Romanos 4
Lëk yam (DIKNT) vs NTLH
1 Yeŋö buk jäl lueel rin Abaram wundït thɛɛr kɔc Itharel? Yeŋö cï rot looi tënë ye?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Na Abaram la kënë cï looi bï yen la cök tënë Nhialic, ŋuɔ̈t ala kënë ye yen nhiam. Ku acïï loi këlä tënë Nhialic.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Cïmën ye wël cï gɔ̈t athör thɛɛr wël Nhialic yic ye lueel ëlä, “Abaram acï Nhialic gam ku rin gamde acï Nhialic cɔl ala cök tënë ye.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Raan luui aye riɔp, ku wëëu ye ye riɔp aacie miɔ̈c, ariöpden cï yen luui.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Ku raan cie luui la gam tënë Nhialic, Nhialic yen kɔc cï kärɛc looi cɔl aala cök, ke gamde yen ë ye cɔl ala cök tënë Nhialic.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Ku Debit acï wɛ̈t thöŋ kek ë wɛ̈t kënë lueel wäär yen jam rin raan mit puɔ̈u cï Nhialic gam ke la cök tënë ye, ke cie luɔi puɔth ye looi,
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Kɔc mit puɔ̈th aa kɔc cï Nhialic awäcken päl piny,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Raan mit puɔ̈u ee raan cï Bɛ̈ny bï kuɛ̈n guɔ̈p kärɛc cï looi.”
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Ye miɛt puɔ̈u cï Debit jam kën kɔc Itharel ë röt? Acie këden kepɛ̈c. Ee kën kɔc cie kɔc Itharel aya, ku wek aa we yeku lɛ̈k kë cuk yök athör wël Nhialic yic, rin acï wɛ̈t cï gɔ̈t thɛɛr lueel lɔn, “Abaram acï Nhialic gam, ku gamde acï yen a raan la cök tënë Nhialic.”
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ye nɛn yen looi kënë rot? Loi rot tueŋ wäär këc Abaram ŋoot aye wäär cï ye ŋoot? Ee tueŋ, acie ŋuɔ̈t cök ciëën.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Ku ŋuɔ̈tden jɔl ye lɔ̈k ŋoot ciëën, aye nyuɔɔth lɔn gam Abaram acï Nhialic ye gam ke ye raan la cök tënë ye tueŋ wäär këc ye cak ŋoot. Ku këlä, Abaram ë wundït kɔc cï Nhialic gam, ku aaye gam ke ye kɔc la cök tënë ye cɔk alɔn këc ke ŋoot.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Ku yen ë wundït kɔc cï ŋoot aya. Ku acie rin cï ke ŋoot, ee rin cï kek dhël pïr gam thöŋ ke pïr wäda Abaram buɔɔth yic wäär këc ye cak ŋoot.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Nhialic acä Abaram thɔn ku mïth bï lɔ̈k dhiëëth lɔn bï pinynhom a këden. Nhialic akëc athön kënë looi rin theek Abaram löŋ, ee rin cï yen gam, ku gam yen acï yen a raan la cök tënë Nhialic.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Rin na ye kë ye Nhialic thɔ̈n kɔc gäm kɔc löŋ theek, ke gam acïn wɛ̈tde yic, ku cïn këpuɔth tɔ̈ athön Nhialic yic.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Löŋ ë rɛ̈ɛ̈c puɔ̈u Nhialic bɛ̈ɛ̈i, ku tɛ̈ cïn yic löŋ, acïn löŋ ye dhɔ̈l yic.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Nhialic ë loi athɔ̈nde rin gam ku rin dhɛ̈ɛ̈ŋde, bï athɔ̈nde a kën yic tënë mïth bï lɔ̈k dhiëëth tënë Abaram ëbën. Ku acie tënë kɔc la löŋ ë röt, ee tënë kɔc cï gam aya cïmën Abaram. Rin Abaram yen ë wädan wɛ̈ikua ɣodhie,
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 cïmën cï ye gɔ̈t athör thɛɛr wël Nhialic yiic ëlä, “Yïn aca looi ba ya wun kɔc wuɔ̈t juëc.” Abaram acï ya Wäda Nhialic nhom, Nhialic cï gam, Nhialic yen kɔc cï thou cɔl aben pïr, ku wɛ̈t ye lueel ke liu thïn cɔl aloi rot.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Abaram acï gam ku ŋɛ̈ɛ̈th kë cïn kë ŋɔ̈th thïn, ku yen acï yen bɛ̈n a wun kɔc wuɔ̈t juëc cïmën cï Nhialic ye lɛ̈k ye ëlä, “Kɔckun bï lɔ̈k dhiëëth aabï juëc ka bï ciɛ̈t kuɛl.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Wën cï Abaram cak dhiɔp ë ruɔ̈nke aa cït buɔɔt, ku ŋic lɔn tiɛŋde Thara ke cï dhiɔp ke këc dhiëth, ke ŋot këc dhɔ̈r gamde yic.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Ku rëër ke ŋɔ̈th ku cïï diu athön Nhialic, ku gamde acï ye bɛ̈n yiëk riɛl ku leec Nhialic.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Ee ŋic, ke cïn diu lɔn bï Nhialic la riɛl bï kë cï thɔn dhiɛl looi.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Ku ë yen acï Nhialic Abaram gam ke ye raan la cök tënë ye.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Ku wëlkä, “Yen acï gam ke ye raan la cök,” aa këc gɔ̈t riɛnke ë rot.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Aake gɛ̈t riɛnkua ɣok kɔc bï Nhialic gam aya ke ɣo la cök, ɣok kɔc ye gam lɔn yen Nhialic yen cï Jethu Bänyda jɔt thou yic.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Yen acï cɔl athou rin adumuɔ̈ɔ̈mkua, ku jɔt bï pïr bï ɣo cɔl aala cök tënë Nhialic.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.