Atos 10
Lëk yam (DIKNT) vs NTLH
1 Mony cɔl Kornelio ë tɔ̈ gen Cetharia. Ku yen ë ye bɛ̈ny mac apuruk buɔɔt, “Ke ye cɔl apuruuk Italia.”
1 Na cidade de Cesareia havia um homem chamado Cornélio, que era comandante de um batalhão romano chamado “Batalhão Italiano”.
2 Ku yeen ë ye raan path riɔ̈ɔ̈c Nhialic. Yeen ku kacke aake ye Nhialic door. Ee ye kɔc Itharel ŋɔ̈ŋ nyïn kony, ku ë ye lac röök tënë Nhialic.
2 Ele era um homem religioso; ele e todas as pessoas da sua casa adoravam a Deus. Cornélio ajudava muito os judeus pobres e orava sempre a Deus.
3 Naɣɔn akäl tök, tɔ̈ɔ̈ŋ akɔ̈l, ke këdäŋ bɔ̈ këcït nyuɔ̈th, ku tïŋ atuny nhial ke bɔ̈ ku lueel tënë ye, “Kornelio!”
3 Um dia, ali pelas três horas da tarde , Cornélio teve uma visão. Ele viu claramente um anjo de Deus, que chegou perto dele e disse: — Cornélio!
4 Go Kornelio atuny nhial döt ke cï riɔ̈ɔ̈c ku lueel, “Ye kënë ŋö Bɛ̈ny?” Go atuny nhial dhuɔ̈k ye, “Nhialic acï rɔ̈ɔ̈kku piŋ, ku acï kuɔɔny ye looi tënë kɔc ŋɔ̈ŋ nyïn tïŋ aya. Ku awïc bï ke dhuk nhïïm.
4 Ele ficou olhando para o anjo e, com muito medo, perguntou: — O que é, senhor? O anjo respondeu: — Deus aceitou as suas orações e a ajuda que você tem dado aos pobres e ele não esqueceu você.
5 Tuɔɔc kɔc Jopa ëmën bïk mony cɔl Thaimon Pïtɛr la cɔɔl.
5 Agora mande alguns homens até a cidade de Jope para buscarem o homem chamado Simão Pedro.
6 Yeen arɛ̈ɛ̈r pan raan duny biök cɔl Thaimon, wär nhom.”
6 Ele está hospedado na casa de outro Simão, um curtidor de couros que mora na beira do mar.
7 Tɛ̈wën cï atuny nhial awën luel ë wëlkä jäl, ke Kornelio cɔl kɔc karou ken lui baai, ku cɔɔl apurukden tïït baai ë Nhialic door,
7 Quando o anjo foi embora, Cornélio imediatamente chamou dois empregados e um soldado que estava a seu serviço e que era um homem religioso.
8 ku lëk ke wɛ̈t cï atuny nhial lueel, ku tooc ke Jopa.
8 Cornélio contou a eles tudo o que havia acontecido e mandou que fossem a Jope.
9 Naɣɔn aköl dɛ̈ɛ̈t, ke röör awën ŋoot dhöl yic, ke cï thiɔ̈k kek Jopa, ke Pïtɛr la ɣön nhial thok tɛ̈cït akɔ̈l ciɛl yic bï la röök.
9 No dia seguinte, ao meio-dia, Pedro subiu ao terraço para orar. Enquanto isso, os homens vinham pelo caminho, já perto de Jope.
10 Ku jɔl cɔk nɔ̈k, ku wïc bï mïth. Tɛ̈wën guiir miëth ke këcït nyuɔ̈th loi rot tënë ye,
10 Pedro ficou com fome e quis comer alguma coisa. Enquanto o almoço estava sendo feito, ele teve uma visão.
11 ku tïŋ nhial ke cï rot liep, ku luɛɛc këdäŋ rot piny, këdïït la tɛ̈ɣɛ̈i, la guɔ̈k kaŋuan,
11 Viu o céu aberto e uma coisa parecida com um grande lençol amarrado pelas quatro pontas, que descia até o chão.
12 la yic kuat lääi ëbën, ku käk wuc keyöth piiny ku diɛt pär nhial.
12 Dentro daquilo havia todos os tipos de animais de quatro patas, de animais que se arrastam pelo chão e de aves.
13 Ku piŋ röl ke lëk ye, “Jɔt rot Pïtɛr, näk lɛ̈i ku cuet.”
13 Então Pedro ouviu uma voz, que dizia:
14 Go Pïtɛr lueel, “Acie tɛ̈de Bɛ̈ny! Ɣɛn akëc kaŋ mïth käk cie cam cït käkkä.”
14 Pedro respondeu: — De jeito nenhum, Senhor! Eu nunca comi nenhuma coisa que a
15 Go röl bɛn jam tënë ye, “Duk tak lɔn le yen ke cïï path bï cam tɛ̈ cï Nhialic ye lueel ka path.”
15 A voz falou de novo com ele:
16 Kënë acï röl awën ber yic arak diäk, nawën ke wiɛ̈n mit, ku dhuk nhial.
16 Isso aconteceu três vezes. Em seguida a coisa que parecia um lençol foi levada de volta para o céu.
17 Ku gɛ̈i Pïtɛr kë wïc Nhialic bï lëk ye ë nyuɔ̈th kënë yic. Ku ë kaam awën ke kɔc cï Kornelio tooc aacï tɛ̈ rëër pan Thaimon thïn ŋic, ka kääc yɔl thok.
17 Pedro começou a perguntar a si mesmo o que aquela visão queria dizer. E naquele momento os homens que Cornélio havia mandado já tinham se informado sobre onde ficava a casa de Simão e estavam na porta.
18 Ku cöötkë ku thiëckë, “Le jäl tɔ̈ baai tɛ̈n cɔl Thaimon Pïtɛr?”
18 Eles chamaram alguém da casa e perguntaram: — Por acaso um homem chamado Simão Pedro está hospedado aqui?
19 Tɛ̈wën ŋot wïc Pïtɛr ye bï nyuɔ̈th deet yic, ke lëk Wëi Nhialic ye, “Pïtɛr, piɛŋ yïyïc, ala kɔc kadiäk cï bɛ̈n wïc yï.
19 Pedro ainda estava pensando na visão, quando o Espírito Santo disse: — Escute! Estão aí três homens procurando você.
20 Guir rot ku lɔɔr piny, ku duk wɛ̈t ciɛth kek yɔ̈ŋ yic ba cïï la ke ke, ee ɣɛn acɔl ke aabɔ̈.”
20 Agora apronte-se, desça e vá com eles. Vá tranquilo porque fui eu que mandei que eles viessem aqui.
21 Go Pïtɛr la piny ku lëk ke, “Ee ɣɛn raan wiɛ̈ckë. Yeŋö bïï wek?”
21 Então Pedro desceu e disse aos homens: — Eu sou a pessoa que vocês estão procurando. Por que vieram aqui?
22 Gokë bɛ̈ɛ̈r, “Ɣok aacï bɛ̈ny apuruuk Kornelio tooc. Yeen ë raan path Nhialic door, ku yeen atheek kɔc Itharel ëbën. Acï atuny Nhialic lɛ̈k ye bï yï caal paande, rin bï yen wɛ̈t ba la lɛ̈k ye piŋ.”
22 Eles responderam: — Nós fomos mandados pelo comandante Cornélio. Ele é um homem bom,
23 Go Pïtɛr ke cɔɔl, “Bäk niɛnkë ë wɛ̈ɛ̈r kënë.”
23 Então Pedro convidou os homens para entrarem, e os hospedou ali naquela noite. No dia seguinte Pedro se aprontou e foi com eles, e alguns irmãos que moravam em Jope também foram.
24 Na aköl dɛ̈ɛ̈t ke ɣet Cetharia tɛ̈ tiit Kornelio ye thïn, kek kacke ku mäthken cï cɔɔl.
24 No outro dia chegaram à cidade de Cesareia. Cornélio e os parentes e amigos mais íntimos que ele tinha convidado já estavam esperando Pedro.
25 Tɛ̈wën dööt Pïtɛr baai, ke lor Kornelio ku gut yenhiaal piny yenhom.
25 Quando Pedro ia entrando, Cornélio veio ao seu encontro, ajoelhou-se e curvou a cabeça diante dele.
26 Go Pïtɛr cɔl ajɔt rot bï kɔ̈ɔ̈c ku lueel, “Ɣɛn guɔ̈p, ɣɛn ë raan ë path.”
26 Mas Pedro fez com que ele se levantasse e disse: — Fique de pé, pois eu sou apenas um homem como você.
27 Ku jɔl Pïtɛr jam kek Kornelio agut tɛ̈ ɣeet kek ɣöt, ku yök kɔc juëc ke cï kenhïïm mat,
27 Enquanto conversava com Cornélio, Pedro entrou na casa e encontrou muita gente reunida ali.
28 ku lueel tënë ke, “Aŋiɛckë lɔn löŋdan Itharel ë raan pëën bï cïï la bɛ̈ɛ̈i kuat dɛ̈t yiic, ku cïï mɛ̈t ke ke. Ku acï Nhialic nyuɔ̈th ɣa lɔn acïn raan luɛɛl ka la guɔ̈p kärɛc.
28 Então disse a todos: — Vocês sabem muito bem que a religião dos judeus não permite que eles façam amizade com não judeus ou entrem nas casas deles. Mas Deus me mostrou que eu não devo chamar ninguém de impuro ou de sujo.
29 Këya, wën cï yïn ɣa tuɔ̈c, ɣɛn acï bɛ̈n ke cïn diu, ku awiëc ba ŋic aya, yeŋö tuc yïn ɣa.”
29 Por isso, quando vocês me chamaram, eu vim de boa vontade. Agora quero saber por que foi que vocês mandaram me chamar.
30 Go Kornelio lueel, “Wäär nïn kadiäk cök ɣɛn ɣa rɔ̈ɔ̈k ɣööt ë tɛ̈n, tɛ̈cït mënë tääŋ akɔ̈l, kaam wën ke raan ceŋ alɛ̈th ɣer apɛi bɔ̈ ku kɛ̈ɛ̈c ɣanhom,
30 Cornélio respondeu: — Três dias atrás, às três horas da tarde, eu estava orando aqui em casa. De repente, um homem vestido com roupas brancas apareceu na minha frente
31 ku lueel, ‘Kornelio! Nhialic acï rɔ̈ɔ̈kku piŋ, ku acï kuɔɔny ye looi tënë kɔc ŋɔ̈ŋ nyïn tïŋ.
31 e disse: “Cornélio, Deus ouviu as suas orações e lembrou do que você tem feito para ajudar os pobres.
32 Tuɔɔc raan Jopa bï mony cɔl Thaimon Pïtɛr la cɔɔl. Yeen arɛ̈ɛ̈r pan raan duny biök cɔl Thaimon tɔ̈ wär nhom.’
32 Mande alguém até Jope a fim de buscar Simão, que também é chamado de Pedro. Ele está hospedado na casa de Simão, o curtidor, que mora na beira do mar.”
33 Guɔ yï tuɔ̈c nyin yic. Ku yïn acï këpath looi ba bɛ̈n. Ëmën, ɣok aa rɛ̈ɛ̈r tɛ̈n ëbën ɣo dɛɛi Nhialic, buk kë cï Nhialic lëk yï ba lueel, piŋ.”
33 Então eu mandei chamar você logo, e você fez muito bem em vir. Agora estamos todos reunidos aqui na presença de Deus, prontos para ouvir o que o Senhor mandou você dizer.
34 Go Pïtɛr jäl jam ëlä, “Aca deet yic ëmën lɔn ë yic, Nhialic acie kɔc ë poc yiic.
34 Então Pedro começou a falar. Ele disse: — Agora eu sei que, de fato, Deus trata a todos de modo igual,
35 Kuat raan ye door ku looi käpath, aye gam. Acïn këde kek kuat.
35 pois ele aceita todos os que o temem e fazem o que é direito, seja qual for a sua raça.
36 Yïn aŋic wɛ̈t cï lɛ̈k kɔc Itharel, Wɛ̈t Puɔth Yam cï Jethu Bɛ̈ny mac kɔc ëbën bɛ̈ɛ̈i bï kɔc dɔ̈ɔ̈r ke Nhialic.
36 Vocês conhecem a mensagem que Deus mandou ao povo de Israel, anunciando a boa notícia de paz por meio de Jesus Cristo, que é o Senhor de todos.
37 Yïn aŋic käkdït cï röt looi pan Itharel ëbën, jɔɔk wun Galilia, lɔ̈k wëi wäär ye Joon lɛ̈k kɔc cök ciëën.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a terra de Israel, começando na Galileia, depois que João pregou a sua mensagem a respeito do batismo.
38 Yïn aŋic Jethu raan Nadharet, raan cï Nhialic lɔc ku cɔl Wɛ̈ike abɔ̈ tënë ye ku gɛ̈m riɛl. Jethu ë ye la ɣɔ̈n juëc yiic, ku looi käpath tënë kɔc. Ku kony kɔc la gup jakrɛc.
38 Sabem também como Deus derramou o Espírito Santo sobre Jesus de Nazaré e lhe deu poder. Jesus andou por toda parte fazendo o bem e curando todos os que eram dominados pelo Diabo, porque Deus estava com ele.
39 Ɣok aacï käjuëc cï looi gen Jeruthalem ku pan Itharel ëbën tïŋ, ayï kë cï ye piäät tim cï rïïu kɔ̈u bï nɔ̈k.
39 Nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra de Israel, inclusive em Jerusalém. E depois o mataram, pregando-o numa cruz.
40 Ku ben Nhialic cɔl apïr ku jöt bei piiny raŋ yic aköl ye nïn diäk, ku cɔl anyuth rot ɣo.
40 Pedro continuou: — Porém Deus ressuscitou Jesus no terceiro dia e também fez com que ele aparecesse a nós.
41 Ku acie kɔc ëbën aa ɣook kɔc ɣok cï Nhialic lɔc buk ŋic. Ɣok aacï mïth ku dëkku kek ye wäär jön rotde cök ciëën.
41 Ele não foi visto por todo o povo, mas somente por nós, que somos as testemunhas que Deus já havia escolhido. Nós comemos e bebemos com ele depois que Deus o ressuscitou.
42 Ku lëk ɣo buk wɛ̈tde lɛ̈k kɔc, ku luelku lɔn ë yen acï Nhialic lɔc bï luk looi tënë raan ëbën, kɔc pïr ku kɔc cï thou.
42 Jesus nos mandou anunciar o evangelho ao povo e testemunhar que ele foi posto por Deus como Juiz dos vivos e dos mortos.
43 Kɔc ëbën, kɔc käk Nhialic tïŋ aacï jam riɛnke, ku luelkë na gam raan wɛ̈t Jethu, ke Nhialic apɛ̈l käracke piny riɛnke.”
43 Todos os profetas falaram a respeito de Jesus, dizendo que os que creem nele recebem, por meio dele, o perdão dos pecados.
44 Tɛ̈wën ŋot jiɛɛm Pïtɛr, ke Wëi Nhialic lööny kɔc awën pïŋ gup.
44 Quando Pedro ainda estava falando, o Espírito Santo desceu sobre todos os que estavam ouvindo a mensagem.
45 Ku kɔc Itharel wäär bɔ̈ Jopa kek Pïtɛr aake cï gäi, rin cï kek Nhialic tïŋ ke cï miɔ̈cde gäm kɔc kuat dɛ̈t cie kɔc Itharel aya.
45 Os judeus seguidores de Jesus que tinham vindo de Jope com Pedro ficaram admirados por Deus ter derramado o dom do Espírito Santo sobre os não judeus.
46 Rin aa cïk tïŋ ke jam thok kɔ̈k, ku luelkë, “Nhialic adït.” Go Pïtɛr jam,
46 Pois eles ouviam os não judeus falarem em línguas estranhas e louvarem a grandeza de Deus. Então Pedro disse:
47 “Kɔckä aacï Wëi Nhialic bɛ̈n tënë ke cïmënda aya. Nadë, le raan bï ke pëën bï ke cïï muɔc nhïïm?”
47 — Estas pessoas receberam o Espírito Santo como nós também recebemos. Será que alguém vai proibir que sejam batizadas com água?
48 Ku cɔl ke aa muɔc nhïïm rin Jethu Krïtho. Ku lëk Kornelio Pïtɛr bï rëër ke ke nïn lik.
48 Então mandou que aquelas pessoas fossem batizadas em nome de Jesus Cristo. E elas pediram a Pedro que ficasse ali alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.