João 4

NAƆ ‑SË 'SËËDHƐ (DAF) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 — ausente —
1 Quando Jesus soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele fazia e batizava mais discípulos do que João
2 — ausente —
2 — se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos —,
3 — ausente —
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 ‑A 'dho ‑sü 'ka ‑a ‑dhɛ ‑gun ‑bha ꞊dhɛ ‑yö bɔ Samadhi ‑sɛ ꞊në‑ 'gü.
4 E era-lhe necessário passar pela região da Samaria.
5 ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya 'dho ꞊ya ꞊loo 'pödhɛ do 'bha 'ö "sɛ bha‑ 'gü 'wo‑ ‑dhɛ Sisiaa, 'ö ‑ya ‑sü 'ka 'bhlaadhɛ 'ö Zakɔbö ‑ya nu ö gbö Zosɛfu ‑dhɛ yi 'bha 'ka bha‑ "sɔɔ bha‑ 'gü,
5 Assim, Jesus chegou a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 ‑a "tʋ̈ng bha‑ 'gü kö 'yënng‑ ꞊ya ‑ya mɛ ‑gɔ ꞊zinng 'gü, 'yö ꞊loo Zakɔbö ‑bha ‑klɔng "dhiʋ̈ kö‑ 'gü ꞊ya ga, 'yö dho 'yö ‑ya ‑klɔng bha‑ "kpʋng "dhiʋ̈.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Cansado da viagem, Jesus sentou-se junto ao poço. Era por volta do meio-dia.
7 — ausente —
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 Pois os seus discípulos tinham ido à cidade comprar alimentos.
9 'Yö‑ ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «'Yö bhi kö 'i ‑kë Zuifö 'ka ‑yö kë ‑kɔ ‑kë ꞊dhɛ 'yö 'i‑ pö a i gba "yi 'ka "kɛɛ kö ma ‑zë a ‑kë Samadhi dhebhɔ 'ka!»
9 Então a mulher samaritana perguntou a Jesus: — Como, sendo o senhor um judeu, pede água a mim, que sou mulher samaritana? Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.
10 'Yö Yesu ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «꞊Ya kë 'nu ꞊dhɛ 'pë 'ö Atanna ‑ya ꞊gbaɔ mɛ "bhɩɩ‑ ‑nu ‑gɔ bha 'i‑ ‑dɔ, 'ö 'mɛ 'ö "yi ‑gbadhɛ sië i ‑gɔ kö 'ö‑ mü bha 'i‑ dɔ, kö bhi ꞊në 'i dho "yi ‑gbadhɛ yö ‑zë ‑gɔ 'nu 'yö "yi ziösü nu i ‑dhɛ.»
10 Jesus respondeu:
11 'Yö dhebhɔnë ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «N Dëmɛ, ‑a "yi 'kö "dhʋ̈ i ‑dho ‑a nu ‑kɔ kë ꞊dhɛ n ‑dhɛ kö ‑klɔng ‑tɔ 'ka ‑pë 'yaa i ‑gɔ, "kɛɛ kö ‑klɔng ya ‑yö ꞊gblɛɛn.
11 Ao que a mulher respondeu: — O senhor não tem balde e o poço é fundo. De onde vai conseguir essa água viva?
12 ("Ɛɛn ‑a "yi 'dhɛ 'kö "dhʋ̈‑ suu‑ mü ꞊dhɛ? "Ɛɛn yö ‑zë ꞊bhlëë ꞊në 'kpii‑ 'ö ‑ziö ‑a 'dhɛ 'ö) yi "bhɛma Zakɔbö ‑ya pɔn yi ‑dhɛ, 'ö yöö ꞊dede 'ö‑ 'bha mü, 'ö‑ bhang ‑nu waa‑ ‑bha ‑tuʋ̈ ‑nu 'wo‑ 'bha mü 'pö ya‑ ‑ta ‑ee? "Ɛɛn bhi ꞊në bhi ‑zë i ꞊bhlëë 'dhö 'kpii‑ 'ö ‑ziö yi "bhɛma Zakɔbö ꞊dhɛ 'ö ‑kë ꞊dhɛ i ‑mɔɔ ‑bha 'i "yi suu "wɛɛ nu yi ‑dhɛ bha‑ ‑wɔn 'gü ‑ee?»
12 Por acaso o senhor é maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, assim como os seus filhos e o seu gado?
13 'Yö Yesu ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «Mɛ 'ö "yi 'dhɛ 'kö ya‑ mü, "yi mü ‑dhɔ ‑dho ‑a mɛ kë ‑deewo,
13 Jesus respondeu:
14 "kɛɛ mɛ "ʋʋ mɛ 'ö "yi 'a dho‑ nu‑ ‑dhɛ bha‑ mü, "yi mü ‑dhɔ 'yii 'dho‑ ‑mɛ kë 'zü tongtongdhö; ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ "yi 'dhɛ 'a dho‑ nu‑ ‑mɛ ‑dhɛ bha ‑yö ‑dho kë "yi ziösü 'ö ‑tosɛa 'ö 'yaa yën ‑a ‑kë mɛ ‑dhɛ bha‑ 'ka 'ö‑ ‑gɔ ‑yö bhɔ‑ ‑mɛ 'gü.»
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 ꞊Dhɛ 'ö Yesu ꞊yaa‑ pö "dhʋ̈, 'yö dhebhɔnë bha 'ö‑ pö‑ ‑dhɛ: «N Dëmɛ, ‑bhö ‑a "yi suu bha‑ nu n ‑dhɛ 'sa kö "yi mü ‑dhɔ 'ya 'dho n kë 'zü, "ɛɛn kö 'ma 'dho nu "yi 'tɔ ‑dhɛ ya‑ 'gü 'zü ‑dhe!» (‑Yö ‑kë 'gü ꞊dhɛ "yi ꞊dede kwa‑ mü sië ya ꞊në Yesu ‑ya ‑dhiang zë bha.)
15 A mulher lhe disse: — Senhor, quero que me dê essa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 "Kɛɛ 'yö Yesu ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «‑Bhö 'dho kö 'i i ꞊gɔn ‑dhɛ kö kɛng 'ka nu!»
16 Jesus disse:
17 'Yö dhebhɔnë ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «'Maa gwaan‑ ‑bha.»
17 Ao que a mulher respondeu: — Não tenho marido. Então Jesus disse:
18 ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ 'bha gwaan‑ 'kpɔ "sɔɔdhu, mɛ 'dhɛ 'i‑ ‑kɔ ‑bha ꞊dɛɛ 'yënng‑ ya‑ 'gü bha i ꞊gɔn 'yaa ‑mü, 'bhii ꞊sua kë.»
18 Porque já teve cinco, e esse que agora tem não é seu marido. O que você disse é verdade.
19 'Yö dhebhɔnë ‑ya pö‑ ‑dhɛ: «N Dëmɛ, 'ma‑ 'wɔn dɔ ꞊dhɛ Atanna ‑wʋdhiʋ̈loomɛ ‑mü i 'ka, (‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ 'wɔn "pɛpɛ 'ö gun ma ‑tosɛa 'gü 'bha‑ ꞊gban pö.)
19 A mulher então lhe disse: — Agora eu sei que o senhor é um profeta!
20 "Kɛɛ ‑a pö 'ö Zuifö ‑nu 'ka‑ wo ꞊dhɛ Atanna ‑dhɔkë ꞊dhɛ 'ö 'dhö ‑yö Zedhizadhɛmö ꞊naa, "kɛɛ kö yi "bhɛma ‑nu ‑zë ‑wo wo ‑bha ‑dhɔkë ‑tɔn ya ꞊në‑ ꞊gbin‑ bha (bhi ‑zë i i ‑bha ‑pö 'gü ꞊dhɛ?).»
20 Nossos pais adoravam neste monte, mas vocês dizem que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 — ausente —
21 Jesus respondeu:
22 — ausente —
22 Vocês adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 — ausente —
23 Mas vem a hora — e já chegou — em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. Porque são esses que o Pai procura para seus adoradores.
24 — ausente —
24 Deus é Espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 'Yö dhebhɔnë ‑ya ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «A‑ 'wɔn ‑dɔ ꞊dhɛ Atanna ‑bha ‑Yamɛ 'wo‑ Klisi ‑kë bha ‑yö ‑dho nu. ꞊Dhɛ ꞊ya nu yö ꞊në dho 'wɔn ꞊gban 'klɔɔ‑ pö yi ‑dhɛ.»
25 A mulher respondeu: — Eu sei que virá o Messias, chamado Cristo. Quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 'Yö Yesu ‑ya pö‑ ‑dhɛ: «Ma 'a dhiang zë sië i ‑dhɛ ya ma ꞊në 'wo n ‑dhɛ "dhʋ̈.»
26 Então Jesus disse:
27 ‑A "tʋ̈ng ꞊dede bha‑ 'ka 'yö‑ ‑bha ꞊klangdhiʋ̈ ‑nu 'wo go 'pödhö 'wo nu. ‑Kpan 'wo‑ wo‑ ‑bha kö waa‑ dhebhɔnë bha ‑wo dhiang zë sië bha 'yö‑ 'wɔn ‑ya ‑nu kɔn, "kɛɛ ‑a ‑nu 'bha 'wii ꞊mɔɔ‑ ‑bha kö ‑wa dhɛɛ" 'kpɔ kö ‑wa pö: «I ‑bha ‑më ꞊në‑ ‑gɔ?» "ɛɛn «ka ‑më ‑dhiang ꞊në‑ zë sië?».
27 Naquele momento, chegaram os discípulos de Jesus e se admiraram ao vê-lo falando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou: “O que você está querendo?” Ou: “Por que o senhor está falando com ela?”
28 ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya kë "dhʋ̈, 'yö dhebhɔnë bha 'ö ö bha "yigbɔ to 'mü 'yö ö yee ‑kë 'ö dho 'pödhö 'yö‑ pö 'pömɛ ‑nu ‑dhɛ:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse ao povo:
29 «‑Ka nu kö 'ka ‑dhɛ 'bha ‑ga! 'Mɛ 'ö ya 'wɔn ‑nu 'a‑ ‑kë ‑ya ꞊gban ‑dɔ, ꞊yaa‑ ꞊gban pö n ‑dhɛ "pɛɛpɛdhö ("kɛɛ kö 'mii‑ yö ‑zianwo do)! Atanna ‑bha ‑Yamɛ bha 'yaa ‑mü "wɛ ‑ee?»
29 — Venham comigo e vejam um homem que me disse tudo o que eu já fiz. Não seria ele, por acaso, o Cristo?
30 ꞊Dhɛ 'ö ꞊yaa‑ pö "dhʋ̈ 'yö 'pö‑ bha‑ 'gü ‑mɛ ‑nu 'wo dɔ ‑bɛang ‑bha 'wo dho Yesu ‑dhɛ 'gü.
30 Então saíram da cidade e foram até onde Jesus estava.
31 "Tʋ̈ng 'ö kë sië‑ 'ka "dhʋ̈ bha kö‑ ‑bha ꞊klangdhiʋ̈ ‑nu ‑zë ‑wo ‑gban sië‑ ‑bha pë ‑bhö ‑wɔn ꞊në‑ 'ka 'wo‑ pö: «Yi Dëmɛ, ‑bhö pëbhee 'në 'bha ‑zë ‑bhö.»
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus, dizendo: — Mestre, coma!
32 "Kɛɛ 'yö Yesu ‑ya pö‑ ‑nu ‑dhɛ 'ö‑ pö: «'Pë 'ö n ‑bhöpë 'ka 'kaa‑ dɔ.»
32 Mas ele lhes disse:
33 'Yö‑ ‑bha ꞊klangdhiʋ̈ ‑nu 'wo ‑ya wo 'ko ‑nu dhɛɛ" 'kpɔ ‑sü ‑bha 'wo‑ pö: «"Ɛɛn mɛ 'bha ꞊në ꞊ya nu‑ ‑dhɛ ‑bhöpë 'ka 'nu ‑ee?»
33 Então os discípulos começaram a dizer entre si: — Será que alguém lhe trouxe algo para comer?
34 'Yö Yesu ‑ya pö‑ ‑nu ‑dhɛ: «'Mɛ 'ö n bɔ bha‑ ‑zʋ "piʋ̈ ‑wɔn kë ‑sü waa‑ yë 'ö‑ nu n ‑dhɛ ‑a "dhiʋ̈ ‑ta ‑sü bha ꞊në ꞊dhɛ n ‑bhöpë 'dhö.
34 Jesus lhes declarou:
35 "Ɛɛn 'waa‑ pö kwa ‑wʋ 'gü ꞊dhɛ «"Su ꞊ya 'to ‑yiisiö kö 'kwa ‑mlü "kan ‑ee?») "Kɛɛ ma ‑zë a‑ ‑pö ka ‑dhɛ ꞊dhɛ 'ka ka "yan "dhiʋ̈ "wlü kö 'ka ‑dhɛ ‑ga. 'Mɛ 'wo nu sië ‑yɛɛdhö bha ‑kaa ‑nu ‑ta ‑ga, ‑wo ꞊dhɛ 'bhlaadhɛ 'ö‑ ‑mlü ꞊ya ‑pë kë ꞊në‑ 'dhö bha.
35 Vocês não dizem que ainda faltam quatro meses até a colheita? Eu, porém, lhes digo: Levantem os olhos e vejam os campos, pois estão maduros para a colheita.
36 'Mɛ 'ö ‑mlü ta ꞊yaa‑ "kan kö ‑ya dɔ ꞊gbaandhö kö yë 'ö‑ ‑kë bha ꞊yaa‑ ꞊saa ꞊në‑ 'sü bha, ‑a ꞊nii ‑yö ‑da. ‑Kɔ do bha‑ 'gü 'mɛ 'ö 'dhang ‑bho Atanna "dhiʋ̈ ‑mɛ ‑nu ꞊loo 'ko ‑ta, ‑a ꞊nii ‑yö ‑da 'pö ‑a ‑nu ‑bha ‑da ‑tosɛa 'ö 'yaa yën ‑a kë ‑dhɛ 'gü ‑sü bha‑ ‑wɔn 'gü. ‑A ‑kë "dhʋ̈ ‑sü bha‑ 'gü, kö 'mɛ 'ö ‑mlü bɔ waa‑ 'mɛ 'ö‑ ‑kan, ‑a ‑nu ꞊nii ‑yö ‑da ꞊dhɛ 'ko 'dhö.
36 Quem colhe recebe desde já a recompensa e ajunta o seu fruto para a vida eterna, para que se alegrem ao mesmo tempo o que semeia e o que colhe.
37 ‑A ‑wɔn 'gü "gwënng 'wo‑ ‑da 'wo‑ pö: «Mɛ 'bha ꞊në ‑mlü bɔ 'yö mɛ 'bha ‑ya ‑kan» bha 'yaa ꞊sua 'ka,
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: “Um é o que semeia, outro é o que colhe.”
38 ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ 'bhlaadhɛ 'a ka bɔ‑ 'gü ‑mlü "kan ‑dhɛ 'gü bha 'kii‑ ‑yë 'bha kë, mɛ "wɛɛ ‑nu ꞊në 'wo‑ ‑ke ‑kë 'yö ka ‑zë ka dɔ‑ ‑nu "gblʋʋ ‑ta bha.
38 Eu os enviei a colher o que vocês não semearam; outros trabalharam, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Samadhi ‑pö bha‑ 'gü ‑mɛ ‑nu 'wo dho Yesu ‑dhɛ 'gü bha ꞊dhɛ 'ö ꞊wa 'dho ꞊wa ꞊loo mü, ‑a mɛ 'gbɛ ꞊dede kë 'dhang ‑bho "dhiʋ̈ ‑a pö 'ö dhebhɔnë bha 'ö‑ wo ꞊dhɛ «'Wɔn "pɛpɛ 'a‑ ‑kë ꞊yaa‑ ꞊gban‑ pö n ‑dhɛ bha‑ ‑wɔn 'gü.»
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus, por causa do testemunho da mulher, que tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu já fiz.”
40 Yö ꞊në‑ ‑wɔn 'gü 'yö 'mɛ 'wo nu bha 'wo ‑gban Yesu ‑bha ꞊dhɛ ‑yö ‑dhɛkpaɔyi 'bha kë wo "piʋ̈ mü. 'Yö to 'mü 'yö ‑dhɛkpaɔyi ꞊plɛ ‑kë ‑a ‑nu ‑dhɛ 'gü.
40 Quando, pois, os samaritanos foram até Jesus, pediram-lhe que permanecesse com eles; e Jesus ficou ali dois dias.
41 Dhiang ‑nu 'ö Yesu ꞊dede 'ö‑ zë‑ ‑nu ‑dhɛ bha 'mɛ 'wo 'dhang bho‑ "dhiʋ̈ ‑wo kë ‑kë 'gbɛ, 'wo ‑ziö 'mɛ 'wo 'dhang bho dhebhɔnë bha‑ ‑wʋ "dhiʋ̈ ‑a ‑nu ‑ta.
41 Muitos outros creram nele, por causa da palavra de Jesus.
42 'Yö 'wo‑ pö dhebhɔnë bha‑ ‑dhɛ 'wo‑ pö: «'Dhang 'yi‑ bho sië‑ "dhiʋ̈ ꞊taamasü ya‑ 'gü ya‑ 'klɔɔ‑ 'yaa ‑mü 'wɔn 'i‑ ‑gɛn dɔ yi ‑dhɛ bha‑ 'ka 'zü, "kɛɛ yii ꞊dede 'ya‑ ‑wʋ ma, 'ya‑ 'wɔn dɔ 'pö ꞊dhɛ yö ꞊në Atanna ‑ya bɔ ꞊dedewo tɛan‑ 'ka kö ‑yö mɛ "bhɩɩ‑ ‑nu dha.
42 E diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você falou que nós cremos, mas porque nós mesmos ouvimos, e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 ꞊Dhɛ 'ö Yesu ꞊ya ‑dhɛkpaɔyi ꞊plɛ kë ‑dhɛ bha‑ 'gü, 'yö waa‑ ꞊kengmɛ ‑nu 'wo go 'mü 'wo dho Gadhidhe ‑sɛ ('ö ‑kë ‑a ‑kpɔ 'gü ‑sɛ 'ka bha‑) 'gü.
43 Passados dois dias, Jesus saiu dali e foi para a Galileia.
44 'Ö gun "dhʋ̈ kö ꞊yaa‑ pö 'nu ꞊dhɛ «Atanna ‑wʋdhiʋ̈loomɛ ꞊bhlëë 'yaa kë ö ‑dɩ ꞊plöö».
44 Porque o próprio Jesus testemunhou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 "Kɛɛ ꞊dhɛ 'ö ꞊ya 'dho ꞊ya ꞊loo Gadhidhe ‑sɛ bha‑ 'gü, ‑a "sɛ bha‑ 'gü ‑mɛ ‑nu 'ö ‑wɩ ‑nu 'ka "dhʋ̈ bha ‑wo kë ‑dɔ ‑gɔ zian‑ ‑së 'ka, ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ woo ‑dɩ 'pö ‑wo kë ‑dho Pakö troo ‑ta Zedhizadhɛmö 'ö 'wo 'wɔn ‑nu "pɛpɛ 'ö gun‑ kë sië 'mü bha‑ ‑dhɛ yö.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que Jesus tinha feito em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya kë "dhʋ̈ 'yö ö yee ‑kë 'zü ‑deewo 'ö dho Kana ‑pö 'ö "yi ‑gla we 'gü ‑a 'gü "tʋ̈ng 'bha 'gü bha‑ 'gü. ‑Gblüdë ‑bha ‑yamɛ ꞊bhlëësü do 'bha ‑yö ‑gun 'pö‑ bha‑ 'gü 'ö‑ gbö do 'gü 'yaa gun ‑së 'pödhɛ "wɛɛ 'dhɛ 'wo‑ ‑dhɛ Kapɛɛnaɔmö bha‑ 'gü.
46 Jesus foi outra vez a Caná da Galileia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 ꞊Dhɛ 'ö mɛ bha ꞊yaa‑ ma ꞊dhɛ Yesu ꞊ya 'go Zude ‑sɛ 'gü ꞊ya nu Gadhidhe, 'yö dho‑ "piʋ̈, 'yö ꞊bhɛa‑ ‑dhɛ kö wɛng 'wo 'dho Kapɛɛnaɔmö kö ‑ya gbö kë "klʋ̈ʋ̈klʋ̈, ‑a ‑gɛn ‑mü ꞊dhɛ 'ö gun "dhʋ̈ kö‑ gbö 'gü 'yaa ‑së ꞊dedewo, kö ꞊ya wɔ 'ya‑.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe que fosse curar o seu filho, que estava morrendo.
48 'Yö Yesu ‑ya pö‑ ‑dhɛ: «Ka ‑zë ka "yan 'yii ‑da "dhabhliwɔn "gblʋ̈gblʋ̈ ‑nu 'gü, 'dhang ‑bho n "dhiʋ̈ ‑sü 'yii 'dho kë ka ‑gɔ tongtongdhö.»
48 Então Jesus lhe disse:
49 'Yö ‑gblüdë ‑bha ‑yamɛ bha 'ö‑ ‑yɔ bɔ‑ ‑gɔ 'ö‑ pö: «N Dëmɛ, ‑bhö dɔ "gbɩɩ‑ kö i nu kö 'kwa 'dho, 'yii kë "dhʋ̈ n gbö bha yöö ga.»
49 O oficial pediu mais uma vez: — Senhor, venha, antes que o meu filho morra!
50 'Yö Yesu ‑ya pö‑ ‑dhɛ: «‑Bhö 'dho, i gbö bha ꞊ya kë "klʋ̈ʋ̈klʋ̈!»
50 Jesus respondeu: O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 ꞊Dhɛ 'ö gun 'dho sië, ‑yö ‑to zian ‑ta 'yö ‑kpan ‑a ‑bha gwëëzë ‑nu ‑bha kö ‑wo nu sië ‑dɔ ‑gɔ zian ‑dhɛ 'gü. ꞊Dhɛ 'ö ꞊wa ‑kpan ‑bha 'yö 'wo‑ pö‑ ‑dhɛ: «Yi Dëmɛ, i gbö ꞊ya dha!»
51 Quando já estava a caminho, os seus servos vieram ao encontro dele, anunciando-lhe que o seu filho estava vivo.
52 'Yö‑ ‑nu dhɛɛ" kpɔ 'ö‑ pö: «‑Yö ö ‑dɩ ‑slɔɔ ‑më "tʋ̈ng 'gü?» 'Yö 'wo‑ pö‑ ‑dhɛ: «‑Yö ‑kë "dhʋ̈ yaan "dhiʋ̈ kö 'yënng‑ ꞊ya 'kpɔ mɛ ‑gɔ 'ka ‑dee 'gü. Pɛng‑ ‑zɔɔ kwi 'gü "tʋ̈ng bha ꞊në‑ 'gü.»
52 Então perguntou a que horas o seu filho havia se sentido melhor. Informaram: — Ontem, à uma hora da tarde a febre o deixou.
53 ꞊Dhɛ 'ö ꞊waa‑ pö "dhʋ̈ 'yö gɔndënë bha‑ ‑zʋ ‑yö ‑bö ꞊dhɛ "tʋ̈ng ꞊dede bha ꞊në Yesu ‑ya pö‑ 'ka ö ‑dhɛ ꞊dhɛ ö gbö ꞊ya kë "klʋ̈ʋ̈klʋ̈. ꞊Dhɛ 'ö ꞊ya kë "dhʋ̈ 'yö waa‑ "piʋ̈mɛ ‑nu ꞊gban "pɛpɛ 'wo 'dhang bho Yesu "dhiʋ̈.
53 Com isso, o pai reconheceu que aquela era precisamente a hora em que Jesus tinha dito a ele: “O seu filho vai viver.” E ele e toda a sua casa creram.
54 Yesu 'ö go Zude 'ö dho Gadhidhe, "dhabhliwɔn ꞊plɛ ‑naa 'ö‑ ‑kë 'yö bha.
54 Este foi o segundo sinal que Jesus fez, depois de ir da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.