Lucas 15
Mata Ifenẽya Nẽ Od (DAD) vs ACF
1 Takis yaleya tamo, mosor adodo geid ganan, Jesus karĩ difiyẽf nigin ĩ non disin.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Anĩ ere, Farisia tamo, lo ifelnẽdiya tamo geid, nauseir de fen, diron, “Tamo enei, mosor adodo aan fiyeĩd fen, weim saaf doko.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Age de di, Jesus yaab od enei irokenẽdin,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Ã taka wan handred sipsip ado, anĩ tekelei iminkalauf are, ĩ nainti-nain sipsip yaorin itorneĩd fen, iminkelen anĩ imirek ile fotou fedig, age fiya sã de?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Sain ĩ fotou fouf, ĩ wau adod fen, yale, benerin orowa sef,
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 fõ bun ilauf. Agef fen, ĩ ne mou tar ado, ne tã tar gou feid irõf, ‘Ã aya geid kulĩ tauf. Aya neu sipsip fõ yelen anĩ fotou afel.’
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Aya ã arokeneik, age fiya gen bagai, mosor ado tamo taka wau falei yef bun, saa ilun kulĩya odug adouf anim, nainti-nain madur tamo baban faleiya nẽ sã idi nigin kulĩya wal fiya.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Takag, kayau taka silwa koin moni ten ado, anĩ tekelei iminkalauf are, ĩ lam tõf, fõ waĩf fen, el fe imirek ile fotou fouf, age fiya sã de?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Sain ĩ fotou fouf, ĩ ne mou tar ado, ne tã tar gou feid irõf, ‘Ã aya geid kulĩ tauf. Aya neu silwa koin moni iminkelen anĩ fotou afel.’
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Age fiya gen bagai, aya ã arokeneik, mosor ado tamo taka wau falei yef ĩ nigin, Negur nẽ engel meleid bun kulĩya odug wõ yef.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jesus tobol fe iron, “Tamo taka kesu uru adon.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Ibuyem tama irokenen, ‘Dei, akor neu anĩ fara wana.’ Anĩ nigin, temeid yogon safina idi atun foi fen.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 “Anĩ bure fel fen, sain meluk to ilele di, kesu ibuye, safina ĩ ado ganan kuruf yale irou, teneub taka bun gerõ biya ilen, an in safina tobonunã to biya bun daũ felen.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Ĩ ereb ereb ganan daũ fele di, teneub anĩ bun naũ odug wõ yen, age fe di, ĩ bun lau fiya wõ yen.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Anĩ nigin, ĩ ile, fõ morou taka bun kabĩ yalouf nigin to fiyẽ di, fõ moroum ĩ bor saaf ifenẽdiyouf nigin yogon kabier sur fen.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Ĩ naũ bagai nigin bor saaf dõ di, ĩg anĩ yõya nigin orodig, anĩ ere, takam ereb taka to ifenẽdig.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 “Ĩ kisi kelen sain, ĩ iron, ‘Neu dei ĩ kabĩ tamo musei ado, idi saaf barikã. Aya ein naum laa fiyau fenẽ!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Aya fã au, neu dei garan kelau fen, ĩ arokenẽf: Dei, aya saa ilun ado õ bun mosor anon.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Aya to biya nigin, neu kesu to wouf, ogon kabĩ tamo oroi waledin taka gen waleyauf.’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Anĩ nigin, ĩ fã ye, tama gein ilen.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Kesum tama irokenen, ‘Dei, aya saa ilun ado õ bun mosor anon. Aya to biya nigin, neu kesu to wouf.’Kesu fõ yelen ĩ, yogon mosor weder tu keleya nigin tama igonek.|src="CN01761B.TIF" size="span" ref="15:21"
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Anĩ ere, tama ĩ yogon ferfer irokenẽdin, ‘Gamanem kolos biya bagai waleg urousig, ĩ ufounnẽg, ima gege bun sai unog fen, ye bun su unokenẽg.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Bulmakau lubu bou dĩya waleg urousig ukesig. Ada tar tano tokon, sigigi tafouf.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Ere nigin, neu kesu enei laa fen anĩ baban matal, ĩ fõ yelen anĩ baban fotou tafiyem.’ Anĩ nigin, idi gariya dino sigigi difen.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Sain anĩ bun, kesu matu ĩ kabier ibodon. Dum ĩ iyok isi, fõ kelẽ fiye ken, fõ non kui de gurũ de mog, karĩ yen.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Agef fen, ĩ kabĩ tamo taka iweigne ken, to fiyen, ‘Oun ere naig difef?’
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Kabĩ tamo ĩ aiten yale iron, ‘Turã kel isil, anĩ tamã bulmakau lubu bou dĩya yum, ere nigin, tamam ĩ bouwa totoũ biya bagai ado kel yalel.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Age ye di, tura matu name sane fen, fõ bun ileya nigin itoron. Age fe di, tama mayarẽ ile wowor fiyen.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Anĩ ere, kesu ĩ tama solof irokenen, ‘Ulefe, yar enei ganan aya õ sigor taka to wal afe fen, arunã alef asin. Anĩ ere, õ aya meme lubu taka wana di, neu mou tar geid to sigigi mafen.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Anĩ ere, õ naal enei are, ogon safina, kayau bouweid na nẽ sur difedig anidi bun daũ fel fen, fonõ isi di, õ bulmakau lubu bou dĩya ukenem!’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Tama iron, ‘Neu kesu, õ aya ado faimud tabodõdig. Safina ganan aya ado, are ogon.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Anĩ ere, ada sigigi tafe fen, wauda al fem bagai, ere nigin, turã enei laa fen anĩ baban matal, ĩ fõ yelen anĩ baban fotou tafiyem.’”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.