2 Coríntios 7

Lëk yam (DIKNT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Mäthkiɛ̈, Nhialic acï käkkä thɔn ëbën. Këya wuunyku ɣogup wei kärɛc yeku looi, bï guäpkua ku wɛ̈ikua yiic ciɛ̈n ajuɛ̈ɛ̈c. Ɣok aa dhil Nhialic theek ku themku buk pïr ë pïr la cök Nhialic nhom.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Lääukë puɔ̈th tënë ɣo. Acïn raan töŋ cuk luɔ̈i awuɔ̈c, acïn raan töŋ cuk kum thok, ku acïn raan töŋ cï ɣok këde nyaai dhël ruëëny.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Tɛ̈ jiɛɛm ɣɛn këlä ka cie wek nyiɛɛny, rin aca lueel wäthɛɛr lɔn nhiɛ̈rda tënë we aacie yit ɣopuɔ̈th. Alëuku buk pïïr ku thouku kek we.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Aya yök alɛ̈u ba jam tënë we kecïn kë muɔɔny, ɣɛn anhiam ë we, wek aa ɣɛn dɛɛt puɔ̈u apɛi, cɔk alɔn le yen kärɛc ɣa yök, ke ɣɛn amit puɔ̈u apɛidït.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Agut wäär cɔk ɣok ɣëët Mathedonia ɣok këc gup kaŋ la läŋ. Ɣok aa ɣo cï rɔ̈m kek ater juëc ku agɔ̈th ke kɔc kɔ̈k, ku riɔ̈ɔ̈c ɣopuɔ̈th.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Ku Nhialic yen kɔc cï puɔ̈th mum dɛɛt puɔ̈th, acï ɣo bɛ̈n dɛɛt puɔ̈th rin cï yen Tito bɛ̈n cɔl abɔ̈ tënë ɣo.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 Acie bɛ̈nde yen cï ɣo bɛ̈n cɔl amit puɔ̈th ë rot, tɛ̈ cï wek ye dɛɛt puɔ̈u thïn acï ɣo yuum puɔ̈th aya. Acï lɛ̈k ɣɛn lɔn wïc wek ye apɛi ba we la neem, ku tɛ̈ cï wek puɔ̈th riëëk thïn rin käk cï röt looi tënë ɣa, ku lɔn wïc wek ye apɛi bäk ɣa kony. Këya, ëmën ɣɛn acï puɔ̈u miɛt apɛidït.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Ɣɛn acïï rot gäk cɔk alɔn cï athör wäär ca gät we we cɔl arem puɔ̈th, ɣɛn aa ɣa cï rot gɔ̈k tueŋ, rin cï athɔ̈rdiɛ̈ we reem puɔ̈th, rin aŋiɛc rɛ̈m ë puɔ̈u rin athör ca gɔ̈t acï guɔ bɛ̈n jäl wepuɔ̈th.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 Ku ëmën ɣɛn amit puɔ̈u, ku acie rin cï ɣɛn we cɔl arem puɔ̈th, ee rin cï arɛɛm ë puɔ̈u we cɔl adhuk wepuɔ̈th ciëën. Arem ë puɔ̈u acï rot looi ke cït kë wïc Nhialic. Ku këya, acïn kërɛɛc cuk looi tënë we.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Rin arɛɛm puɔ̈u ye Nhialic bɛ̈ɛ̈i tënë we, ee we cɔl adhuk wepuɔ̈th ciëën bï we luɔ̈k, ku acïn agääk rot ë tɛ̈ɛ̈n. Ku na ye we reem puɔ̈th rin wïc wek ye bäk ke ya looi käk pinynhom, ke arɛɛm puɔ̈u kënë ë we cɔl aloi adumuɔ̈ɔ̈m ku mɛ̈r wɛ̈ikun.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Tiɛ̈ŋkë kënë wïc Nhialic arɛɛm ë piändun yic. Wek acï puɔ̈th tïr. Acäk wïc bäk käŋ cɔ̈k piny. Wek aacï puɔ̈th riääk rin kërɛɛc cï kuɔ̈c looi. Wek aacï ya riɔ̈ɔ̈c ë Nhialic ku yakë wïc apɛi ba la tënë we. Ku dhiɛlkë looi bäk raan cï këriëëc ëbën looi tɛ̈m awuɔ̈c. Acäk nyuɔɔth lɔn kënë cäk looi këriëëc ëbën yic ë ye tɛ̈de.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Këya, na cɔk a wäär cï ɣɛn ke athör kënë gɔ̈t, ka cie rin raan wäär cä awuɔ̈c looi ku acie rin akut cï luɔ̈i kërac, ee rin bäk tɛ̈ ye wek diir thïn ë ɣɛn nyuɔɔth Nhialic nhom.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Kënë, yen acɔl ɣo adeet ɣopuɔ̈th.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Wek aa we ca leec tënë ye, ku wek aa këc ɣɛn cɔl ayär guɔ̈p. Wek aa yeku lɛ̈k yith akölaköl, ku ɣɛn amit puɔ̈u rin lɛc wäär ɣɛn we leec acï ya yic.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Këya, nhiɛ̈rden nhiɛɛr yen we, ee rot juak apɛi tɛ̈ tɛk yen we tɛ̈ ye wek ye thɛɛk thïn ku piɛŋkë wɛ̈tde, ku tɛ̈ cï wek ye luɔr thïn abï we aa lath.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ɣɛn amit puɔ̈u rin ŋɔ̈ɔ̈th ɣɛn we.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.