Marcos 5
Lëk yam (DIKNT) vs ARA
1 Gokë wär Galilia teem ku lek tɛ̈ cɔl Jeratha.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Kaam wën kɛɛc Jethu piny riäi yic, ke tïŋ mony la guɔ̈p jakrɛc, ke bɔ̈ bei rɛ̈ŋ nhïïm.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Mony kënë ë ye rëër rɛ̈ŋ nhïïm, ku acïn raan ye lëu bï rɛ̈ɛ̈k.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Ee ye rɛ̈ɛ̈k cök ku cin arak juëc, ku ŋot ke tueny, ku dhoŋ luɔ̈ŋ kɔ̈th yecök. Ee ril apɛi, acïn raan ye lëu bï rɛ̈ɛ̈k.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Aköl ku wɛ̈ɛ̈r thok ëbën, ee ye cool ku ruu kat rɛ̈ŋ nhïïm, ke looi duɔɔt ku ye rot dɛɛny aleel bï rot nɔ̈k.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Wën tïŋ yen Jethu tɛ̈mec, ke lor ku cuɛt rot piny yenhom,
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 — ausente —
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 — ausente —
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Go Jethu jäl thiëëc, “Cɔl yï ŋa?” Go bɛ̈ɛ̈r, “Ɣɛn aa kut rin ɣok ajuëc.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ku jɔl mony kënë Jethu ya lɔ̈ŋ bï jakrɛc cïï cop wei tɛ̈den rëër kek thïn.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Ku duut dïr baai ë nyuäth gɔt cök ë tɛ̈n awën.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Go jakrɛc Jethu lɔ̈ŋ, “Tuɔɔc ɣo ë dïrkä gup, ku cɔl ɣo aa lur keyiic.”
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Goke puɔ̈l, ku jɔl jakrɛc bɛ̈n bei mony awën guɔ̈p ku lek dïr gup. Go duut diëër, kecït tiim karou riŋ agör yic, ku thootkë wïïr ku moukë ëbën.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Go röör ke biöök dïr kat, ku lek kë cï rot looi lueel tënë kɔc rɛ̈ɛ̈r geeu, ku kɔc tɔ̈ bɛ̈ɛ̈i yiic. Go kɔc ëbën jal wɛt bïk kë cï rot looi la tïŋ.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Nawën lek ɣet tënë Jethu, ke yök mony wäär la guɔ̈p jakrɛc ke rɛ̈ɛ̈r, ke ceŋ alath, ke la nhom cök. Gokë riɔ̈ɔ̈c.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Go kɔc ke cï kën cï rot looi tënë mony awën ku dïr tïŋ, la lɛ̈k kɔc kɔ̈k.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Ku wën piŋ kɔc baai ë wɛ̈t kënë ë ke riɔ̈c, ku lek tënë Jethu ku läŋkë bï jäl panden.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Tɛ̈wën le Jethu riäi yic, go mony wën cï Jethu jɔŋrac cɔl ajiël yeguɔ̈p bɛ̈n tënë Jethu, ku lɛ̈ŋ bï cath kek ye.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Go Jethu jai, ku lëk ye, “Lɔɔr baai tënë kacku ku lɛ̈k ke käjuëc cï Bɛ̈ny looi tënë yï, ku tɛ̈puɔth cï luɔ̈i yï.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Go jäl ku le panden Dekapolith la yic gɛu thiäär. Ku kuɛny keyiic ëbën ke ye kɔc lɛ̈k käk cï Jethu looi tënë ye. Go kɔc gäi.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Wën cï Jethu bɛn tem riäi bï dhuk Kapernaum, ke kɔc juëc apɛi bɔ̈ tënë ye wär yɔu.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Kaam wën ke raan cɔl Jariöth, bɛ̈ny tɛ̈n amat kɔc Itharel bɔ̈ aya. Nawën tïŋ Jethu, ke cuɛt rot piny yecök.
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 Ku lɛ̈ŋ, “Nyandiɛ̈n thin koor acï dhal apɛi, athou. Bäär ba yïcin la tääu yenhom bï pial.”
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Go Jethu gam ku lööny dhöl kek ye. Ku buɔth kɔc juëc ke, ke cïk kum apɛi.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Ku tiŋ tuany, cïï thɛ̈kde kɔ̈u ye tɛɛm ruɔ̈ɔ̈n thiäär ku rou, ee tɔ̈ kɔc yiic,
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 ku yeen ëcï wëëu juëc gäm akïm rin bï tuaanyde ŋuɛ̈ɛ̈n, ku tuaanyde akëc ŋuɛ̈ɛ̈n, ëcï rot jal juak.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Ku yeen ëcï käk ye Jethu looi piŋ. Go bɛ̈n Jethu kɔ̈u ku gɔɔt alanhde,
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 rin ëcï jam ë rot yepuɔ̈u ëlä, “Na gaat alanhde, ke ɣɛn abï pial.”
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Kaam thiin awën ke riɛm cïï ben kuër, ku yök rot ke cï pial.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Go Jethu yök lɔn cïï riɛl jäl yeguɔ̈p. Go yenhom wel ku thiëëc kɔc, “Yeŋa cä alanhdiɛ̈ gɔɔt?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Go kɔcken ye buɔɔth lɛ̈k ye, “Yïn ë kɔc juëc tïŋ ke cï yï kum ku ye thiëc, Yeŋa cä gɔɔt?”
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Go Jethu ŋot döt kɔc bï tïŋ yeŋa cï ye looi.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Wën ŋic tiŋ awën tuany ye ke tuaany cï jäl yeguɔ̈p, go bɛ̈n tënë Jethu ke cï riɔ̈ɔ̈c, ke lɛth, ku gut yenhiaal piny Jethu nhom. Ku lëk ye lɔn ë yen cï ye gɔɔt.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Go Jethu lueel tënë ye, “Nyaandiɛ̈, gamdu acï kony ba pial, lɔɔr, kek dɔ̈ɔ̈r.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Kaam wën jiɛɛm Jethu, ke kɔc rïŋ pan Jariöth ku lëkkë ye, “Nyaandu acï ɣet wei, duk raan piööc ben rääm nhom.”
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Ku Jethu ë këc kë cïk lueel kuɛ̈ɛ̈c nhom, ku lɛ̈k ye, “Duk riɔ̈c, dɛɛt yïpuɔ̈u ku gam wɛ̈t yic.”
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Ku ë cïn kɔc juëc cïï puɔ̈l bïk cath kek ye, ee Pïtɛr ku Jemith ku Joon kepɛ̈c.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Tɛ̈wën ɣeet kek pan Jariöth ke Jethu yök kɔc ke näk röt, ke dhiau apɛi.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Ku ler ɣöt ku lëk ke, “Yeŋö nɛ̈k wek röt? Ye dhiëndïït ŋö kënë? Meth akëc thou, anin.”
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Gokë dɔl guɔ̈p. Go Jethu ke cɔl ala aɣeer, ku cɔɔl wun meth kek man meth ku kɔcken awën kadiäk, ku lek ɣöt tɛ̈wën cï meth tääc thïn.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Ku dɔm cin ku lëk ye, “Nyan thiin, alɛ̈k yï, jɔt rot!”
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Go rot jɔt nyin yic ku ciɛth. Go kɔc awën tɔ̈ ɣööt kek Jethu gäi apɛi wën tïŋ kek kë cï rot looi (ë ye run thiäär ku rou.)
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Ku thɔn Jethu ke bïk cïï lëk kɔc kɔ̈k. Ku lëk ke bïk yiëk miëth.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.