2 Coríntios 7
Lëk yam (DIKNT) vs NVI
1 Mäthkiɛ̈, Nhialic acï käkkä thɔn ëbën. Këya wuunyku ɣogup wei kärɛc yeku looi, bï guäpkua ku wɛ̈ikua yiic ciɛ̈n ajuɛ̈ɛ̈c. Ɣok aa dhil Nhialic theek ku themku buk pïr ë pïr la cök Nhialic nhom.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Lääukë puɔ̈th tënë ɣo. Acïn raan töŋ cuk luɔ̈i awuɔ̈c, acïn raan töŋ cuk kum thok, ku acïn raan töŋ cï ɣok këde nyaai dhël ruëëny.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 Tɛ̈ jiɛɛm ɣɛn këlä ka cie wek nyiɛɛny, rin aca lueel wäthɛɛr lɔn nhiɛ̈rda tënë we aacie yit ɣopuɔ̈th. Alëuku buk pïïr ku thouku kek we.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Aya yök alɛ̈u ba jam tënë we kecïn kë muɔɔny, ɣɛn anhiam ë we, wek aa ɣɛn dɛɛt puɔ̈u apɛi, cɔk alɔn le yen kärɛc ɣa yök, ke ɣɛn amit puɔ̈u apɛidït.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 Agut wäär cɔk ɣok ɣëët Mathedonia ɣok këc gup kaŋ la läŋ. Ɣok aa ɣo cï rɔ̈m kek ater juëc ku agɔ̈th ke kɔc kɔ̈k, ku riɔ̈ɔ̈c ɣopuɔ̈th.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Ku Nhialic yen kɔc cï puɔ̈th mum dɛɛt puɔ̈th, acï ɣo bɛ̈n dɛɛt puɔ̈th rin cï yen Tito bɛ̈n cɔl abɔ̈ tënë ɣo.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Acie bɛ̈nde yen cï ɣo bɛ̈n cɔl amit puɔ̈th ë rot, tɛ̈ cï wek ye dɛɛt puɔ̈u thïn acï ɣo yuum puɔ̈th aya. Acï lɛ̈k ɣɛn lɔn wïc wek ye apɛi ba we la neem, ku tɛ̈ cï wek puɔ̈th riëëk thïn rin käk cï röt looi tënë ɣa, ku lɔn wïc wek ye apɛi bäk ɣa kony. Këya, ëmën ɣɛn acï puɔ̈u miɛt apɛidït.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Ɣɛn acïï rot gäk cɔk alɔn cï athör wäär ca gät we we cɔl arem puɔ̈th, ɣɛn aa ɣa cï rot gɔ̈k tueŋ, rin cï athɔ̈rdiɛ̈ we reem puɔ̈th, rin aŋiɛc rɛ̈m ë puɔ̈u rin athör ca gɔ̈t acï guɔ bɛ̈n jäl wepuɔ̈th.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 Ku ëmën ɣɛn amit puɔ̈u, ku acie rin cï ɣɛn we cɔl arem puɔ̈th, ee rin cï arɛɛm ë puɔ̈u we cɔl adhuk wepuɔ̈th ciëën. Arem ë puɔ̈u acï rot looi ke cït kë wïc Nhialic. Ku këya, acïn kërɛɛc cuk looi tënë we.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Rin arɛɛm puɔ̈u ye Nhialic bɛ̈ɛ̈i tënë we, ee we cɔl adhuk wepuɔ̈th ciëën bï we luɔ̈k, ku acïn agääk rot ë tɛ̈ɛ̈n. Ku na ye we reem puɔ̈th rin wïc wek ye bäk ke ya looi käk pinynhom, ke arɛɛm puɔ̈u kënë ë we cɔl aloi adumuɔ̈ɔ̈m ku mɛ̈r wɛ̈ikun.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 Tiɛ̈ŋkë kënë wïc Nhialic arɛɛm ë piändun yic. Wek acï puɔ̈th tïr. Acäk wïc bäk käŋ cɔ̈k piny. Wek aacï puɔ̈th riääk rin kërɛɛc cï kuɔ̈c looi. Wek aacï ya riɔ̈ɔ̈c ë Nhialic ku yakë wïc apɛi ba la tënë we. Ku dhiɛlkë looi bäk raan cï këriëëc ëbën looi tɛ̈m awuɔ̈c. Acäk nyuɔɔth lɔn kënë cäk looi këriëëc ëbën yic ë ye tɛ̈de.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 Këya, na cɔk a wäär cï ɣɛn ke athör kënë gɔ̈t, ka cie rin raan wäär cä awuɔ̈c looi ku acie rin akut cï luɔ̈i kërac, ee rin bäk tɛ̈ ye wek diir thïn ë ɣɛn nyuɔɔth Nhialic nhom.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Kënë, yen acɔl ɣo adeet ɣopuɔ̈th.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Wek aa we ca leec tënë ye, ku wek aa këc ɣɛn cɔl ayär guɔ̈p. Wek aa yeku lɛ̈k yith akölaköl, ku ɣɛn amit puɔ̈u rin lɛc wäär ɣɛn we leec acï ya yic.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Këya, nhiɛ̈rden nhiɛɛr yen we, ee rot juak apɛi tɛ̈ tɛk yen we tɛ̈ ye wek ye thɛɛk thïn ku piɛŋkë wɛ̈tde, ku tɛ̈ cï wek ye luɔr thïn abï we aa lath.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 Ɣɛn amit puɔ̈u rin ŋɔ̈ɔ̈th ɣɛn we.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.