Lucas 14

Lëk yam (DIKNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Nawën ke Jethu la pan raan akut Parathï aköl cïï kɔc ye luui bï la mïth. Ku kɔc ke tɔ̈ thïn aake döt Jethu apɛi.
1 Aconteceu, num sábado, que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Go raan cï but ɣɔ̈ɔ̈m ku kök ëbën bɛ̈n tënë ye.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Go Jethu jam ku thiëëc kɔc piööc ë lööŋ ku kɔc akut Parathï, “Cï löŋ pëën bï raan tuany kony aköl cïï kɔc ye luui tɛ̈dë ke kony?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Gokë cïï bëër. Go Jethu mony awën cɔɔl ku kony ku cɔl ajiël.
4 Eles, porém, calaram-se. E tomando- o, o curou e despediu.
5 Ku jɔl lɛ̈k ke, “Yeŋa kamkun ë tɛ̈n, na cï manhde, ayï wɛŋde lööny yiith aköl cïï kɔc ye luui, ke pɛ̈l yiith ku cïï bïï bei nyin yic?”
5 E disse-lhes: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Ku wɛ̈t kënë acï ke nyɔ̈ŋ nhïïm kë bëër kek ye.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isso.
7 Wën cï yen ye tïŋ aya ke jɔ̈ɔ̈l awën cï cɔɔl aaye ŋɛk tɛ̈den nyuuc yen thïn lɔc, ke luel kääŋ kënë,
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Tɛ̈ cï yï cɔɔl yai yic, duk la ku nyuc tɛ̈n kɔcdït, tɛ̈dë ke raan ben dït tënë yï acï cɔɔl aya.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu,
9 Na bïï, ke raan awën cɔl we wedhie abï yɔ̈ɔ̈k ba rot jɔt ba thööc päl ye. Ku yïn abï jäl dhuk thöc tɔ̈ ciëën yiic ke yï cï guɔ̈p yär.
9 e, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Tɛ̈ cï yï cɔɔl, ke yï la ku nyuc thöc tɔ̈ ciëën yiic rin na la raan la baai bɛ̈n, ka bɔ̈ tënë yï ku lueel, ‘Jɔt rot, bäär tueŋ tɛ̈n mäthdiɛ̈.’ Kënë abï cɔl athiek yic jɔ̈ɔ̈l nhïïm ëbën.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, assenta-te mais para cima. Então, terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Këya, kuat raan dït puɔ̈u rot ɣäth tueŋ ë rot abï Nhialic dhuɔ̈k ciëën, ku raan lir puɔ̈u ë rot dhuɔ̈k ciëën abï Nhialic ɣäth tueŋ.”
11 Porquanto, qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Ku lueel Jethu tënë mony awën cï ye gɔɔŋ, “Na loi miëth bï yïn kɔc gɔɔŋ, ke duk ke cɔl mäthku ku paan moor, ku kɔc ruääi kek yï ku kɔc ajiɛɛk thiëëk bääikun, rin aabï bɛn cɔɔl. Ku na looi rot këya, ke këwäär ca luɔ̈i ke yen acolkë tënë yï.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Na loi miëth cɔɔl yïn kɔc, ke cɔl ke kɔc ŋɔ̈ŋ, ku kɔc cï duany, ku kɔc cï ŋɔl ku cöör,
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos
14 rin na la kɔc röt jɔt thou yic aköldä, ke yïn abï Nhialic cuɔ̈ɔ̈t rin wäär cï yïn ke cɔɔl kɔc cïï ye lëu bïk miëëthku cool.”
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado serás na ressurreição dos justos.
15 Go mony dɛ̈t mïth kek kɔc lueel tënë Jethu wën piŋ yen kënë, “Kɔc mit gup aa kɔc bï cɔɔl yai yic, bääny Nhialic yic.”
15 E, ouvindo isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no Reino de Deus!
16 Go Jethu lɛ̈k ye, “Monytui ëcï yandït apɛi looi ku cɔɔl kɔc juëc.
16 Porém ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos.
17 Nawën cï mïïth yai guiir, ke toc aluɔnyde bï kɔc wïc ke yai yic la cɔɔl, ‘Bäk, këriëëc ëbën acï thök ë guiër.’
17 E, à hora da ceia, mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Gokë wël juëc lueel kedhie bï kek kenhïïm kɔl. Ku lueel raan wën cï alony kaŋ yök ëlä, ‘Ɣɛn acï piny ɣɔɔc, ku ɣɛn adhil la ba la tïŋ. Lɔɔr ku lɛ̈k bɛ̈ny lɔn acïn kë maan yen cïï ɣɛn la yai yic.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Ku lueel raandɛ̈t, ‘Ɣɛn acï miöör kathiäär ye kɔc pur ɣɔɔc, ɣɛn ala ba ke la them, lɔɔr lɛ̈k bɛ̈ny lɔn acïn kë maan tënë ye.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Ku lueel raan ye kɔc diäk, ‘Ɣɛn acï piac dɔ̈m nya, acä lëu ba la yai yic.’
20 E outro disse: Casei e, portanto, não posso ir.
21 “Go alony dhuk baai ku le wëlkä lɛ̈k bänyde. Go bänyde puɔ̈u riääk ku lëk aluɔnyde, ‘Lɔɔr dhɔ̈l yiic ku kam bɛ̈ɛ̈i geeu, ku cɔl kɔc lïm dhɔ̈l yiic ku kɔc cï duany, ku kɔc cï ŋɔl ku cöör bïk bɛ̈n.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou essas
22 Go alony lueel, ‘Bɛ̈ny, kë ca lɛ̈k ɣa aca looi ku piny aŋot lääu.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 Go bɛ̈ny bɛn lɛ̈k aluɔnyde, ‘Lɔɔr kuany baai yic ku dhɔ̈l yiic geeu, ku lɛ̈k kɔc ëbën bïk dhiɛl bɛ̈n bï paandiɛ̈ thiäŋ.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e atalhos e força-
24 Alɛ̈k yï, kɔc wäär ca kaŋ cɔɔl acïn miëth yai bïk bɛn yök paandiɛ̈!’ ”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles varões que foram convidados provará a minha ceia.
25 Kɔc juëc aake cath kek Jethu. Nawën ke wël yenhom kɔc ku lueel,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Na ye raan bɔ̈ tënë ɣa, ku cïï wun ku man ku tiɛŋde ku miɛ̈thke, ku wämäthakën ku nyiɛ̈rakën, ku wɛ̈ike man, ka cie raan buɔth ɣa.
26 Se alguém vier a mim e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ku raan cie gum ku buɔɔth ɣa, acïï lëu bï ya raan buɔth ɣa.
27 E qualquer que não levar a sua cruz e não vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 Na wïc raan bï ɣöndït bäär apɛi buth, yeŋö bï kaŋ looi? Nadë ke cïï wëëu muk bï kaŋ kuɛ̈ɛ̈n nyïn bï ŋic lɔn le yen wëëu juëc bï yen ɣöt buth bï thöl?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos,
29 Na jɔɔk cök ku le ciɛ̈n wëëu juëc bï yen ye thöl, ka bï kɔc ɣöt tïŋ ke këc thök aa bui, ku yekë lueel,
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces e não
30 ‘Mony kënë acï ɣöt jɔɔk bï buth ku akëc thääp.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 “Na jɔt bɛ̈nyŋaknhom tɔŋ ke la apuruk tim thiäär bï la thɔ̈r kek bɛ̈nyŋaknhom dɛ̈t la apuruk tim thiär-rou, ke cïï bï kaŋ tak lɔn bï yen tɔŋ lëu kek ë bɛ̈ny kënë?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Na yök ke cïï tɔŋ bï lëu, ka toc kɔc ke bɛ̈nyŋaknhom tui ŋot mec kek apuruɔ̈ɔ̈kke bïk dɔ̈ɔ̈r looi.”
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores e pede condições de paz.
33 Këlä aya, acïn raan kamkun lëu ye bï ya raan buɔth ɣa agut tɛ̈ bï yen käkke kaŋ puɔ̈l.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 “Awai, apath. Ku na thöök kɔ̈u alɛ̈i ke ben dhuɔ̈k thïn këdë?
34 Bom é o sal, mas, se ele degenerar, com que se adubará?
35 Awan cït kënë acie bɛn piath. Aye puɔ̈k wei. Piɛŋkë tɛ̈ le wek yïth.”
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.