Lucas 1
Lëk yam (DIKNT) vs VC
1 Tënë Thiöpiluth, cït tɛ̈ ye piɛ̈ŋ ye, acï kɔc juëc them bïk käk cï röt looi kamkua gɔ̈t.
1 Muitos empreenderam compor uma história dos acontecimentos que se realizaram entre nós,
2 Aacï gɛ̈t käk cï kɔc cï ke tïŋ, ku kɔc lui wɛ̈t Nhialic lɛ̈k ɣo tɛ̈wäär jɔɔk käkkä röt.
2 como no-los transmitiram aqueles que foram desde o princípio testemunhas oculares e que se tornaram ministros da palavra.
3 Këya, Bänydiɛ̈, wën cï ɣɛn käk cï röt looi muk cök tɛ̈wäär jɔɔk kek röt, aca tak ba ke gɔ̈t apath tënë yï,
3 Também a mim me pareceu bem, depois de haver diligentemente investigado tudo desde o princípio, escrevê-los para ti segundo a ordem, excelentíssimo Teófilo,
4 rin bï yïn käjuëc cï piɔ̈ɔ̈c tënë yï jäl ŋic lɔn cïï kek ye lueth.
4 para que conheças a solidez daqueles ensinamentos que tens recebido.
5 Wäär ye Ɣërot bɛ̈nyŋaknhom pan Judia, raan käk Nhialic cɔl Dhäkaria ë tɔ̈ thïn, ku yeen ë ye raan akut kɔc käk Nhialic cɔl Abija, ku yeen ë la tiŋden cɔl Elithabeth, nyɛn kuat Aron.
5 Nos tempos de Herodes, rei da Judéia, houve um sacerdote por nome Zacarias, da classe de Abias; sua mulher, descendente de Aarão, chamava-se Isabel.
6 Dhäkaria ku Elithabeth aake ye kɔc path tënë Nhialic, rin keek aake rɛ̈ɛ̈r ke cïn gup awuɔ̈c ke thek lööŋ Nhialic.
6 Ambos eram justos diante de Deus e observavam irrepreensivelmente todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Ku keek aake cïn mïth rin Elithabeth ëcïï dhiëth, ku keek aake cï dhiɔp kedhie aya.
7 Mas não tinham filho, porque Isabel era estéril e ambos de idade avançada.
8 Naɣɔn akäl tök, yen ke kuëër kɔc akut Dhäkaria bïk luui luaŋ Nhialic,
8 Ora, exercendo Zacarias diante de Deus as funções de sacerdote, na ordem da sua classe,
9 ke kɔcken akut cuɛt gɛk, go lööny tënë ye bï ya yen la adöŋ ŋïr took ariäk nhom luaŋ Nhialic. Go la luɛɛk.
9 coube-lhe por sorte, segundo o costume em uso entre os sacerdotes, entrar no santuário do Senhor e aí oferecer o perfume.
10 Ku tɛ̈wën took yen adök luɛɛk, ke kɔc juëc awën cï guëër aake rɔ̈ɔ̈k aɣeer.
10 Todo o povo estava de fora, à hora da oferenda do perfume.
11 Kaam wën, ka atuny Nhialic nyuth rot ye ke kääc lɔŋ cuëc ariäk nhom tɛ̈wën took yen adöŋ ŋïr thïn.
11 Apareceu-lhe então um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do perfume.
12 Tɛ̈wën tïŋ Dhäkaria ye, go riɔ̈ɔ̈c apɛi ku muum nhom.
12 Vendo-o, Zacarias ficou perturbado, e o temor assaltou-o.
13 Go atuny Nhialic lɛ̈k ye, “Dhäkaria! Duk riɔ̈c, rɔ̈ɔ̈kdu acï Nhialic piŋ, ku ëmën tiɛŋdu Elithabeth abï manh moc yök. Na la dhiëëth, ka bï cɔl Joon.
13 Mas o anjo disse-lhe: Não temas, Zacarias, porque foi ouvida a tua oração: Isabel, tua mulher, dar-te-á um filho, e chamá-lo-ás João.
14 Wek aabï puɔ̈th miɛt wedhie wek tiɛŋdu tɛ̈ le ye dhiëëth. Ku kɔc juëc aabï puɔ̈th miɛt ke we aya,
14 Ele será para ti motivo de gozo e alegria, e muitos se alegrarão com o seu nascimento;
15 rin yeen abï ya raan töŋ ril kam kɔc käk Nhialic tïŋ. Ku yeen acïï bï ya dek kuat muɔ̈n la yic luɔu. Ku yeen abï Wëi Nhialic la yeguɔ̈p ke cɔk ŋoot man yäc,
15 porque será grande diante do Senhor e não beberá vinho nem cerveja, e desde o ventre de sua mãe será cheio do Espírito Santo;
16 ku yeen abï kɔc Itharel cɔl adhuk Nhialic Bänyden.
16 ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus,
17 Abï kaŋ tuɔ̈l tënë Bɛ̈ny kek riɛl thöŋ cïmën riɛl Nhialic wäär tɔ̈ tënë Elija. Ku Joon abï wärken ë mïth cɔl anhiar miɛ̈thken. Ku kɔc ril nhïïm ëmën cie wɛ̈t Nhialic ye piŋ, aabï kenhïïm waar. Ku këya, yen ë tɛ̈ cï Joon kɔc cɔl aa guiir röt thïn rin bɛ̈n Bänyda.”
17 e irá adiante de Deus com o espírito e poder de Elias para reconduzir os corações dos pais aos filhos e os rebeldes à sabedoria dos justos, para preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 Go Dhäkaria lueel tënë atuny Nhialic ëlä, “Ba ŋic këdë lɔn bï kënë rot looi? Ɣɛn acï dhiɔp ku tiɛŋdiɛ̈ acï dhiɔp aya.”
18 Zacarias perguntou ao anjo: Donde terei certeza disto? Pois sou velho e minha mulher é de idade avançada.
19 Go atuny Nhialic dhuɔ̈k ye, “Ee ɣɛn Gabriɛl, rɛ̈ɛ̈r Nhialic lɔ̈ɔ̈m ku ɣɛn acï tooc ba yï bɛ̈n lɛ̈k wɛ̈t puɔth kënë.
19 O anjo respondeu-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para te falar e te trazer esta feliz nova.
20 Rin këc yïn wɛ̈t ca lueel gam, yïn abï rëër yï cie jam, ɣet tɛ̈ bï kënë rot kaŋ looi akölden bï yen rot looi ke cït tɛ̈de.”
20 Eis que ficarás mudo e não poderás falar até o dia em que estas coisas acontecerem, visto que não deste crédito às minhas palavras, que se hão de cumprir a seu tempo.
21 Tɛ̈n awën, kɔc aake tit Dhäkaria ke cï gäi kë rëër yen luaŋ Nhialic apɛi këlä.
21 No entanto, o povo estava esperando Zacarias; e admirava-se de ele se demorar tanto tempo no santuário.
22 Nawën le bɛ̈n bei ke cïï jam, gokë ŋic lɔn le yen kë cï rot nyuɔ̈th ye, tɛ̈wën ye yen nyuuth yecin ku cïï jam.
22 Ao sair, não lhes podia falar, e compreenderam que tivera no santuário uma visão. Ele lhes explicava isto por acenos; e permaneceu mudo.
23 Nawën la nïn luui Dhäkaria luaŋ Nhialic thök, ke dhuk paande.
23 Decorridos os dias do seu ministério, retirou-se para sua casa.
24 Nawën ke tiɛŋde Elithabeth yök meth, ku jɔl rëër baai pɛ̈i kadhiëc ke cie la aɣeer.
24 Algum tempo depois Isabel, sua mulher, concebeu; e por cinco meses se ocultava, dizendo:
25 Ku jɔl ya lueel, “Nhialic acï kënë looi tënë ɣa bï piathde nyuɔ̈th ɣa, ku acï kë ye ɣa dhɔ̈l guɔ̈p rin cï ɣɛn rol jal nyaai!”
25 Eis a graça que o Senhor me fez, quando lançou os olhos sobre mim para tirar o meu opróbrio dentre os homens.
26 Tɛ̈wën ye pɛ̈i Elithabeth dätem, ke Nhialic tooc atuɔ̈nyde Gabriɛl gen Nadharet tɔ̈ pan Galilia,
26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 tënë nyan bïm cɔl Maria, ku ë thiɛɛk mony cɔl Jothep, raan dhiënh Bɛ̈nyŋaknhom Debit.
27 a uma virgem desposada com um homem que se chamava José, da casa de Davi e o nome da virgem era Maria.
28 Go atuny Nhialic bɛ̈n tënë ye ku lueel ëlä, “Madho, yïn athiäŋ dhëëŋ Nhialic. Bänyda atɔ̈ ke yï!”
28 Entrando, o anjo disse-lhe: Ave, cheia de graça, o Senhor é contigo.
29 Go Maria riɔ̈ɔ̈c ku muum nhom wën piŋ yen wëlkä, ku thööŋ yepuɔ̈u käk tɔ̈ ë wɛ̈t kënë yic.
29 Perturbou-se ela com estas palavras e pôs-se a pensar no que significaria semelhante saudação.
30 Go atuny Nhialic lueel tënë ye, “Duk riɔ̈c Maria, yïn anhiɛɛr Nhialic.
30 O anjo disse-lhe: Não temas, Maria, pois encontraste graça diante de Deus.
31 Yïn abï meth yök, manh moc. Ku na la dhiëëth ka ba cäk ke cɔl Jethu.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, e lhe porás o nome de Jesus.
32 Abï ya raandït apɛi Nhialic nhom. Ku abï cɔl Wën Nhialic Madhɔl. Ku Nhialic Bänyda abï bääny Debit wundït yiëk ye,
32 Ele será grande e chamar-se-á Filho do Altíssimo, e o Senhor Deus lhe dará o trono de seu pai Davi; e reinará eternamente na casa de Jacó,
33 ku abï ya bɛ̈ny pan yï Jakop akölriëëc ëbën, ku bäänyde acïï bï thök alanden!”
33 e o seu reino não terá fim.
34 Go Maria lueel tënë atuny Nhialic, “Bï rot looi këdë. Ɣɛn ë nyɛn bïm këc thiaak?”
34 Maria perguntou ao anjo: Como se fará isso, pois não conheço homem?
35 Go atuny Nhialic bɛn lɛ̈k ye, “Wëi Nhialic abï lööny yïguɔ̈p ku riɛlde abï bɛ̈n yïnhom. Manh thin dhëŋ ba dhiëëth abï cɔl Wën Nhialic.
35 Respondeu-lhe o anjo: O Espírito Santo descerá sobre ti, e a força do Altíssimo te envolverá com a sua sombra. Por isso o ente santo que nascer de ti será chamado Filho de Deus.
36 Ku dɛ̈t akïn aya, molɛ̈n Elithabeth cï dhiɔp acï meth jäl yök cɔk a wäär ye ye tïŋ ke ciɛ̈t cï rol. Päike aa dätem ëmën.
36 Também Isabel, tua parenta, até ela concebeu um filho na sua velhice; e já está no sexto mês aquela que é tida por estéril,
37 Rin ŋic Nhialic käŋ looi ëbën. Acïn kë gök ye.”
37 porque a Deus nenhuma coisa é impossível.
38 Go Maria lueel, “Ɣɛn alony Bänyda, abï looi tënë ɣa cïmën wɛ̈tdu.” Go atuny Nhialic jäl.
38 Então disse Maria: Eis aqui a serva do Senhor. Faça-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo afastou-se dela.
39 Nawën nïn lik cök, ke Maria lööny dhöl ke cïn gääu bï la pan yï Dhäkaria rɛ̈ɛ̈r tɛ̈thöny pan Judia.
39 Naqueles dias, Maria se levantou e foi às pressas às montanhas, a uma cidade de Judá.
40 Ku ler pan Dhäkaria ku muɔ̈th Elithabeth.
40 Entrou em casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Kaam wën piŋ Elithabeth Maria ke muɔ̈th ye, ke manh liɛc yen riäŋ yeyic. Ku go Wëi Nhialic guɔ lööny yeguɔ̈p.
41 Ora, apenas Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança estremeceu no seu seio; e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 Ku lueel röldït tënë Maria, “Yïn aye leec diäär yiic ëbën, ku lec manh yänydu.
42 E exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres e bendito é o fruto do teu ventre.
43 Yeŋö thieek ɣayic abï man Bänydiɛ̈ ɣa bɛ̈n neem?
43 Donde me vem esta honra de vir a mim a mãe de meu Senhor?
44 Kaam wën piŋ ɣɛn yïröl yï muɔ̈th ɣa, ke manh tɔ̈ ɣayic mit puɔ̈u ku le nyooŋ-nyooŋ.
44 Pois assim que a voz de tua saudação chegou aos meus ouvidos, a criança estremeceu de alegria no meu seio.
45 Yïn amit guɔ̈p rin cï yïn wɛ̈t Bänyda gam, lɔn bï wɛ̈t cï lɛ̈k yï rot tiɛɛŋ!”
45 Bem-aventurada és tu que creste, pois se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor te foram ditas!
46 Go Maria lueel,
46 E Maria disse: Minha alma glorifica ao Senhor,
47 ku ɣɛn acï puɔ̈u miɛt
47 meu espírito exulta de alegria em Deus, meu Salvador,
48 rin cï yen aluɔnyden cie kuɛ̈ɛ̈c nhom lieec.
48 porque olhou para sua pobre serva. Por isto, desde agora, me proclamarão bem-aventurada todas as gerações,
49 rin cï Nhialic Madhɔl
49 porque realizou em mim maravilhas aquele que é poderoso e cujo nome é Santo.
50 Ku yeen alir puɔ̈u tënë kuat raan ëbën,
50 Sua misericórdia se estende, de geração em geração, sobre os que o temem.
51 Nhialic acï kɔc bäŋ nhiam
51 Manifestou o poder do seu braço: desconcertou os corações dos soberbos.
52 Ku acï bäny ril piɛ̈k piny thɔ̈cken nhïïm,
52 Derrubou do trono os poderosos e exaltou os humildes.
53 Ku ee kɔc ŋɔ̈ŋ wïc käŋ,
53 Saciou de bens os indigentes e despediu de mãos vazias os ricos.
54 Ku acï wɛ̈tden cï thɔ̈n wärkuan dït tiɛɛŋ nhom
54 Acolheu a Israel, seu servo, lembrado da sua misericórdia,
55 Cïmën wäär cï yen ye lɛ̈k wärkuan dït,
55 conforme prometera a nossos pais, em favor de Abraão e sua posteridade, para sempre.
56 Ku jɔl Maria rëër kek Elithabeth tɛ̈cït pɛ̈i kadiäk ku dhuk panden.
56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses. Depois voltou para casa.
57 Nawën ke pɛ̈i Elithabeth thök, ku dhiëëth manh moc.
57 Completando-se para Isabel o tempo de dar à luz, teve um filho.
58 Nawën piŋ kɔc akeu nhom ku kɔc ruääi ke ye lɔn cï Nhialic ye lieec, ke mit puɔ̈th apɛi.
58 Os seus vizinhos e parentes souberam que o Senhor lhe manifestara a sua misericórdia, e congratulavam-se com ela.
59 Nawën aköl ye nïn bɛ̈t, ke kɔc bɔ̈ bï meth bɛ̈n ŋoot. Ku wïckë bïk cäk rin wun Dhäkaria.
59 No oitavo dia, foram circuncidar o menino e o queriam chamar pelo nome de seu pai, Zacarias.
60 Go man kuec ku lueel, “Acɔl Joon.”
60 Mas sua mãe interveio: Não, disse ela, ele se chamará João.
61 Gokë lueel tënë ye, “Acïn raan ruääi ke we cï cäk ë rinkä.”
61 Replicaram-lhe: Não há ninguém na tua família que se chame por este nome.
62 Ku nieukë wun nyin, ku thiëckë tɛ̈ bï yen meth cäk thïn.
62 E perguntavam por acenos ao seu pai como queria que se chamasse.
63 Go Dhäkaria agen gɛ̈tgɛ̈t cɔɔl ku gɛ̈t, “Acɔl Joon.” Gokë gäi ëbën.
63 Ele, pedindo uma tabuinha, escreveu nela as palavras: João é o seu nome. Todos ficaram pasmados.
64 Ku kaam thiin awën ke go ŋiɛc jam ku leec Nhialic.
64 E logo se lhe abriu a boca e soltou-se-lhe a língua e ele falou, bendizendo a Deus.
65 Go kɔc thiääk ke ke gäi, ku thiëi wëlkä pan Judia yic, ku ye kɔc ëbën jam ë ke.
65 O temor apoderou-se de todos os seus vizinhos; o fato divulgou-se por todas as montanhas da Judéia.
66 Ku kuat raan cï wëlkä piŋ ë gäi ku lueel, “Manhë, bï jäl yiëndë aköldä?” Rin ë yic, riɛl Bänyda arɛ̈ɛ̈r kek ye.
66 Todos os que o ouviam conservavam-no no coração, dizendo: Que será este menino? Porque a mão do Senhor estava com ele.
67 Go Wëi Nhialic lööny Dhäkaria guɔ̈p, ku lueel maany cï Nhialic nyuɔ̈th ye ëlä,
67 Zacarias, seu pai, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou, nestes termos:
68 “Lecku Bɛ̈ny, Nhialic Itharel! Rin cï yen bɛ̈n bï kacke bɛ̈n luɔ̈k.
68 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e resgatou o seu povo,
69 Ku cɔl raan pïr ɣo atul ɣön Debit aluɔnyde.
69 e suscitou-nos um poderoso Salvador, na casa de Davi, seu servo
70 Wɛ̈tde acï kɔc käkke tïŋ lueel thɛɛr,
70 {como havia anunciado, desde os primeiros tempos, mediante os seus santos profetas},
71 lɔn bï yen ɣo kony alɛikua ku kɔc man ɣo.
71 para nos livrar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam.
72 Acï Nhialic lueel lɔn bï yen wärkuan dït lieec,
72 Assim exerce a sua misericórdia com nossos pais, e se recorda de sua santa aliança,
73 — ausente —
73 segundo o juramento que fez a nosso pai Abraão: de nos conceder que, sem temor,
74 — ausente —
74 libertados de mãos inimigas, possamos servi-lo
75 tɛ̈ ɣer ɣok puɔ̈th ku lok cök yenhom akölaköl tɛ̈ pïïr ɣok.
75 em santidade e justiça, em sua presença, todos os dias da nossa vida.
76 Ku yïn manhdiɛ̈, yïn abï ya raan käk Nhialic tïŋ,
76 E tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque precederás o Senhor e lhe prepararás o caminho,
77 Ba lɛ̈k kɔc tɛ̈ bï kek pïr akölriëëc ëbën yɔ̈k thïn,
77 para dar ao seu povo conhecer a salvação, pelo perdão dos pecados.
78 Nhialic alir puɔ̈u,
78 Graças à ternura e misericórdia de nosso Deus, que nos vai trazer do alto a visita do Sol nascente,
79 Ku yeen abï ruɛl tënë kɔc tɔ̈ muɔ̈ɔ̈th yic,
79 que há de iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte e dirigir os nossos passos no caminho da paz.
80 Ku Joon acï jäl dït ku yïk Wëi Nhialic riɛl dït. Ku pïïr roor tɛ̈ cïï ceŋ ë rot ɣet aköl tul yen Itharel nhom.
80 O menino foi crescendo e fortificava-se em espírito, e viveu nos desertos até o dia em que se apresentou diante de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.