2 Coríntios 7
Mata Ifenẽya Nẽ Od (DAD) vs VC
1 Ã neu oboiyou, ada Negur age afouf yen od enei ado nigin, ada dug ereb ereb ganan bouwa ado uur amuyẽ ifenẽdig anĩ lilik tafe fen, Negur anini fiyẽya bunem fateul bagai wõ tauf.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Ãgenei wauĩ bun, amã nigin modoũ unog. Amã aib taka bun to kũ mafenen, amã aib taka sane bun to manenen, amã aib taka idegnẽya bunem ereb ereb to son mafen.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Aya ã bouweĩ yũya nigin od enei to wogõ auf. Ere nigin, aya mogo oron, are ãgenei ibodõya modoũ, amã waumã bun ado nigin, amã ã geid mata tabodõf be, gare tauf.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Aya ã nigin fatuk bagai momoi au fen, fatuk bagai ã yeneĩ alesef. Aya wau fatuk bagai yalesef, nemã morõ ganan bun, neu wau kulĩya gogũ felef.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Sain amã Masedonia masin, nemã bouwamã enei si inoya san, anĩ ere, amã siri ganan bun darau difanaman, serẽ kiwai difanamã mog, nameman kumĩ ado.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Anĩ ere, Negur ĩ waud morõ adodo waud yo fedidig, Taitus isin bunem ĩ waumã yo fen.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Are, in isin bunem dogol sã, anĩ ere, wau yo fiya ĩ wenẽgen anĩ bunem ado. Ã aya uleyagauf nigin bagai oroyein, ereb wõ yen anĩ nigin ãgenei awaun yeya odug fen, ã aya nigin kisi fatuk bagai walegedig anĩ ĩ irokanaman, anĩ bunem, neu kulĩya odug bagai iselen.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Aya neu pas bunem wauĩ gudũ fiya afenein, anĩ nigin, aya uruwa bun awaun aun. Anĩ ere, gama aya anĩ nigin to awaun auf, ere nigin, aya ailef, are neu pas anim, sain naal bagai dogol wauĩ gudũ fen.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Anĩ ere, gama aya wau al fef, are wauĩ gudũ fiya afenein anĩ nigin sã, anĩ ere, ãgenei wauĩ gudũ fiya anim, wauĩ faleiya bun irouleyein nigin. Ere nigin, ã Negur nẽ oroya kilei wauĩ gudũ fen, anĩ nigin, amã ã daũ fiya to mafenein.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Wau gudũ fiya Negur nẽ orof kilei anĩ, wau faleiya irousi, kel yaleya bun irouledig, anĩ nigin, ada to awaun taudig, anĩ ere, tenebur nẽ wau gudũ fiya laa irousidig.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Negur nẽ wau gudũ fiya eneim, ã bun faat yun anĩ ulogouf, are ereb totol bagai wauĩ irõdig, morõ wõ yen anim to lai yeĩf nigin ereb ã aug madur gedig, ereb sane nigin seye gedig, ereb Negur nigin anini gedig, ereb taka nigin bagai oroyeĩdig, ereb kabĩ totol walegedig, ereb sane age fen bun mala solo wenẽgedig. Ereb ereb ganan bun, ã aug enei nigin kũ fenẽya taka sã anĩ yaor gen.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Anĩ nigin, aya ã bun atoton are, taka ĩ sane age fen be, takam ĩ bun sane age fen anĩ nigin sã, anĩ ere, ã amã nigin naig ge wauĩ wanamãgef anĩ, Negur mala bun aug ulogouf nigin age afen.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Enei ganan nigin amã waumã yo fef.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Aya ĩ bun yeneĩ alesen, age afe di, ã aya mama to wanagen. Anĩ ere, ereb amã wogõ mayein anĩ ganan momoi, age fiya gen, amã Taitus bun yeneĩ malesen areg, momoi anĩ yaoren.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ã ganan ĩ dõg fen, aniniya ado tererẽya bunem ĩ walegen anĩ, ĩ kisif fen, ã nigin yogon wau laa fiya mugi bagai ilen.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Aya, ereb ereb ganan bun, ã nigin, sã momoi auf nigin, wau al fef.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.