2 Coríntios 7

Lëk yam (DIKNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Mäthkiɛ̈, Nhialic acï käkkä thɔn ëbën. Këya wuunyku ɣogup wei kärɛc yeku looi, bï guäpkua ku wɛ̈ikua yiic ciɛ̈n ajuɛ̈ɛ̈c. Ɣok aa dhil Nhialic theek ku themku buk pïr ë pïr la cök Nhialic nhom.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Lääukë puɔ̈th tënë ɣo. Acïn raan töŋ cuk luɔ̈i awuɔ̈c, acïn raan töŋ cuk kum thok, ku acïn raan töŋ cï ɣok këde nyaai dhël ruëëny.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Tɛ̈ jiɛɛm ɣɛn këlä ka cie wek nyiɛɛny, rin aca lueel wäthɛɛr lɔn nhiɛ̈rda tënë we aacie yit ɣopuɔ̈th. Alëuku buk pïïr ku thouku kek we.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Aya yök alɛ̈u ba jam tënë we kecïn kë muɔɔny, ɣɛn anhiam ë we, wek aa ɣɛn dɛɛt puɔ̈u apɛi, cɔk alɔn le yen kärɛc ɣa yök, ke ɣɛn amit puɔ̈u apɛidït.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Agut wäär cɔk ɣok ɣëët Mathedonia ɣok këc gup kaŋ la läŋ. Ɣok aa ɣo cï rɔ̈m kek ater juëc ku agɔ̈th ke kɔc kɔ̈k, ku riɔ̈ɔ̈c ɣopuɔ̈th.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Ku Nhialic yen kɔc cï puɔ̈th mum dɛɛt puɔ̈th, acï ɣo bɛ̈n dɛɛt puɔ̈th rin cï yen Tito bɛ̈n cɔl abɔ̈ tënë ɣo.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Acie bɛ̈nde yen cï ɣo bɛ̈n cɔl amit puɔ̈th ë rot, tɛ̈ cï wek ye dɛɛt puɔ̈u thïn acï ɣo yuum puɔ̈th aya. Acï lɛ̈k ɣɛn lɔn wïc wek ye apɛi ba we la neem, ku tɛ̈ cï wek puɔ̈th riëëk thïn rin käk cï röt looi tënë ɣa, ku lɔn wïc wek ye apɛi bäk ɣa kony. Këya, ëmën ɣɛn acï puɔ̈u miɛt apɛidït.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Ɣɛn acïï rot gäk cɔk alɔn cï athör wäär ca gät we we cɔl arem puɔ̈th, ɣɛn aa ɣa cï rot gɔ̈k tueŋ, rin cï athɔ̈rdiɛ̈ we reem puɔ̈th, rin aŋiɛc rɛ̈m ë puɔ̈u rin athör ca gɔ̈t acï guɔ bɛ̈n jäl wepuɔ̈th.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Ku ëmën ɣɛn amit puɔ̈u, ku acie rin cï ɣɛn we cɔl arem puɔ̈th, ee rin cï arɛɛm ë puɔ̈u we cɔl adhuk wepuɔ̈th ciëën. Arem ë puɔ̈u acï rot looi ke cït kë wïc Nhialic. Ku këya, acïn kërɛɛc cuk looi tënë we.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Rin arɛɛm puɔ̈u ye Nhialic bɛ̈ɛ̈i tënë we, ee we cɔl adhuk wepuɔ̈th ciëën bï we luɔ̈k, ku acïn agääk rot ë tɛ̈ɛ̈n. Ku na ye we reem puɔ̈th rin wïc wek ye bäk ke ya looi käk pinynhom, ke arɛɛm puɔ̈u kënë ë we cɔl aloi adumuɔ̈ɔ̈m ku mɛ̈r wɛ̈ikun.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Tiɛ̈ŋkë kënë wïc Nhialic arɛɛm ë piändun yic. Wek acï puɔ̈th tïr. Acäk wïc bäk käŋ cɔ̈k piny. Wek aacï puɔ̈th riääk rin kërɛɛc cï kuɔ̈c looi. Wek aacï ya riɔ̈ɔ̈c ë Nhialic ku yakë wïc apɛi ba la tënë we. Ku dhiɛlkë looi bäk raan cï këriëëc ëbën looi tɛ̈m awuɔ̈c. Acäk nyuɔɔth lɔn kënë cäk looi këriëëc ëbën yic ë ye tɛ̈de.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Këya, na cɔk a wäär cï ɣɛn ke athör kënë gɔ̈t, ka cie rin raan wäär cä awuɔ̈c looi ku acie rin akut cï luɔ̈i kërac, ee rin bäk tɛ̈ ye wek diir thïn ë ɣɛn nyuɔɔth Nhialic nhom.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Kënë, yen acɔl ɣo adeet ɣopuɔ̈th.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Wek aa we ca leec tënë ye, ku wek aa këc ɣɛn cɔl ayär guɔ̈p. Wek aa yeku lɛ̈k yith akölaköl, ku ɣɛn amit puɔ̈u rin lɛc wäär ɣɛn we leec acï ya yic.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Këya, nhiɛ̈rden nhiɛɛr yen we, ee rot juak apɛi tɛ̈ tɛk yen we tɛ̈ ye wek ye thɛɛk thïn ku piɛŋkë wɛ̈tde, ku tɛ̈ cï wek ye luɔr thïn abï we aa lath.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Ɣɛn amit puɔ̈u rin ŋɔ̈ɔ̈th ɣɛn we.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.