Atos 27
'WUN SË ‑NAƆ 'SËËDHƐ (DNJ) vs NTLH
1 ꞊Dhɛ 'ö 'sɛ ꞊kɔɔnmɛ ‑nu ‑wo ꞊ya kë ‑a 'gü do ꞊nɛ, yi ‑dho 'yi ‑da 'yitagɔ 'gü 'yi dho Itali ‑sɛ 'gü, 'wo Pɔlö waa‑ ‑kanso 'kɔɔmɛ 'bhaa ‑nu ‑an ‑lo 'dhasi ‑gɔmɛ 'ö ‑kë Wlɔmë 'në 'ka 'wo‑ ‑dhɛ Zuliusö bhë ‑a kwɛɛ.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 'Ö 'yi ‑da 'yitagɔ 'ö go Adramitö ‑pö 'gü ‑a 'gü, 'ö dho dho 'yitagɔ ꞊gbaannu ‑dhɛ mɛ 'ö Azi ‑sɛ 'gü ‑a ‑bha bhë ‑a ‑bha, 'ö 'yi dhoë. Alitaakö 'ö ‑kë Masedoni mi 'ka 'ö go Tesalɔnikö bhë, ‑yö ‑kë yi 'piö mü.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 'Ö ‑dhɛkpaɔyi mɛ 'ö yö ‑a 'piö, 'yi ‑lo Sidɔn ‑pö 'gü. Zuliusö 'glu ‑yö ‑kë ‑së Pɔlö 'ka; 'yö ‑potaasü nu ‑a ‑dhë, 'ö bɔ ö 'bhamɛ ‑nu 'wo ‑kë mü ‑an 'piö, kö pë 'ö‑ ‑bha ‑wun 'dhö ‑a ‑bha ‑waan ‑a nu ‑a ‑dhë.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 ꞊Dhɛ 'yië 'go mü, 'tëë ‑yö ‑kë ziö ꞊dhia. 'Ö‑ ‑wun 'gü, yi ‑bha 'ta 'yi‑ sü 'sɛgɔ 'ö 'yi ziën 'wo‑ ‑dhɛ Siplë ‑a 'sɔɔ bhë, 'yi dho ‑a 'pian mɛ 'ö 'tëë 'yaa ‑ma yië‑ 'yitagɔ ‑bha ‑a 'piö bhë ‑a 'ka.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 'Yi 'yoo ‑kan Silisi ‑dhɛ waa‑ Panfili ‑dhɛ ‑an 'sɔɔ, 'yi nu 'yi ‑lo Mila ‑pö 'ö Lisi ‑sɛ 'gü bhë ‑a ‑bha.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 ‑Dhɛ bhë ‑a 'gü ꞊nɛ 'ö 'dhasi ‑gɔmɛ bhë 'ö 'yitagɔ 'ö go Alezandri ‑pö 'gü, 'ö 'dho ‑na Itali ‑sɛ 'gü 'ö‑ yö ‑a ‑bha. 'Yi go yi ‑bha 'yitagɔ 'yi nuë bhë ‑a 'gü, 'yi ‑da ‑a mɛ 'ö bhë ‑a 'gü 'yi dhoë.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 ꞊Dhɛ 'yië yi pë 'tee ꞊yɔɔn 'dhiö, 'ö 'buu ‑yö yö ziö ‑sü ‑bha yi ‑bha 'yitagɔ ‑bha 'gbee‑ 'ka. 'Yö ‑dhɛkpaɔyi ꞊plëëzë 'piö, 'yi yi ꞊zlɔa, 'yi dho 'ö 'yi ꞊loë' Kinidö plöö ‑dhɛ ꞊tɛi' 'ka, ꞊sëëbhodhe 'ka. ꞊Dhɛ 'ö ‑kë ꞊nɛ 'buu yaa 'we ‑a ‑bha yi ‑gɔ kö 'yi 'dho 'pian mɛ 'ö bhë ‑a ‑ta, yi ‑wa 'sɛ 'pian mɛ 'ö 'yi ziën 'wo‑ ‑dhɛ Klɛtö ‑sɛ bhë ‑a 'sɔɔ 'pian 'ö bɔ 'sɛ 'pian 'wo‑ ‑dhɛ Kapö Salëmɔne ‑a 'ka. 'Pian 'ö bhë 'buu 'yaa zië.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 'Yitagɔ 'yi ‑kë ‑a 'gü bhë, ‑yö ‑wa 'kpong 'dhiö, 'ö 'yi ‑lo ꞊sëëbhodhe 'ka ‑dhɛ 'wo‑ ‑dhɛ 'yitagɔ ‑dɔdhɛ ‑së 'ö Lase ‑pö 'sɔɔ bhë ‑a ‑bha.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 ꞊Dhɛ 'ö ‑dhɛkpaɔyi ꞊plëëzë ꞊ya ziö yi ‑ta mü, 'ö 'ta ‑sü 'yi ‑ta ‑sü ‑yö ‑kë 'gbee‑, bhii 'ö tɔɔ ‑yö ‑kë ‑kwɛ 'dhiötoyi 'ka ꞊klöö'. 'Ö Zuifö ‑nu ‑bha 'wlaan‑ mɛ 'ö ꞊waa‑ kë 'wo‑ ꞊tɛi' dɔ ꞊nɛ ‑Zlan ꞊ya ziö wo ‑bha ꞊sɔɔn yaa ‑nu ‑ta bhë kö ꞊waa‑ kë 'saadhö. Bhii ꞊dhɛ 'ö kë ‑na 'dhö kö ꞊ya 'to 'tee kö 'buu 'gbee‑ ‑yaan nu. ‑A ‑wun 'gü, 'ö Pɔlö ‑yö ‑dhio dɔ ‑an ‑dhë ꞊nɛɛ:
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 «Gɔɔn‑ ‑nu, 'ma‑ yö ꞊nɛ 'ta 'ö ꞊nɛ 'kwa dhoë 'dhiö, ‑yö ‑dho kë kwa ‑bha 'gbee‑, 'ö tɔɔ 'yitagɔ waa‑ ꞊kwɛɛ‑ ‑nu, ‑an 'plɛ ‑wo ‑dho ꞊siö, 'go mü 'zü, 'yö dho kë kwa gia‑ kwa 'gü ꞊siö'‑ ‑gɛn 'ka.»
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 ‑Yö ‑kë 'dhö 'kɛɛ 'dhasi ‑gɔmɛ bhë ‑yö ö ‑zo ‑yö 'yitagɔ ‑yuökëmɛ ‑nu ‑gɔmɛ waa‑ 'yitagɔ dëmɛ ‑nu ‑bha 'ö ꞊zië' Pɔlö ‑ta.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 'Yitagɔ ‑dɔdhɛ 'ö bhë yaa këdhɛ ‑së ‑dhɛ 'ka kö mɛ ‑nu ‑waan 'to mü 'buu 'gbee‑ bhë ‑a 'töng 'ka. 'Yö mɛ ‑nu 'ö waa‑ Pɔlö ‑nu 'wo 'ta ‑sü ‑na bhë ‑a mɛdhɛvadhɛ ‑wa ‑ya wo ꞊zuö' 'piö kö 'wo 'go mü, 'wo 'dho 'zü 'yoo ‑ta; 'wo‑ këdhɛ ꞊mɛɛ kö 'wo ‑lo 'yitagɔ ꞊gbaannu ‑dhɛ mɛ 'ö Fenisö 'ö Klɛtö ‑sɛ 'gü bhë ‑a ‑bha. Fenisö 'ö bhë ‑yö ‑kë lan‑ 'dho ꞊zian'. ‑Dhɛ bhë ꞊nɛ 'ö ‑kë ‑an ‑dhë ‑së kö 'wo 'buu 'gbee‑ 'dhiö 'gan mü.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 'Tëë pë 'tee 'ö go goo ꞊zian' ‑yö ‑kë ziö ꞊dhia. 'Yö 'wo yö wo ‑zo 'ta ‑sü 'gü ꞊nɛ 'wun 'wo‑ ‑ya 'ko 'dhiö ‑kë wo ꞊zuö' 'piö bhë, ‑a ‑de 'dhoë‑ kë. 'Wo ‑piö kpö 'gbiin‑ 'ö ‑kë 'yitagɔ ꞊gbaannu ‑a ‑bha ‑pë 'ka, 'ö 'yi ꞊löö bhë 'wo‑ bho ‑a ‑gɔ, 'ö 'yitagɔ ‑yö yö 'ta 'sü ‑sü 'gü 'tëë bhë ‑a ꞊kwaa'. 'Wo dhoë 'dhö, 'kɛɛ waa 'dho 'kpong 'dhiö ‑dhɛ 'ka ꞊gbiin.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 ꞊Dhɛ 'ö 'töng pë 'tee ꞊ya ziö 'ö 'buu 'gbee‑ 'wo‑ ‑dhɛ 'buu 'ö go dhuö ꞊zian' 'ö go Klɛtö ‑sɛgɔ 'ö 'yi ziën bhë ‑a 'piö ꞊zian', 'ö ‑ya ziö ‑sü ‑bha 'gbee‑ 'ka 'pian 'ö bhë ‑a ‑ta.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 'Ö yi ‑bha 'yitagɔ ‑zaan zan. Yi‑ këdhɛ ‑mɛɛ kö 'yiën‑ 'dho yi ‑bha 'ta 'ka 'dhiö 'buu 'go ꞊zian' 'kɛɛ yië ‑mɔa ‑bha. 'Ö 'yi yi ‑kwaa yi ‑bha 'yitagɔ ‑zü, 'ö 'buu ‑ya ‑blü zian 'ö 'dhi ‑a ‑dhë ‑a 'ka.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 'Ö 'yi dho, 'ö 'yi ‑lo 'sɛ 'pian 'tete 'ö 'yi ziën 'wo‑ ‑dhɛ Koda ‑a 'sɔɔ. 'Ö 'yi bɔ ‑a 'pian mɛ 'ö 'buu 'yaa ‑maa 'ka ꞊duö bhë ‑a 'ka. 'Ö ‑dhɛ bhë ‑a 'gü 'ö 'yitagɔ 'tete 'ö ‑kë ‑klu ‑sü 'ka 'yitagɔ ꞊va ꞊zlöö bhë, 'yi‑ bho mü, ‑yö kë 'dhö kö ꞊kun 'ö 'yi kpö dho a wü; 'kɛɛ ‑a ‑bho mü ‑sü ‑yö ‑kë 'gbeegbee.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 'Wo 'yitagɔ 'në 'tee bhë 'wo‑ ꞊luu, 'wo‑ dɔ ‑a ꞊va ‑ta. 'Wo ꞊bhüöga do ‑nië ‑a ꞊va ‑zü 'to kö ‑a 'lü 'pɛn ‑nu ‑waan to 'kuë‑ kpinngdhö. 'Ö zlöö ‑bha bhë, 'suö ‑yö yö ‑an ‑kë ‑sü ‑bha 'ta 'sü ‑sü 'ö 'yi ‑ta bhë ‑a 'ka. 'Ö tɔɔ ‑wo wo ‑zo ‑ta ꞊nɛɛ wo ‑bha 'yitagɔ ‑yö ‑dho ‑gban 'yënng ‑tɔn ‑nu 'wo 'yi ꞊löö Libi ‑sɛgɔ 'dhiö bhë ‑an ‑bha. 'Ö‑ ‑wun 'gü, 'wo 'lü 'pɛn 'gbɛa 'ö 'yitagɔ ꞊zlɔa ‑na bhë, 'wo‑ ‑da yiö. 'Ö 'wo wo ‑kwaa 'buu ‑zü, 'ö 'yitagɔ bhë 'ö‑ ‑blü zian 'ö 'dhi ‑a ‑dhë ‑a 'ka.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 'Buu 'gbee‑ ‑yö ‑kë ‑ziö yi ‑bha ‑dhiadhö, 'ö dho ‑a 'ka 'dhiö 'gbee‑ 'ka. 'Yö ‑dhɛkpaɔyi 'ö yö ‑a 'piö, 'wo yö ꞊kwɛɛ‑ ‑nu 'wo 'yitagɔ 'gü, ‑an ‑lo yiö ‑sü ‑bha.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 'Ö ‑dhɛkpaɔyi mɛ 'ö yö ‑a 'piö 'zü, 'ö wo gia‑ 'wo pë 'bhaa ‑nu 'wo 'yitagɔ 'ta 'sü ‑na bhë 'wo ‑an 'bhaa ‑nu ‑lo yiö.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 'Ö ‑dhɛkpaɔyi ꞊plëëzë 'ka, ‑a këdhɛ gbɛ yaa kë ‑dhö yi ‑gɔ kö 'yi yi 'yan dɔ lan‑ waa‑ 'susongga ‑nu ‑an ‑bha; bhii wo ꞊nɛ 'ö 'yië ‑an ga ‑bezë 'ö yi dho yi 'go ‑zian 'iin yi 'dho ‑zian ‑nu dɔ. 'Buu ‑yö ‑kë ziö ‑sü 'gü 'gbee‑ 'ka ‑kplawo; ꞊dhɛ 'to ‑na zlöö kö yi yi ‑zo 'ta ‑na ꞊nɛ yi 'ka 'dho dha gbɔ.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Mɛ ‑nu 'wo ‑kë 'yitagɔ 'gü waa ‑bhöpë ‑bhödhɛ gbɛ yö ‑dhɛkpaɔyi ꞊plëëzë 'ka. 'Ö Pɔlö ‑yö ꞊luu ‑an 'plɛ 'dhiö mü, 'ö‑ pö: «Gɔɔn‑ ‑nu, ka ka 'to ‑to n ‑wo ‑bha ‑bezë, ‑yö ‑dho kë ‑së; bhii kwa dho kwaa‑ to Klɛtö ‑bezë kö pë 'gü ꞊siö' ‑sü ꞊suu'‑ ꞊nɛ ‑a gbɛ yaa 'dho yö kwa ‑bha.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 'Kɛɛ dɔ 'kwa‑ wo ꞊nɛ, a ‑bhɛa ka ‑dhë kö 'ka ka 'gü dɔ 'gbee‑, bhii mɛ gbɛ yaa 'dho ga ka ziën, ‑a 'ke yaa kë 'yitagɔ ‑bha ꞊siö' ‑sü 'ka.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 A‑ 'wun ‑dɔ 'dhö 'ö tɔɔ ‑Zlan 'a‑ ‑bha 'ka 'a yuö kë ‑na ‑a ‑dhë bhë, ‑a ‑bha bɔmɛ do ‑yö ‑wo n ‑ta gbeng ꞊dɛɛ,
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 'ö‑ pö n ‑dhë: ‹Pɔlö, kö ꞊kun 'ö 'suö ‑yö ü ‑kë, ü ꞊dua' ‑mü kö 'ü 'dho 'sɛ ꞊kɔɔnmɛ ꞊va 'dhiö kö 'ü 'wun ‑nu ꞊blɛɛ'‑ ‑a ‑dhë. 'Go mü 'zü, ꞊dhɛ 'ö ‑Zlan 'glu 'dhö ‑së, ‑yö ‑dho 'wun ‑së kë ü ‑dhë, bhii 'ö tɔɔ ‑yö ‑dho mɛ ‑nu 'saadhö 'wo ü 'piö 'yitagɔ 'gü bhë, ‑an ‑dha 'pö.› »
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Pɔlö ‑yö ‑dho 'wun ꞊blɛɛ' ‑sü 'ka 'dhiö 'ö‑ pö ‑an ‑dhë: «'Wun 'ö ‑Zlan ‑bha bɔmɛ ‑ya ꞊blɛɛ bhë ‑a ‑wun 'gü, gɔɔn‑ ‑nu, ‑ka ka ꞊faan' 'sü, bhii a n ‑zo ‑yö ‑Zlan ‑bha; ‑yö ‑dho ‑a kë ꞊nɛ ‑kɔ gia‑ 'ö‑ pöë n ‑dhë bhë ‑a 'dhö.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 'Kɛɛ yö 'ka 'dho kë 'pëëpë, bhii kwa ‑bha 'yitagɔ ‑yö ‑dho wü 'buu 'ö dho kwa ‑blü 'kpong 'piö ‑dhɛ do 'bhaa 'gü bhë ‑a ꞊kwaa'.»
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 ‑Yö ‑kë gbeng ‑yi 'gɔɔ‑ do ö ga ‑yiisië ‑naa 'ka, kö 'buu ‑yö ꞊tun dho yi 'ka, 'yoo 'wo‑ ‑dhɛ Meditɛlane bhë ‑a ‑ta ‑kplawo. ꞊Dhɛ gbeng ziën ‑dhɛ 'dhö dɔ ‑na, 'ö 'yitagɔ ‑yuökëmɛ ‑nu ‑wo wo ‑zo ‑ta ꞊nɛ yi ꞊yɔɔn ‑na 'sɛ 'sɔɔ.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 'Ö 'wo ‑an ‑bha ꞊bhüöga 'wo 'yi ꞊löö ‑dhɛ dan ‑na ‑a 'ka bhë, 'wo‑ ꞊yɔɔ 'yi ꞊löö, 'ö 'yi ‑glu ꞊duan' ‑yö ‑kë ꞊nɛɛ 'mɛtrë 'gɔɔ‑ ‑yaaga ö ga 'slaplɛ 'dhö. 'Ö ꞊dhɛ ꞊wa ꞊yɔɔn 'dhiö, 'wo‑ ‑zuö yiö 'zü, 'ö 'yi ‑glu ꞊duan' ‑yö ‑kë ꞊nɛɛ 'mɛtrë 'gɔɔ‑ ꞊plɛ ö ga 'slɛaga 'dhö 'zü.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 ‑Wo wo ‑zo ‑ta ꞊nɛ 'wa 'dho 'ta 'ka 'dhiö 'buu ‑yö ‑dho ‑an ‑bha 'yitagɔ ‑gban ‑guö ‑bha bhii 'ö tɔɔ 'yi ‑glu ꞊duan' yaa kë ꞊gbiin ꞊duö gbɔ. 'Ö 'wo wo ‑bha ‑piö kpö ‑yiisië 'ö ‑kë pë ꞊gbaannu ‑a ‑bha ‑pë 'ka bhë 'wo ‑an ꞊yɔɔ 'yitagɔ ꞊zlöö yiö ‑dhɛ bhë ‑a 'gü 'ö 'yitagɔ ‑yö ꞊gbaannu mü. 'Ö 'wo ꞊bhɛa wo ‑bha ‑zlan ‑dhë kö ‑dhɛ ‑yö 'po 'zodhö.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 'Ö yië‑ 'yitagɔ ‑yuökëmɛ ‑nu ‑wa këdhɛ ‑mɛɛ kö 'wo ꞊duë 'wo 'go 'yitagɔ 'gü. 'Wo 'yitagɔ 'në 'tee 'ö ‑kë ‑a ꞊va ‑ta bhë 'wo‑ ꞊yɔɔ 'yi ‑ta, ‑a pö ‑sü 'ka ꞊nɛɛ wo‑ 'piö kö 'wo ‑ya ‑a 'gü kö 'wo 'dho, 'wo ‑piö kpö 'bhaa ‑nu ꞊yɔɔ'‑ yiö 'yitagɔ ꞊vazë 'dhiö.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 'Yö Pɔlö ‑ya pö 'dhasi ꞊këng' do ‑gɔmɛ waa‑ 'dhasi ‑nu ‑dhë: «Kwaa‑ 'yitagɔ ‑yuökëmɛ ‑nu 'wo ꞊nɛ waa 'to 'yitagɔ 'ö ꞊nɛ ‑a 'gü ꞊sia, mɛ 'plɛ ka 'gü ‑dho ꞊siö'‑.»
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 ꞊Dhɛ ꞊ya kë 'dhö kö 'dhasi ‑nu ‑wo ꞊bhüöga 'ö 'yitagɔ 'në 'tee kun bhë ‑an 'kan ‑na kö 'yitagɔ 'në 'tee bhë ‑yö ꞊yɔɔ' ‑na yiö.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 ꞊Dhɛ 'töng 'bhaa ꞊ya ziö, kö ‑dhɛ ‑yö 'po ‑na bhë, 'ö Pɔlö ‑yö ꞊bhɛa ‑an 'plɛ ‑dhë kö ‑wo pë ‑bhö, 'ö‑ pö ‑an ‑dhë: «‑A ‑dhɛkpaɔyi 'gɔɔ‑ do ö ga ‑yiisië ‑mü ꞊dɛɛ, 'ö 'ka ‑ya ‑sü 'ka ka ‑de ꞊zɔnng' ‑ta, 'ö 'kaa ‑bhöpë gbɛ ‑bhö.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 ꞊Dhɛ 'ö 'pö, 'a ‑bhɛa ka ‑dhë kö 'ka pë ‑bhö. Bhii 'ö tɔɔ ka ‑bha ‑wun ‑yö pë ‑bhö ‑sü ‑bha kö 'kaan‑ ka ꞊faan' 'sü 'zü 'iin 'go mü 'zü kö 'kaan‑ dha. Pë 'dhiö‑ gbɛ 'ka 'dho kë mɛ gbɛ 'ka ka ziën.»
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 ꞊Dhɛ ꞊ya yën ‑a ‑pö 'dhö ‑sü ‑bha, 'ö ꞊bluu'‑ sü, 'ö ‑bhɛa ‑Zlan ‑dhë mɛ 'plɛ wö 'dhiö mü, ‑a zuö pö ‑sü 'ka ‑bhöpë 'ö‑ nu ‑an ‑dhë bhë ‑a ‑wun 'gü. 'Ö‑ ꞊kaan, 'ö yö ‑a ‑bhö ‑sü 'gü.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 'Ö ‑an ꞊zuö' ‑yö ‑kë ‑saa, 'ö 'wo‑ ‑bhö 'pö.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Mɛ 'yi ‑kë 'yitagɔ 'gü yi ‑kë mɛ ‑lü ꞊këng' ꞊plɛ waa‑ mɛ ‑lü 'gɔɔ‑ 'slaplɛ ö ga 'slado 'ka.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 ꞊Dhɛ 'ö mɛ 'ö ‑dhö 'ö‑ 'gü ꞊ya dɔ, 'ö 'blee‑ ꞊bhɔɔ' ‑nu 'ö ‑kë ‑an ‑gɔ 'yitagɔ 'gü bhë, 'wo‑ ‑lo yiö kö 'yitagɔ ‑yaan 'to 'föngfö.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 ꞊Dhɛ 'ö ‑dhɛ ꞊ya 'po, 'yi 'sɛ yö yi 'dhiö, 'kɛɛ yië‑ 'yitagɔ ‑yuökëmɛ ‑nu waa‑ dɔ. 'Kɛɛ ‑an 'yan ‑yö ‑kpan 'yi 'kpong 'dhiö ‑dhɛ ‑së 'ö ‑kë 'yoo ‑dhɛ 'ö dho 'kpong 'gü ‑a ‑bha. 'Ö 'wo‑ këdhɛ ꞊mɛɛ kö 'wo 'dho 'wo wo ‑bha 'yitagɔ ꞊gbaannu 'ma.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 'Ö 'yitagɔ ‑yuökëmɛ 'bhaa ‑nu ‑wo pë ꞊gbaannu ‑a ‑bha ‑pë ꞊bhüöga ‑nu ‑kan, 'ö pë ꞊gbaannu ‑a ‑bha ‑pë ‑nu ‑wo to yiö. ꞊Dhɛ 'wo‑ kë ‑na 'dhö kö ‑a mɛ 'bhaa ‑nu ‑wo 'lü 'pɛn ‑nu 'wo 'yitagɔ ꞊dɔɔ' ‑na ‑a 'ka 'ö 'wo ‑kë 'yitagɔ ꞊zlöö bhë kö ‑wo ꞊bhüöga 'po ‑na ‑a ‑bha, ‑yö 'to ‑na yiö. 'Ö 'wo sɔ 'pɛn do ꞊luu 'yitagɔ bhë ‑a 'dhiö ꞊zian', ‑yö kë 'dhö kö 'buu ‑yö 'yitagɔ ‑blü 'kpong 'dhiö.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 'Kɛɛ yië‑ 'yitagɔ ‑yö ‑gban 'yënng ‑tɔn ‑bha yiö, 'ö ꞊gbaannu; kö ‑a 'pian mɛ 'ö 'dhiö zian bhë ꞊ya ꞊nëng 'yënng 'gü. 'Ö to mü, bhii 'ö tɔɔ ‑a ziödhɛ gbɛ yaa kë ‑dhö. 'Kɛɛ kö 'yitagɔ 'pian mɛ 'ö ꞊zlöö ꞊zian' bhë ‑yö 'wü ‑na, 'yi kpö 'ö ma ‑na ‑a ‑bha 'gbee‑ 'ka bhë ‑a ‑wun 'gü.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 'Ö 'dhasi ‑nu ‑wa ‑kë ‑bezë kö ‑waan ‑kanso 'kɔɔmɛ ‑nu zë, ‑yö kë 'dhö kö ꞊kun 'wo dho 'yi kë ‑waan wo ‑de dha.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 'Kɛɛ 'dhasi ꞊këng' do ‑gɔmɛ 'ö‑ 'piö kö 'yö Pɔlö dha bhë, ‑ya ‑pö ‑an ‑dhë ‑wo mɛ 'plɛ dha. 'Ö‑ pö mɛ ‑nu 'wo 'yi kë ‑dhɛ dɔ ‑an ‑dhë, ‑wo ‑püö 'yië‑ 'dhiö, ‑wo 'yi kë ‑wo dhoë 'kpongtaa.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 'Go mü 'zü 'ö‑ pö mɛ ‑nu 'wo to ‑wo ziö ‑an 'piö ‑klu 'yitagɔ 'lü 'fa ‑nu waa‑ pë 'bhaa ‑nu 'wo 'go ‑na ‑a 'gü bhë ‑a ‑bha ‑sü 'ka. ‑Kɔ 'ö ꞊kaa' 'ö yi 'plɛ 'yi dhaa bhë 'ö bhë.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.