2 Coríntios 7

Lëk yam (DIKNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Mäthkiɛ̈, Nhialic acï käkkä thɔn ëbën. Këya wuunyku ɣogup wei kärɛc yeku looi, bï guäpkua ku wɛ̈ikua yiic ciɛ̈n ajuɛ̈ɛ̈c. Ɣok aa dhil Nhialic theek ku themku buk pïr ë pïr la cök Nhialic nhom.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo que contamina o corpo ou o espírito, tornando-nos cada vez mais santos porque tememos a Deus.
2 Lääukë puɔ̈th tënë ɣo. Acïn raan töŋ cuk luɔ̈i awuɔ̈c, acïn raan töŋ cuk kum thok, ku acïn raan töŋ cï ɣok këde nyaai dhël ruëëny.
2 Peço-lhes que abram o coração para nós. Não prejudicamos ninguém, nem desencaminhamos ninguém, nem nos aproveitamos de ninguém.
3 Tɛ̈ jiɛɛm ɣɛn këlä ka cie wek nyiɛɛny, rin aca lueel wäthɛɛr lɔn nhiɛ̈rda tënë we aacie yit ɣopuɔ̈th. Alëuku buk pïïr ku thouku kek we.
3 Não digo isso para condená-los. Já lhes disse que vocês estão em nosso coração. Estamos juntos, seja para morrer, seja para viver.
4 Aya yök alɛ̈u ba jam tënë we kecïn kë muɔɔny, ɣɛn anhiam ë we, wek aa ɣɛn dɛɛt puɔ̈u apɛi, cɔk alɔn le yen kärɛc ɣa yök, ke ɣɛn amit puɔ̈u apɛidït.
4 Tenho muita confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Vocês têm me encorajado grandemente e me proporcionado alegria, apesar de todas as nossas aflições.
5 Agut wäär cɔk ɣok ɣëët Mathedonia ɣok këc gup kaŋ la läŋ. Ɣok aa ɣo cï rɔ̈m kek ater juëc ku agɔ̈th ke kɔc kɔ̈k, ku riɔ̈ɔ̈c ɣopuɔ̈th.
5 Quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso. Enfrentamos conflitos de todos os lados, com batalhas externas e temores internos.
6 Ku Nhialic yen kɔc cï puɔ̈th mum dɛɛt puɔ̈th, acï ɣo bɛ̈n dɛɛt puɔ̈th rin cï yen Tito bɛ̈n cɔl abɔ̈ tënë ɣo.
6 Mas Deus, que conforta os desanimados, nos encorajou com a chegada de Tito.
7 Acie bɛ̈nde yen cï ɣo bɛ̈n cɔl amit puɔ̈th ë rot, tɛ̈ cï wek ye dɛɛt puɔ̈u thïn acï ɣo yuum puɔ̈th aya. Acï lɛ̈k ɣɛn lɔn wïc wek ye apɛi ba we la neem, ku tɛ̈ cï wek puɔ̈th riëëk thïn rin käk cï röt looi tënë ɣa, ku lɔn wïc wek ye apɛi bäk ɣa kony. Këya, ëmën ɣɛn acï puɔ̈u miɛt apɛidït.
7 Sua presença foi uma alegria, como também o foi a notícia que ele nos trouxe do encorajamento que recebeu de vocês. Quando ele nos contou quanto desejam me ver, quanto lamentam o que aconteceu e quão dedicados são a mim, fiquei muito feliz!
8 Ɣɛn acïï rot gäk cɔk alɔn cï athör wäär ca gät we we cɔl arem puɔ̈th, ɣɛn aa ɣa cï rot gɔ̈k tueŋ, rin cï athɔ̈rdiɛ̈ we reem puɔ̈th, rin aŋiɛc rɛ̈m ë puɔ̈u rin athör ca gɔ̈t acï guɔ bɛ̈n jäl wepuɔ̈th.
8 Não me arrependo de ter enviado aquela carta severa, embora a princípio tenha lamentado a dor que ela lhes causou, ainda que por algum tempo.
9 Ku ëmën ɣɛn amit puɔ̈u, ku acie rin cï ɣɛn we cɔl arem puɔ̈th, ee rin cï arɛɛm ë puɔ̈u we cɔl adhuk wepuɔ̈th ciëën. Arem ë puɔ̈u acï rot looi ke cït kë wïc Nhialic. Ku këya, acïn kërɛɛc cuk looi tënë we.
9 Agora, porém, alegro-me por tê-la enviado, não pela tristeza que causou, mas porque a dor os levou ao arrependimento. Foi o tipo de tristeza que Deus espera de seu povo, portanto não lhes causamos mal algum.
10 Rin arɛɛm puɔ̈u ye Nhialic bɛ̈ɛ̈i tënë we, ee we cɔl adhuk wepuɔ̈th ciëën bï we luɔ̈k, ku acïn agääk rot ë tɛ̈ɛ̈n. Ku na ye we reem puɔ̈th rin wïc wek ye bäk ke ya looi käk pinynhom, ke arɛɛm puɔ̈u kënë ë we cɔl aloi adumuɔ̈ɔ̈m ku mɛ̈r wɛ̈ikun.
10 Porque a tristeza que é da vontade de Deus conduz ao arrependimento e resulta em salvação. Não é uma tristeza que causa remorso. Mas a tristeza do mundo resulta em morte.
11 Tiɛ̈ŋkë kënë wïc Nhialic arɛɛm ë piändun yic. Wek acï puɔ̈th tïr. Acäk wïc bäk käŋ cɔ̈k piny. Wek aacï puɔ̈th riääk rin kërɛɛc cï kuɔ̈c looi. Wek aacï ya riɔ̈ɔ̈c ë Nhialic ku yakë wïc apɛi ba la tënë we. Ku dhiɛlkë looi bäk raan cï këriëëc ëbën looi tɛ̈m awuɔ̈c. Acäk nyuɔɔth lɔn kënë cäk looi këriëëc ëbën yic ë ye tɛ̈de.
11 Vejam o que a tristeza que vem de Deus produziu em vocês! Trouxe dedicação, defesa de suas ações, indignação, temor, desejo de me ver, zelo e prontidão em punir a injustiça. Vocês mostraram que fizeram todo o necessário para corrigir a situação.
12 Këya, na cɔk a wäär cï ɣɛn ke athör kënë gɔ̈t, ka cie rin raan wäär cä awuɔ̈c looi ku acie rin akut cï luɔ̈i kërac, ee rin bäk tɛ̈ ye wek diir thïn ë ɣɛn nyuɔɔth Nhialic nhom.
12 Portanto, não lhes escrevi para falar de quem havia errado e de quem havia sido prejudicado, mas para que, diante de Deus, pudessem ver por si mesmos como são dedicados a nós.
13 Kënë, yen acɔl ɣo adeet ɣopuɔ̈th.
13 Fomos grandemente encorajados por isso. Além de nos sentirmos encorajados, ficamos particularmente contentes de ver Tito alegre porque todos vocês o receberam bem e o tranquilizaram.
14 Wek aa we ca leec tënë ye, ku wek aa këc ɣɛn cɔl ayär guɔ̈p. Wek aa yeku lɛ̈k yith akölaköl, ku ɣɛn amit puɔ̈u rin lɛc wäär ɣɛn we leec acï ya yic.
14 Eu tinha dito a ele quanto me orgulhava de vocês, e vocês não me decepcionaram. Sempre lhes disse a verdade, e ficou provado que eu tinha razão ao elogiá-los!
15 Këya, nhiɛ̈rden nhiɛɛr yen we, ee rot juak apɛi tɛ̈ tɛk yen we tɛ̈ ye wek ye thɛɛk thïn ku piɛŋkë wɛ̈tde, ku tɛ̈ cï wek ye luɔr thïn abï we aa lath.
15 Ele os estima ainda mais quando se lembra de como todos vocês lhe obedeceram e o receberam bem, com temor e profundo respeito.
16 Ɣɛn amit puɔ̈u rin ŋɔ̈ɔ̈th ɣɛn we.
16 Fico muito feliz por poder ter plena confiança em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.