Atos 22
'WUN SË ‑NAƆ 'SËËDHƐ (DNJ) vs NVT
1 «N dhegluzë ‑nu, n dë ‑nu, ‑ka ka 'to 'to n ‑de ‑bho ka kwɛɛ ‑wun 'a 'dhoë‑ ꞊blɛɛ ka ‑dhë ꞊nɛ ‑a ‑bha!»
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 ꞊Dhɛ 'ö ꞊waa‑ ‑bha 'wun ‑blɛɛ wo ‑wo 'gü ‑sü ma, 'ö ‑dhɛ ‑yö ga diindhö 'zü ꞊duö ‑an ‑ta. 'Ö Pɔlö ‑yö 'wun ꞊blɛɛ ‑an ‑dhë 'ö dho ‑a 'ka 'dhiö 'ö‑ pö:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 «Zuifö ‑mü n 'ka, a ‑bhɔ Taasö ‑pö 'ö Silisi ‑sɛ 'gü bhë ‑a 'gü, 'kɛɛ 'a ꞊kpɛa Zeluzalɛmë zö. 'Ö n ꞊daanmɛ ‑yö ‑kë Gamaliɛlö 'ka, 'yö n ꞊daan ‑së 'ka kwa 'bhɛma ‑nu ‑bha tɔng 'kun ‑kɔ 'ka. A ‑pa ‑kë 'siözë ‑sü 'ka ‑Zlan ‑bha yuö kë ‑sü 'gü ꞊nɛ ‑kɔ ka gia‑ 'ka‑ 'ka ꞊dɛɛ ꞊nɛ ‑a 'dhö 'pö.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 A mɛ ‑nu 'wo kwa Dëmɛ ‑bha 'wun ‑dhɛ 'wun gia‑ ‑zian ‑dëü gbɛ 'ö bhë ‑a sü, a ‑an 'klo ‑bhɔ, 'a ‑an zë ‑a 'ka. A gɔɔn‑ ‑nu, dhoo ‑nu ‑an ‑kun, 'a ‑an ‑zuö ‑kanso 'gü.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Slabhomɛ ꞊va waa‑ mɛ ziizii ‑nu 'wo Zeluzalɛmë zö, ‑wo ‑dho ꞊yɔɔn n ‑wo ‑ta ꞊nɛ 'wun gia‑ 'a‑ ꞊blɛɛ. Mɛ gia‑ 'wo bhë ‑wo 'sëëdhɛ ‑nu n ‑dhë kö 'a dhoë 'aan‑ ‑zɔn kwa dhegluzë ‑nu 'wo Zuifö 'ka 'wo Damasö plöö ‑an ‑dhë. 'A dho kö 'aan‑ Yesu ‑wun ‑dhɛ 'wun gia‑ ‑mɛ ‑nu 'wo 'ma ‑an 'kun, 'aan‑ nu ‑an 'ka Zeluzalɛmë kö ‑an 'klo ‑yaan bhɔ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 ꞊Dhɛ 'ma ‑da zian ‑ta, 'a ꞊yɔɔn ‑na Damasö ‑dhɛ 'sɔɔ, 'ö to mü kö lënng 'gü ‑dhɛ ꞊ya dɔ bhë, 'ö ‑dhɛpuudhɛ ꞊va ‑yö go dhang‑ 'gü, 'ö bhü n ‑zü 'to,
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 'a ‑püö sia‑, 'ö 'a ‑wo do ma. 'Ö 'we ‑wo bhë 'ö‑ pö: ‹Sɔlö, Sɔlö, ‑më 'yö ‑kë 'ü n 'klo bhɔ ꞊ɛ?›
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 'A‑ ꞊dhɛɛ' kpɔ 'a‑ pö: ‹Dö ‑mü ü 'ka ɛ, n Dëmɛ?› 'Ö‑ pö n ‑dhë: ‹Ma Yesu 'go Nazalɛtë 'ü n 'klo bhɔ ‑na bhë.›
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Mɛ ‑nu 'wo ‑kë n 'piö, ‑wo ‑dhɛpuudhɛ bhë ‑a ‑yö, 'kɛɛ 'we ‑wo 'ö 'wun ꞊blɛɛ n ‑dhë bhë waa‑ ma.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 'A‑ ꞊dhɛɛ' kpɔ 'zü 'a‑ pö: ‹‑Më 'a dho ‑a kë ꞊ɛ, n Dëmɛ?› 'Yö‑ pö: ‹‑Bhö ꞊luu'‑ 'ü 'dho Damasö! ‑Dhɛ bhë ‑a 'gü ꞊nɛ pë 'ö ‑Zlan 'dhö ‑a 'piö kö 'ü‑ kë bhë, 'wo dho ‑a ꞊blɛɛ'‑ ‑a ‑bha ü ‑dhë.›
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 ꞊Dhɛ ‑kë ꞊nɛ n 'yënng ‑yö ‑trö ‑sü 'ka, ‑dhɛpuudhɛ 'bhü 'ö yö n 'yënng bhë ‑a ‑wun 'gü, n ‑ma mɛ ‑nu ‑wo ‑ya n ꞊kwɛɛ' ‑bha, 'wo ‑da n 'ka Damasö plöö.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 Gɔɔn‑ do 'wo‑ ‑dhɛ Ananiasö 'ö ‑Zlan ꞊bhlëyamɛ giagia 'ka, 'ö ‑kë mɛ 'ö kwa ‑bha tɔng ‑nu kun ‑a 'ka, 'ö Zuifö ‑nu 'wo Damasö plöö 'wo‑ ‑wun ‑sɛɛbɔ ‑nu ꞊blɛɛ bhë ‑yö ‑kë mü.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 ‑Yö ‑nu 'yö n yö, 'ö‑ pö n ‑dhë: ‹Sɔlö, n dheglu, ü 'yan ‑yö ‑dhɛ yö 'zü ‑dëüwo!› 'Ö to mü, 'a ‑dhɛ yö 'zü 'ö 'a‑ ‑ga.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 'Ö‑ pö n ‑dhë: ‹Kwa 'bhɛma ‑nu ‑bha ‑Zlan ‑yö ü ‑sü 'dhiö kö 'üën‑ pë 'ö‑ ‑zo 'kun ‑pë 'ka ‑a dɔ kö mɛ 'ö mɛ do 'kpaan 'ö kpengdhö 'ö‑ Gbö 'ka bhë 'üën‑ yö, 'go mü kö 'üën‑ ‑a dhiö ‑wo ‑nu ma.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Bhii ü ‑dho kë ‑a ‑bha ‑tɔmɔ 'ka, kö pë 'ü‑ yö ‑waa pë 'ü‑ ma, ‑a ꞊blɛɛ'‑ mɛ ‑nu 'saadhö wö 'dhiö.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 ꞊Dhɛ 'ö 'dhö, ‑më 'ü ‑ya ‑a ‑gɔ ‑ɛ? ‑Bhö ꞊luu'‑, 'ü‑ kë kö ‑wo ü ‑bɔ yiö, 'ü‑ kë 'zü kö ‑Zlan ‑yö ziö ü ‑bha 'wun yaa ‑nu ‑ta Dëmɛ ‑dhɛ ‑sü 'ka kö ‑yaan nu ü ‑dhë.› »
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 Pɔlö ‑yö 'wun ‑blɛɛ 'ö dho ‑a 'ka 'dhiö 'ö‑ pö: «꞊Dhɛ ꞊ya kë 'dhö, a ‑yɛ n 'zü 'a nu Zeluzalɛmë. Yi do 'ka, ꞊dhɛ 'a ‑kë ꞊bhɛa' ‑sü 'gü ‑Zlan ‑gba ‑a 'gü ‑kɔ 'gü bhë, 'ö 'a 'yanpiöpë do ‑yö.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 'Yanpiöpë 'ö bhë ‑a 'gü, a kwa Dëmɛ ‑yö, 'ö‑ pö n ‑dhë: ‹‑A kë 'siösiö 'ü 'go Zeluzalɛmë ‑dhɛ 'ö ꞊nɛ ‑a ‑bha! Bhii ‑a 'gü ‑mɛ ‑nu waa 'dho we n ‑wun 'ü‑ ꞊blɛɛ' ‑na ‑an ‑dhë bhë ‑a ‑bha.›
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 'A‑ ‑daa ‑kë ‑a ‑gɔ 'a‑ pö: ‹N Dëmɛ, wo gia‑ ‑wa ꞊dɔa' ꞊nɛ, mɛ ‑nu 'wo ü ‑wo ‑dhɛ 'wun gia‑, a ‑an ‑zuö ‑kanso 'gü. 'Go mü 'zü 'a‑ ‑kë 'wo ‑an ‑ma ‑klaa 'ka Zuifö ‑nu ‑bha ‑bhɔkuëkɔ ‑nu 'gü.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 'Ö go mü, yi 'wo Etiɛnë 'ö ü ‑bha 'wun ‑nu ꞊blɛɛ mɛ ‑nu ‑dhë bhë 'wo‑ zaa bhë, a ‑kë mü, 'ö ma ‑de 'pö 'ö‑ 'yi ‑yö ‑kan n ‑dhë 'ö 'a ‑an ‑bha gblang ‑nu ꞊waannu.›
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 'Kɛɛ kwa Dëmɛ ‑ya ‑pö n ‑dhë: ‹‑Bhö 'dho, bhii a ü ‑bɔ 'ma ꞊gbiin mɛ ‑nu 'waa Zuifö 'ka ‑an 'piö!› »
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Mɛ gbung ‑nu 'wo bhë ‑wo wo 'to ‑to ‑a ‑wo ‑bha 'ö dhoë 'ö 'wun ‑nu bhë 'ö‑ 'plɛ ꞊blɛɛ ‑a 'ka. 'Kɛɛ ꞊dhɛ 'ö‑ ‑wo ‑kaanta 'ö ‑kë ‑a ‑bha 'dho ‑sü mɛ 'waa Zuifö 'ka ‑an 'piö bhë 'wo‑ ma, 'ö ‑an 'plɛ ‑wo yö ꞊gblaa 'gbla ‑sü 'gü ꞊nɛɛ: «Gɔɔn‑ bhë, ‑kaa zë, 'ka‑ bho mɛ ‑nu 'yan 'dhiö! ‑Tosiadhe kë ‑sü yaa‑ ‑ma 'kun!»
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 'Wo yö ꞊gblaa 'gbla ‑sü 'gü kö ‑wo wo ‑bha sɔ ‑nu ꞊pɛɛ' ‑na wo ‑de ‑bha, 'go mü kö ‑wo ‑büöbi ‑nu ‑pɛn ‑na 'dhuu, 'ö tɔɔ kö Pɔlö ꞊ya 'wun yaa ꞊blɛɛ'‑ ‑Zlan ‑gɔ wo 'gü.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 'Ö 'dhasi ꞊lamɛ ꞊va ‑ya pö ö ‑bha 'dhasi ‑nu ‑dhë ‑wo 'dho Pɔlö 'ka wo ‑yadhɛ ‑bha, 'go mü kö ‑wa ‑ma ‑klaa 'ka kö pë 'ö ‑kë 'ö mɛ gbung ‑nu 'dhö ꞊gblaa 'gbla ‑na ‑a 'piö bhë ‑yaan ‑a ꞊blɛɛ'‑. 'Ö 'wo dho ‑a 'ka 'dhasi ‑nu ‑gɔ ‑yadhɛ ‑bha.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 'Yö ꞊dhɛ 'ö ꞊waa‑ ‑lö kö ‑waan ‑a ‑ma ‑klaa 'ka, 'ö Pɔlö ‑ya pö 'dhasi ‑nu ‑gɔmɛ 'ö ‑kë mü bhë ‑a ‑dhë: «Wlɔmë 'në ‑mü n 'ka; ka ꞊dua' ‑mü kö Wlɔmë 'në 'ö za 'yaa‑ 'kun, 'ka‑ ‑ma ‑klaa 'ka a?»
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 ꞊Dhɛ 'ö‑ ‑wo bhë ꞊yaa‑ ma, 'ö dho 'ö‑ ꞊blɛɛ 'dhasi ꞊lamɛ ꞊va ‑dhë 'ö‑ pö: «'E, ‑më 'ü 'dhoë‑ ‑a kë bhë ꞊ɛ? Mɛ bhë Wlɔmë 'në ‑mü ‑a 'ka!»
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 'Ö 'dhasi ꞊lamɛ ꞊va gia‑ ‑yö nu Pɔlö 'piö, 'ö‑ ꞊dhɛɛ' kpɔ ꞊nɛɛ: «꞊Ya kë ꞊nɛ Wlɔmë 'në ‑mü ü 'ka, ‑bhö ‑a ꞊blɛɛ'‑ n ‑dhë!»
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 'Ö 'dhasi ꞊lamɛ ꞊va ‑ya pö ‑a ‑dhë: «Ma 'pö 'wëüga ꞊va 'a‑ go 'aan‑ ꞊tun kë ‑na Wlɔmë 'në 'ka.» 'Ö Pɔlö ‑ya pö ‑a ‑dhë: «Ma 'pö, n 'ka 'wëüga nu 'aan‑ ꞊tun kë ‑na ‑a 'gü 'në 'ka, 'kɛɛ 'a ‑bhɔ ‑a 'ka.»
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 ꞊Dhɛ do bhë 'wo to ‑a ‑bha 'ö mɛ 'wo‑ ‑kë 'waan‑ ‑a ‑ma kö ‑yaan 'wun ꞊blɛɛ'‑ bhë, 'wo bhɔ ‑a ‑dhë ꞊taa'. 'Ö 'dhasi ꞊lamɛ ꞊va ‑de 'pö, ꞊dhɛ 'ö ꞊yaa‑ 'wun dɔ ꞊nɛ Pɔlö 'ö Wlɔmë 'në 'ka bhë, 'ya‑ ‑lö ꞊yɔɔ' 'ka, 'suö ‑yö ‑da ‑a 'gü, 'ö tɔɔ Wlɔmë ‑mɛ ‑nu ‑bha 'sɛ ꞊kɔɔnmɛ ꞊va ‑yö ‑dho za dɔ ‑a ‑bha pë 'ö‑ ‑kë bhë ‑a ‑wun 'gü.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 'Kɛɛ 'dhasi ꞊lamɛ ꞊va ‑yö ‑kë ‑a 'piö kö pë 'bhle 'ö ‑kë 'ö Zuifö ‑nu ‑wo 'wun dɔ Pɔlö ‑bha bhë 'ö‑ ‑gɛn ma. ‑A ‑wun 'gü, ꞊dhɛ ‑dhɛ ꞊ya ꞊kpaɔ, 'ö ꞊yɔɔ' bho Pɔlö ‑bha, 'yö ö ‑wo pö slabhomɛ ‑gɔmɛ ‑nu waa‑ Zuifö ‑nu ‑bha ‑yakuëkëmɛ ‑nu ‑an ‑dhë 'wo nu wo 'ko ꞊bhaa. ꞊Dhɛ ꞊ya kë 'dhö, 'ö 'wo Pɔlö sü 'wo nuë 'wo‑ dɔ ‑an ziën.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.