João 4
NAƆ ‑SË 'SËËDHƐ (DAF) vs NTLH
1 — ausente —
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 — ausente —
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 — ausente —
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 ‑A 'dho ‑sü 'ka ‑a ‑dhɛ ‑gun ‑bha ꞊dhɛ ‑yö bɔ Samadhi ‑sɛ ꞊në‑ 'gü.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya 'dho ꞊ya ꞊loo 'pödhɛ do 'bha 'ö "sɛ bha‑ 'gü 'wo‑ ‑dhɛ Sisiaa, 'ö ‑ya ‑sü 'ka 'bhlaadhɛ 'ö Zakɔbö ‑ya nu ö gbö Zosɛfu ‑dhɛ yi 'bha 'ka bha‑ "sɔɔ bha‑ 'gü,
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 ‑a "tʋ̈ng bha‑ 'gü kö 'yënng‑ ꞊ya ‑ya mɛ ‑gɔ ꞊zinng 'gü, 'yö ꞊loo Zakɔbö ‑bha ‑klɔng "dhiʋ̈ kö‑ 'gü ꞊ya ga, 'yö dho 'yö ‑ya ‑klɔng bha‑ "kpʋng "dhiʋ̈.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 — ausente —
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 'Yö‑ ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «'Yö bhi kö 'i ‑kë Zuifö 'ka ‑yö kë ‑kɔ ‑kë ꞊dhɛ 'yö 'i‑ pö a i gba "yi 'ka "kɛɛ kö ma ‑zë a ‑kë Samadhi dhebhɔ 'ka!»
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 'Yö Yesu ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «꞊Ya kë 'nu ꞊dhɛ 'pë 'ö Atanna ‑ya ꞊gbaɔ mɛ "bhɩɩ‑ ‑nu ‑gɔ bha 'i‑ ‑dɔ, 'ö 'mɛ 'ö "yi ‑gbadhɛ sië i ‑gɔ kö 'ö‑ mü bha 'i‑ dɔ, kö bhi ꞊në 'i dho "yi ‑gbadhɛ yö ‑zë ‑gɔ 'nu 'yö "yi ziösü nu i ‑dhɛ.»
10 Então Jesus disse:
11 'Yö dhebhɔnë ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «N Dëmɛ, ‑a "yi 'kö "dhʋ̈ i ‑dho ‑a nu ‑kɔ kë ꞊dhɛ n ‑dhɛ kö ‑klɔng ‑tɔ 'ka ‑pë 'yaa i ‑gɔ, "kɛɛ kö ‑klɔng ya ‑yö ꞊gblɛɛn.
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 ("Ɛɛn ‑a "yi 'dhɛ 'kö "dhʋ̈‑ suu‑ mü ꞊dhɛ? "Ɛɛn yö ‑zë ꞊bhlëë ꞊në 'kpii‑ 'ö ‑ziö ‑a 'dhɛ 'ö) yi "bhɛma Zakɔbö ‑ya pɔn yi ‑dhɛ, 'ö yöö ꞊dede 'ö‑ 'bha mü, 'ö‑ bhang ‑nu waa‑ ‑bha ‑tuʋ̈ ‑nu 'wo‑ 'bha mü 'pö ya‑ ‑ta ‑ee? "Ɛɛn bhi ꞊në bhi ‑zë i ꞊bhlëë 'dhö 'kpii‑ 'ö ‑ziö yi "bhɛma Zakɔbö ꞊dhɛ 'ö ‑kë ꞊dhɛ i ‑mɔɔ ‑bha 'i "yi suu "wɛɛ nu yi ‑dhɛ bha‑ ‑wɔn 'gü ‑ee?»
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 'Yö Yesu ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «Mɛ 'ö "yi 'dhɛ 'kö ya‑ mü, "yi mü ‑dhɔ ‑dho ‑a mɛ kë ‑deewo,
13 Então Jesus disse:
14 "kɛɛ mɛ "ʋʋ mɛ 'ö "yi 'a dho‑ nu‑ ‑dhɛ bha‑ mü, "yi mü ‑dhɔ 'yii 'dho‑ ‑mɛ kë 'zü tongtongdhö; ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ "yi 'dhɛ 'a dho‑ nu‑ ‑mɛ ‑dhɛ bha ‑yö ‑dho kë "yi ziösü 'ö ‑tosɛa 'ö 'yaa yën ‑a ‑kë mɛ ‑dhɛ bha‑ 'ka 'ö‑ ‑gɔ ‑yö bhɔ‑ ‑mɛ 'gü.»
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 ꞊Dhɛ 'ö Yesu ꞊yaa‑ pö "dhʋ̈, 'yö dhebhɔnë bha 'ö‑ pö‑ ‑dhɛ: «N Dëmɛ, ‑bhö ‑a "yi suu bha‑ nu n ‑dhɛ 'sa kö "yi mü ‑dhɔ 'ya 'dho n kë 'zü, "ɛɛn kö 'ma 'dho nu "yi 'tɔ ‑dhɛ ya‑ 'gü 'zü ‑dhe!» (‑Yö ‑kë 'gü ꞊dhɛ "yi ꞊dede kwa‑ mü sië ya ꞊në Yesu ‑ya ‑dhiang zë bha.)
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 "Kɛɛ 'yö Yesu ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «‑Bhö 'dho kö 'i i ꞊gɔn ‑dhɛ kö kɛng 'ka nu!»
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 'Yö dhebhɔnë ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «'Maa gwaan‑ ‑bha.»
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ 'bha gwaan‑ 'kpɔ "sɔɔdhu, mɛ 'dhɛ 'i‑ ‑kɔ ‑bha ꞊dɛɛ 'yënng‑ ya‑ 'gü bha i ꞊gɔn 'yaa ‑mü, 'bhii ꞊sua kë.»
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 'Yö dhebhɔnë ‑ya pö‑ ‑dhɛ: «N Dëmɛ, 'ma‑ 'wɔn dɔ ꞊dhɛ Atanna ‑wʋdhiʋ̈loomɛ ‑mü i 'ka, (‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ 'wɔn "pɛpɛ 'ö gun ma ‑tosɛa 'gü 'bha‑ ꞊gban pö.)
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 "Kɛɛ ‑a pö 'ö Zuifö ‑nu 'ka‑ wo ꞊dhɛ Atanna ‑dhɔkë ꞊dhɛ 'ö 'dhö ‑yö Zedhizadhɛmö ꞊naa, "kɛɛ kö yi "bhɛma ‑nu ‑zë ‑wo wo ‑bha ‑dhɔkë ‑tɔn ya ꞊në‑ ꞊gbin‑ bha (bhi ‑zë i i ‑bha ‑pö 'gü ꞊dhɛ?).»
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 — ausente —
21 Jesus disse:
22 — ausente —
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 — ausente —
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 — ausente —
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 'Yö dhebhɔnë ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «A‑ 'wɔn ‑dɔ ꞊dhɛ Atanna ‑bha ‑Yamɛ 'wo‑ Klisi ‑kë bha ‑yö ‑dho nu. ꞊Dhɛ ꞊ya nu yö ꞊në dho 'wɔn ꞊gban 'klɔɔ‑ pö yi ‑dhɛ.»
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 'Yö Yesu ‑ya pö‑ ‑dhɛ: «Ma 'a dhiang zë sië i ‑dhɛ ya ma ꞊në 'wo n ‑dhɛ "dhʋ̈.»
26 Então Jesus afirmou:
27 ‑A "tʋ̈ng ꞊dede bha‑ 'ka 'yö‑ ‑bha ꞊klangdhiʋ̈ ‑nu 'wo go 'pödhö 'wo nu. ‑Kpan 'wo‑ wo‑ ‑bha kö waa‑ dhebhɔnë bha ‑wo dhiang zë sië bha 'yö‑ 'wɔn ‑ya ‑nu kɔn, "kɛɛ ‑a ‑nu 'bha 'wii ꞊mɔɔ‑ ‑bha kö ‑wa dhɛɛ" 'kpɔ kö ‑wa pö: «I ‑bha ‑më ꞊në‑ ‑gɔ?» "ɛɛn «ka ‑më ‑dhiang ꞊në‑ zë sië?».
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya kë "dhʋ̈, 'yö dhebhɔnë bha 'ö ö bha "yigbɔ to 'mü 'yö ö yee ‑kë 'ö dho 'pödhö 'yö‑ pö 'pömɛ ‑nu ‑dhɛ:
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 «‑Ka nu kö 'ka ‑dhɛ 'bha ‑ga! 'Mɛ 'ö ya 'wɔn ‑nu 'a‑ ‑kë ‑ya ꞊gban ‑dɔ, ꞊yaa‑ ꞊gban pö n ‑dhɛ "pɛɛpɛdhö ("kɛɛ kö 'mii‑ yö ‑zianwo do)! Atanna ‑bha ‑Yamɛ bha 'yaa ‑mü "wɛ ‑ee?»
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 ꞊Dhɛ 'ö ꞊yaa‑ pö "dhʋ̈ 'yö 'pö‑ bha‑ 'gü ‑mɛ ‑nu 'wo dɔ ‑bɛang ‑bha 'wo dho Yesu ‑dhɛ 'gü.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 "Tʋ̈ng 'ö kë sië‑ 'ka "dhʋ̈ bha kö‑ ‑bha ꞊klangdhiʋ̈ ‑nu ‑zë ‑wo ‑gban sië‑ ‑bha pë ‑bhö ‑wɔn ꞊në‑ 'ka 'wo‑ pö: «Yi Dëmɛ, ‑bhö pëbhee 'në 'bha ‑zë ‑bhö.»
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 "Kɛɛ 'yö Yesu ‑ya pö‑ ‑nu ‑dhɛ 'ö‑ pö: «'Pë 'ö n ‑bhöpë 'ka 'kaa‑ dɔ.»
32 Jesus respondeu:
33 'Yö‑ ‑bha ꞊klangdhiʋ̈ ‑nu 'wo ‑ya wo 'ko ‑nu dhɛɛ" 'kpɔ ‑sü ‑bha 'wo‑ pö: «"Ɛɛn mɛ 'bha ꞊në ꞊ya nu‑ ‑dhɛ ‑bhöpë 'ka 'nu ‑ee?»
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 'Yö Yesu ‑ya pö‑ ‑nu ‑dhɛ: «'Mɛ 'ö n bɔ bha‑ ‑zʋ "piʋ̈ ‑wɔn kë ‑sü waa‑ yë 'ö‑ nu n ‑dhɛ ‑a "dhiʋ̈ ‑ta ‑sü bha ꞊në ꞊dhɛ n ‑bhöpë 'dhö.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 "Ɛɛn 'waa‑ pö kwa ‑wʋ 'gü ꞊dhɛ «"Su ꞊ya 'to ‑yiisiö kö 'kwa ‑mlü "kan ‑ee?») "Kɛɛ ma ‑zë a‑ ‑pö ka ‑dhɛ ꞊dhɛ 'ka ka "yan "dhiʋ̈ "wlü kö 'ka ‑dhɛ ‑ga. 'Mɛ 'wo nu sië ‑yɛɛdhö bha ‑kaa ‑nu ‑ta ‑ga, ‑wo ꞊dhɛ 'bhlaadhɛ 'ö‑ ‑mlü ꞊ya ‑pë kë ꞊në‑ 'dhö bha.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 'Mɛ 'ö ‑mlü ta ꞊yaa‑ "kan kö ‑ya dɔ ꞊gbaandhö kö yë 'ö‑ ‑kë bha ꞊yaa‑ ꞊saa ꞊në‑ 'sü bha, ‑a ꞊nii ‑yö ‑da. ‑Kɔ do bha‑ 'gü 'mɛ 'ö 'dhang ‑bho Atanna "dhiʋ̈ ‑mɛ ‑nu ꞊loo 'ko ‑ta, ‑a ꞊nii ‑yö ‑da 'pö ‑a ‑nu ‑bha ‑da ‑tosɛa 'ö 'yaa yën ‑a kë ‑dhɛ 'gü ‑sü bha‑ ‑wɔn 'gü. ‑A ‑kë "dhʋ̈ ‑sü bha‑ 'gü, kö 'mɛ 'ö ‑mlü bɔ waa‑ 'mɛ 'ö‑ ‑kan, ‑a ‑nu ꞊nii ‑yö ‑da ꞊dhɛ 'ko 'dhö.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 ‑A ‑wɔn 'gü "gwënng 'wo‑ ‑da 'wo‑ pö: «Mɛ 'bha ꞊në ‑mlü bɔ 'yö mɛ 'bha ‑ya ‑kan» bha 'yaa ꞊sua 'ka,
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ 'bhlaadhɛ 'a ka bɔ‑ 'gü ‑mlü "kan ‑dhɛ 'gü bha 'kii‑ ‑yë 'bha kë, mɛ "wɛɛ ‑nu ꞊në 'wo‑ ‑ke ‑kë 'yö ka ‑zë ka dɔ‑ ‑nu "gblʋʋ ‑ta bha.
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Samadhi ‑pö bha‑ 'gü ‑mɛ ‑nu 'wo dho Yesu ‑dhɛ 'gü bha ꞊dhɛ 'ö ꞊wa 'dho ꞊wa ꞊loo mü, ‑a mɛ 'gbɛ ꞊dede kë 'dhang ‑bho "dhiʋ̈ ‑a pö 'ö dhebhɔnë bha 'ö‑ wo ꞊dhɛ «'Wɔn "pɛpɛ 'a‑ ‑kë ꞊yaa‑ ꞊gban‑ pö n ‑dhɛ bha‑ ‑wɔn 'gü.»
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Yö ꞊në‑ ‑wɔn 'gü 'yö 'mɛ 'wo nu bha 'wo ‑gban Yesu ‑bha ꞊dhɛ ‑yö ‑dhɛkpaɔyi 'bha kë wo "piʋ̈ mü. 'Yö to 'mü 'yö ‑dhɛkpaɔyi ꞊plɛ ‑kë ‑a ‑nu ‑dhɛ 'gü.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Dhiang ‑nu 'ö Yesu ꞊dede 'ö‑ zë‑ ‑nu ‑dhɛ bha 'mɛ 'wo 'dhang bho‑ "dhiʋ̈ ‑wo kë ‑kë 'gbɛ, 'wo ‑ziö 'mɛ 'wo 'dhang bho dhebhɔnë bha‑ ‑wʋ "dhiʋ̈ ‑a ‑nu ‑ta.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 'Yö 'wo‑ pö dhebhɔnë bha‑ ‑dhɛ 'wo‑ pö: «'Dhang 'yi‑ bho sië‑ "dhiʋ̈ ꞊taamasü ya‑ 'gü ya‑ 'klɔɔ‑ 'yaa ‑mü 'wɔn 'i‑ ‑gɛn dɔ yi ‑dhɛ bha‑ 'ka 'zü, "kɛɛ yii ꞊dede 'ya‑ ‑wʋ ma, 'ya‑ 'wɔn dɔ 'pö ꞊dhɛ yö ꞊në Atanna ‑ya bɔ ꞊dedewo tɛan‑ 'ka kö ‑yö mɛ "bhɩɩ‑ ‑nu dha.
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 ꞊Dhɛ 'ö Yesu ꞊ya ‑dhɛkpaɔyi ꞊plɛ kë ‑dhɛ bha‑ 'gü, 'yö waa‑ ꞊kengmɛ ‑nu 'wo go 'mü 'wo dho Gadhidhe ‑sɛ ('ö ‑kë ‑a ‑kpɔ 'gü ‑sɛ 'ka bha‑) 'gü.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 'Ö gun "dhʋ̈ kö ꞊yaa‑ pö 'nu ꞊dhɛ «Atanna ‑wʋdhiʋ̈loomɛ ꞊bhlëë 'yaa kë ö ‑dɩ ꞊plöö».
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 "Kɛɛ ꞊dhɛ 'ö ꞊ya 'dho ꞊ya ꞊loo Gadhidhe ‑sɛ bha‑ 'gü, ‑a "sɛ bha‑ 'gü ‑mɛ ‑nu 'ö ‑wɩ ‑nu 'ka "dhʋ̈ bha ‑wo kë ‑dɔ ‑gɔ zian‑ ‑së 'ka, ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ woo ‑dɩ 'pö ‑wo kë ‑dho Pakö troo ‑ta Zedhizadhɛmö 'ö 'wo 'wɔn ‑nu "pɛpɛ 'ö gun‑ kë sië 'mü bha‑ ‑dhɛ yö.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya kë "dhʋ̈ 'yö ö yee ‑kë 'zü ‑deewo 'ö dho Kana ‑pö 'ö "yi ‑gla we 'gü ‑a 'gü "tʋ̈ng 'bha 'gü bha‑ 'gü. ‑Gblüdë ‑bha ‑yamɛ ꞊bhlëësü do 'bha ‑yö ‑gun 'pö‑ bha‑ 'gü 'ö‑ gbö do 'gü 'yaa gun ‑së 'pödhɛ "wɛɛ 'dhɛ 'wo‑ ‑dhɛ Kapɛɛnaɔmö bha‑ 'gü.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 ꞊Dhɛ 'ö mɛ bha ꞊yaa‑ ma ꞊dhɛ Yesu ꞊ya 'go Zude ‑sɛ 'gü ꞊ya nu Gadhidhe, 'yö dho‑ "piʋ̈, 'yö ꞊bhɛa‑ ‑dhɛ kö wɛng 'wo 'dho Kapɛɛnaɔmö kö ‑ya gbö kë "klʋ̈ʋ̈klʋ̈, ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ 'ö gun "dhʋ̈ kö‑ gbö 'gü 'yaa ‑së ꞊dedewo, kö ꞊ya wɔ 'ya‑.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 'Yö Yesu ‑ya pö‑ ‑dhɛ: «Ka ‑zë ka "yan 'yii ‑da "dhabhliwɔn "gblʋ̈gblʋ̈ ‑nu 'gü, 'dhang ‑bho n "dhiʋ̈ ‑sü 'yii 'dho kë ka ‑gɔ tongtongdhö.»
48 Jesus disse ao funcionário:
49 'Yö ‑gblüdë ‑bha ‑yamɛ bha 'ö‑ ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «N Dëmɛ, ‑bhö dɔ "gbɩɩ‑ kö i nu kö 'kwa 'dho, 'yii kë "dhʋ̈ n gbö bha yöö ga.»
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 'Yö Yesu ‑ya pö‑ ‑dhɛ: «‑Bhö 'dho, i gbö bha ꞊ya kë "klʋ̈ʋ̈klʋ̈!»
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 ꞊Dhɛ 'ö gun 'dho sië, ‑yö ‑to zian ‑ta 'yö ‑kpan ‑a ‑bha gwëëzë ‑nu ‑bha kö ‑wo nu sië ‑dɔ ‑gɔ zian ‑dhɛ 'gü. ꞊Dhɛ 'ö ꞊wa ‑kpan ‑bha 'yö 'wo‑ pö‑ ‑dhɛ: «Yi Dëmɛ, i gbö ꞊ya dha!»
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 'Yö‑ ‑nu dhɛɛ" kpɔ 'ö‑ pö: «‑Yö ö ‑dɩ ‑slɔɔ ‑më "tʋ̈ng 'gü?» 'Yö 'wo‑ pö‑ ‑dhɛ: «‑Yö ‑kë "dhʋ̈ yaan "dhiʋ̈ kö 'yënng‑ ꞊ya 'kpɔ mɛ ‑gɔ 'ka ‑dee 'gü. Pɛng‑ ‑zɔɔ kwi 'gü "tʋ̈ng bha ꞊në‑ 'gü.»
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 ꞊Dhɛ 'ö ꞊waa‑ pö "dhʋ̈ 'yö gɔndënë bha‑ ‑zʋ ‑yö ‑bö ꞊dhɛ "tʋ̈ng ꞊dede bha ꞊në Yesu ‑ya pö‑ 'ka ö ‑dhɛ ꞊dhɛ ö gbö ꞊ya kë "klʋ̈ʋ̈klʋ̈. ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya kë "dhʋ̈ 'yö waa‑ "piʋ̈mɛ ‑nu ꞊gban "pɛpɛ 'wo 'dhang bho Yesu "dhiʋ̈.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Yesu 'ö go Zude 'ö dho Gadhidhe, "dhabhliwɔn ꞊plɛ ‑naa 'ö‑ ‑kë 'yö bha.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.