deus . Essa Tenda foi feita como Deus tinha mandado Moisés fazer, de acordo com o modelo que Deus lhe havia mostrado.
45 'Ö sɔ 'kɔ bhë 'ö dɔ 'pö kwa 'bhɛma ‑nu 'wo yö ‑an 'piö bhë ‑an kwɛɛ. 'Ö Zozue ‑yö yö ‑an ‑dhë 'dhiö, 'wo sɔ 'kɔ bhë 'wo‑ sü 'wo dhoë Kanaa ‑sɛ 'gü. ‑An ‑lo mü ꞊yië', kö ‑Zlan ‑ya 'sɛ bhë ‑a 'gü ‑mɛ ‑nu kë ‑an 'dhiö; 'yö 'wo ‑an ‑bha 'sɛ kun ‑an ‑gɔ. 'Ö sɔ 'kɔ bhë 'ö to ‑an ‑gɔ, 'sɛ 'wo‑ kun bhë ‑a 'gü, 'ö dhoë 'ö yöë Davidö ‑bha yi ‑bha.
45 Eles tinham recebido a Tenda dos seus antepassados e a levaram quando foram com Josué e conquistaram as terras das nações que Deus expulsou de diante deles. A Tenda ficou lá com eles até o tempo de Davi.
46 Davidö ‑wun ‑yö ‑Zlan ‑zo ‑kun. 'Ö Davidö ‑ya ‑dhɛ ö ‑bha ‑Zlan 'ö ‑kë ö 'bhɛma Zakɔbö ‑bha ‑Zlan 'ka bhë ‑a ‑gɔ kö ‑yaan ‑a ‑bha 'kɔ dɔ.
46 Davi recebeu a aprovação de Deus e pediu licença para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 'Kɛɛ Salomɔ ꞊nɛ 'ö 'kɔ bhë 'ö‑ dɔ zlöö.
47 Mas foi Salomão quem construiu a casa de Deus.
48 'Kɛɛ a‑ ꞊blɛɛ ka ‑dhë giagia 'ka ꞊nɛ ‑Zlan 'yö ꞊va, 'yaa ‑ya 'kɔ ‑nu 'ö mɛ 'bhee‑ ‑nu 'wo‑ dɔ ‑an 'gü ꞊nɛ ‑kɔ 'ö‑ ‑wodhiölomɛ ‑ya ꞊blɛɛ ‑a 'ka bhë ‑a 'dhö ꞊nɛɛ: Kwa Dëmɛ (‑Zlan) ‑ya ‑pö:
48 — Porém o Altíssimo não mora em casas construídas por seres humanos. Como disse o profeta:
49 Dhang‑ 'gü ‑dhɛ 'ö tɔɔ ma 'gɔ ‑gbloo 'gü ‑dhɛ, 'ö 'sɛ 'dhö n ‑gɛn ‑gban ‑a ‑ta ‑pë 'ka. ꞊Dhɛ 'ö 'pö, 'kɔ ꞊suu'‑ ‑mlë 'ö 'ka dho ‑a dɔ n ‑dhë ‑ɛ? 'Iin ‑dhɛ ‑mlë 'a dho n 'tɛɛ ‑nu pa ‑a ‑bha ‑ɛ?
49 “O céu é o meu trono, diz o Senhor, e a terra é o estrado onde descanso os meus pés. Que tipo de casa vocês poderiam construir para mim? Como conseguiriam construir um lugar onde eu pudesse morar?
50 Ma ‑de kun 'a pë ‑nu 'wo bhë 'a ‑an 'plɛ ‑kë ‑a? »
50 Por acaso não fui eu quem fez todas as coisas?”
51 'Go mü 'zü 'ö Etiɛnë ‑ya pö: «꞊Dhɛ 'ö ‑kë 'dhö ꞊nɛ mɛ ꞊gɔü' 'gbeezë 'ka ꞊nɛ, 'ö ka ꞊zuö' ‑nu, ka 'to ‑nu, ꞊wa ta ‑Zlan ‑wo ‑gɔ, 'ö 'kaa 'we ‑a ‑bha kö 'kaan‑ 'wun ma ‑Zuu 'slööslö ‑ta ‑kplawo bhë, ka bhɔ ka 'bhɛma ‑nu ‑bha giagiawo ꞊dhɛɛ!
51 E Estêvão terminou, dizendo: — Como vocês são teimosos! Como são duros de coração e surdos para ouvir a mensagem de Deus! Vocês sempre têm rejeitado o Espírito Santo, como os seus antepassados rejeitaram.
52 ‑Zlan ‑wodhiölomɛ ‑nu 'wo bhë, ‑a dö ‑zë 'ö ka 'bhɛma ‑nu waa ‑a 'klo bho ꞊ɛ? 'Ö mɛ ‑nu 'wo mɛ kpengdhö do ‑bha nu ‑sü ‑wun ꞊blɛɛ'‑ bhë, 'wo ‑an zë. Mɛ kpengdhö 'ö bhë 'ö 'ka‑ dɔ mɛ ‑nu kwɛɛ, 'wo‑ zë.
52 Qual foi o profeta que os antepassados de vocês não perseguiram? Eles mataram os mensageiros de Deus que no passado anunciaram a vinda do Bom Servo . E agora vocês o traíram e o mataram.
53 ‑Zlan ‑yö tɔng ‑nu ka ‑dhë 'ö bɔa ö ‑bha bɔmɛ ‑nu ‑ta; 'ö tɔng 'dhö bhë kaa‑ ꞊bhlë 'kpɔ.»
53 Vocês receberam a lei por meio de anjos e não têm obedecido a essa lei.
54 ꞊Dhɛ zakanmɛ ‑nu ꞊wa Etiɛnë 'wun ꞊blɛɛ' ‑wo ma, 'yö 'wun ‑yö ‑na ‑an ‑zuë ꞊gbaɔnsü.
54 Quando os membros do Conselho Superior acabaram de ouvir o que Estêvão tinha dito, ficaram furiosos e rangeram os dentes contra ele.
55 'Kɛɛ Etiɛnë 'ö ‑Zuu 'slööslö ‑ya pa bhë 'ö ‑dhɛ ‑ga dhang‑ 'gü, 'ö ‑Zlan ‑bha 'tɔbhɔdhe 'bhü yö; 'ö Yesu yö kö ‑yö dɔ ‑sü 'ka ‑Zlan ‑bha ‑dhɛ ꞊bhlëzë ‑bha,
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus. E viu também Jesus em pé, ao lado direito de Deus.
56 'ö‑ pö: «‑Ka dɔ 'dhɛ, dɔ 'a‑ wo ꞊nɛ, 'ma ‑kpën dhang‑ ‑nu ‑bha, ‑an 'dhi ‑yö 'po ‑sü 'ka; Mɛgbö 'ö dɔ ꞊süë' ‑Zlan ‑bha ‑dhɛ ꞊bhlëzë ‑bha bhë a‑ ‑yö 'pö.»
56 Então disse: — Olhem! Eu estou vendo o céu aberto e o
57 ꞊Dhɛ ‑kë 'dhö 'wo yö ‑gbla 'gbee‑ 'ka ‑sü ‑bha, 'wo wo ‑kɔ yö wo 'toë‑, wo 'to ta ‑sü 'ka (kö ‑waan 'kun 'wun 'ö‑ ꞊blɛɛ bhë ‑a ma ‑sü 'ka ‑a ‑zɔn ‑sü 'ka ꞊nɛ pë 'ö‑ ꞊blɛɛ' ‑na bhë ‑yö ‑Zlan ‑sü ya ‑sü 'ka). 'Ö ‑an 'plɛ ‑wo ꞊luu wo 'kuë, 'wo dho 'wo ‑lo Etiɛnë ‑ta.
57 Mas eles taparam os ouvidos e, gritando bem alto, avançaram todos juntos contra Estêvão.
58 'Wo‑ ꞊gblëë 'wo dhoë pö‑ ꞊taa ‑bha 'wo yö ‑a ꞊zëë ‑zë ‑guö 'ka ‑sü 'gü kö ‑waan ‑a zë. 'Ö mɛ ‑nu 'wo ‑tɔmɔdhɛ ‑kë Etiɛnë ‑bha zadɔyi 'ka bhë, 'wo wo ‑bha ‑da sɔ ‑ta dhuö ‑sɔ bho wo ‑bha, 'wo‑ nu 'nëgɔɔnzë ‑dadhëü 'wo‑ ‑dhɛ Sɔlö bhë ‑a ‑dhë kö ‑yaan ö 'yan 'to ‑a ‑bha kö 'woë‑ wo ‑bha ‑guö ‑zuö ‑dhɛ yö.
58 Depois o jogaram para fora da cidade e o apedrejaram. E as testemunhas deixaram um moço chamado Saulo tomando conta das suas capas .
59 ꞊Dhɛ 'wo Etiɛnë zë ‑na ‑guö 'ka bhë, ‑yö ‑bhɛa 'ö‑ pö: «N Dëmɛ Yesu, 'ma n ‑de ‑wun ‑lo ü kwɛɛ.»
59 Enquanto eles atiravam as pedras, Estêvão chamava Jesus, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 ꞊Dhɛ 'ö ‑kë 'pö 'ö ‑lo ö kpɔn 'gü 'ö ‑gbla 'gbee‑ 'ka ꞊nɛɛ: «N Dëmɛ, ü ‑bha 'gën ‑mü; ü ‑zo bho ‑an ‑bha ꞊sɔɔn yaa bhë ‑a 'piö!»
60 Depois, ajoelhou-se e gritou com voz bem forte: — Senhor, não condenes esta gente por causa deste pecado! E, depois que disse isso, ele morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.