Lucas 14

Lëk yam (DIKNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nawën ke Jethu la pan raan akut Parathï aköl cïï kɔc ye luui bï la mïth. Ku kɔc ke tɔ̈ thïn aake döt Jethu apɛi.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Go raan cï but ɣɔ̈ɔ̈m ku kök ëbën bɛ̈n tënë ye.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Go Jethu jam ku thiëëc kɔc piööc ë lööŋ ku kɔc akut Parathï, “Cï löŋ pëën bï raan tuany kony aköl cïï kɔc ye luui tɛ̈dë ke kony?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Gokë cïï bëër. Go Jethu mony awën cɔɔl ku kony ku cɔl ajiël.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Ku jɔl lɛ̈k ke, “Yeŋa kamkun ë tɛ̈n, na cï manhde, ayï wɛŋde lööny yiith aköl cïï kɔc ye luui, ke pɛ̈l yiith ku cïï bïï bei nyin yic?”
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Ku wɛ̈t kënë acï ke nyɔ̈ŋ nhïïm kë bëër kek ye.
6 A isto nada puderam responder.
7 Wën cï yen ye tïŋ aya ke jɔ̈ɔ̈l awën cï cɔɔl aaye ŋɛk tɛ̈den nyuuc yen thïn lɔc, ke luel kääŋ kënë,
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 “Tɛ̈ cï yï cɔɔl yai yic, duk la ku nyuc tɛ̈n kɔcdït, tɛ̈dë ke raan ben dït tënë yï acï cɔɔl aya.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Na bïï, ke raan awën cɔl we wedhie abï yɔ̈ɔ̈k ba rot jɔt ba thööc päl ye. Ku yïn abï jäl dhuk thöc tɔ̈ ciëën yiic ke yï cï guɔ̈p yär.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Tɛ̈ cï yï cɔɔl, ke yï la ku nyuc thöc tɔ̈ ciëën yiic rin na la raan la baai bɛ̈n, ka bɔ̈ tënë yï ku lueel, ‘Jɔt rot, bäär tueŋ tɛ̈n mäthdiɛ̈.’ Kënë abï cɔl athiek yic jɔ̈ɔ̈l nhïïm ëbën.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Këya, kuat raan dït puɔ̈u rot ɣäth tueŋ ë rot abï Nhialic dhuɔ̈k ciëën, ku raan lir puɔ̈u ë rot dhuɔ̈k ciëën abï Nhialic ɣäth tueŋ.”
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Ku lueel Jethu tënë mony awën cï ye gɔɔŋ, “Na loi miëth bï yïn kɔc gɔɔŋ, ke duk ke cɔl mäthku ku paan moor, ku kɔc ruääi kek yï ku kɔc ajiɛɛk thiëëk bääikun, rin aabï bɛn cɔɔl. Ku na looi rot këya, ke këwäär ca luɔ̈i ke yen acolkë tënë yï.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Na loi miëth cɔɔl yïn kɔc, ke cɔl ke kɔc ŋɔ̈ŋ, ku kɔc cï duany, ku kɔc cï ŋɔl ku cöör,
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 rin na la kɔc röt jɔt thou yic aköldä, ke yïn abï Nhialic cuɔ̈ɔ̈t rin wäär cï yïn ke cɔɔl kɔc cïï ye lëu bïk miëëthku cool.”
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Go mony dɛ̈t mïth kek kɔc lueel tënë Jethu wën piŋ yen kënë, “Kɔc mit gup aa kɔc bï cɔɔl yai yic, bääny Nhialic yic.”
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Go Jethu lɛ̈k ye, “Monytui ëcï yandït apɛi looi ku cɔɔl kɔc juëc.
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Nawën cï mïïth yai guiir, ke toc aluɔnyde bï kɔc wïc ke yai yic la cɔɔl, ‘Bäk, këriëëc ëbën acï thök ë guiër.’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Gokë wël juëc lueel kedhie bï kek kenhïïm kɔl. Ku lueel raan wën cï alony kaŋ yök ëlä, ‘Ɣɛn acï piny ɣɔɔc, ku ɣɛn adhil la ba la tïŋ. Lɔɔr ku lɛ̈k bɛ̈ny lɔn acïn kë maan yen cïï ɣɛn la yai yic.’
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Ku lueel raandɛ̈t, ‘Ɣɛn acï miöör kathiäär ye kɔc pur ɣɔɔc, ɣɛn ala ba ke la them, lɔɔr lɛ̈k bɛ̈ny lɔn acïn kë maan tënë ye.’
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 Ku lueel raan ye kɔc diäk, ‘Ɣɛn acï piac dɔ̈m nya, acä lëu ba la yai yic.’
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 “Go alony dhuk baai ku le wëlkä lɛ̈k bänyde. Go bänyde puɔ̈u riääk ku lëk aluɔnyde, ‘Lɔɔr dhɔ̈l yiic ku kam bɛ̈ɛ̈i geeu, ku cɔl kɔc lïm dhɔ̈l yiic ku kɔc cï duany, ku kɔc cï ŋɔl ku cöör bïk bɛ̈n.’
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Go alony lueel, ‘Bɛ̈ny, kë ca lɛ̈k ɣa aca looi ku piny aŋot lääu.’
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Go bɛ̈ny bɛn lɛ̈k aluɔnyde, ‘Lɔɔr kuany baai yic ku dhɔ̈l yiic geeu, ku lɛ̈k kɔc ëbën bïk dhiɛl bɛ̈n bï paandiɛ̈ thiäŋ.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Alɛ̈k yï, kɔc wäär ca kaŋ cɔɔl acïn miëth yai bïk bɛn yök paandiɛ̈!’ ”
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Kɔc juëc aake cath kek Jethu. Nawën ke wël yenhom kɔc ku lueel,
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Na ye raan bɔ̈ tënë ɣa, ku cïï wun ku man ku tiɛŋde ku miɛ̈thke, ku wämäthakën ku nyiɛ̈rakën, ku wɛ̈ike man, ka cie raan buɔth ɣa.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ku raan cie gum ku buɔɔth ɣa, acïï lëu bï ya raan buɔth ɣa.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 Na wïc raan bï ɣöndït bäär apɛi buth, yeŋö bï kaŋ looi? Nadë ke cïï wëëu muk bï kaŋ kuɛ̈ɛ̈n nyïn bï ŋic lɔn le yen wëëu juëc bï yen ɣöt buth bï thöl?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Na jɔɔk cök ku le ciɛ̈n wëëu juëc bï yen ye thöl, ka bï kɔc ɣöt tïŋ ke këc thök aa bui, ku yekë lueel,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 ‘Mony kënë acï ɣöt jɔɔk bï buth ku akëc thääp.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 “Na jɔt bɛ̈nyŋaknhom tɔŋ ke la apuruk tim thiäär bï la thɔ̈r kek bɛ̈nyŋaknhom dɛ̈t la apuruk tim thiär-rou, ke cïï bï kaŋ tak lɔn bï yen tɔŋ lëu kek ë bɛ̈ny kënë?
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Na yök ke cïï tɔŋ bï lëu, ka toc kɔc ke bɛ̈nyŋaknhom tui ŋot mec kek apuruɔ̈ɔ̈kke bïk dɔ̈ɔ̈r looi.”
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Këlä aya, acïn raan kamkun lëu ye bï ya raan buɔth ɣa agut tɛ̈ bï yen käkke kaŋ puɔ̈l.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 “Awai, apath. Ku na thöök kɔ̈u alɛ̈i ke ben dhuɔ̈k thïn këdë?
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Awan cït kënë acie bɛn piath. Aye puɔ̈k wei. Piɛŋkë tɛ̈ le wek yïth.”
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.