Atos 27
Chaʼ tsoʼo nu nchcuiʼ jiʼi̱ Jesucristo nu xuʼna na (CTANT) vs NTLH
1 Loꞌo liꞌ ngua stuꞌba chaꞌ jiꞌi̱ nguꞌ loꞌo tyaꞌa nguꞌ chaꞌ ta nguꞌ jiꞌi̱ Pablo tsaa yu ca loyuu su cuentya Italia. Loꞌo naꞌ nu nscua̱ quityi re, ngutaꞌa̱ naꞌ loꞌo nguꞌ liꞌ. Ngulo nguꞌ cña jiꞌi̱ sca capitán jiꞌi̱ sendaru nu naa Julio chaꞌ tsaa loꞌo jiꞌi̱ Pablo loꞌo xaꞌ preso. Julio laca capitán jiꞌi̱ taju sendaru nu cuentya jiꞌi̱ Augusto.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Loꞌo juaꞌa̱ ndyaa Aristarco nguꞌ Tesalónica loꞌo ya. (Quichi̱ Tesalónica ndiꞌi̱ ca loyuu su cuentya Macedonia.) Ndyaa ya ndyatí̱ ya neꞌ sca yaca niꞌi̱ nu cua tsaa ti nde tyu̱u̱ tyaꞌa quichi̱ nde loyuu su cuentya Asia. Loꞌo juaꞌa̱ quichi̱ tyi xuꞌna yaca niꞌi̱ biꞌ naa Adramitio.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Nduꞌu ya ndyaa ya liꞌ, ca chaca tsa̱ ndyalaa ya ca quichi̱ Sidón. Tsoꞌo tsa tyiquee nu Julio biꞌ, nda biꞌ chacuayáꞌ jiꞌi̱ Pablo chaꞌ tsaa yu slo tyaꞌa tsoꞌo yu nu ndiꞌi̱ quichi̱ biꞌ, chaꞌ xtyucua xi tyaꞌa yu jiꞌi̱ yu.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Loꞌo liꞌ nduꞌu ya ndyaa ya chaca quiyaꞌ loꞌo yaca niꞌi̱ biꞌ. Cacua ti tuꞌba yuu Chipre nteje tacui ya liꞌ; laꞌa tsuꞌ coca ndyanu loyuu btyi biꞌ, chaꞌ ná nda cuiꞌi̱ chacuayáꞌ tsaa ya chaca tsuꞌ loyuu biꞌ.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Juaꞌa̱ ngua chaꞌ ndyaa ya tyucui̱i̱ lo tyujoꞌo nu nteje tacui cacua ti tuꞌba yuu Cilicia loꞌo Panfilia, ñaꞌa̱ cuayáꞌ nu ndyalaa ya quichi̱ Mira ca loyuu su cuentya Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Ca quichi̱ biꞌ ngujui chaca yaca niꞌi̱ jiꞌi̱ capitán jiꞌi̱ sendaru biꞌ. Quichi̱ tyi xuꞌna yaca niꞌi̱ biꞌ naa Alejandría. Na cua tsaa ti biꞌ ca loyuu su cuentya Italia, biꞌ chaꞌ ngulo capitán biꞌ cña jiꞌi̱ ya chaꞌ tyatí̱ ya neꞌ yaca niꞌi̱ biꞌ, chaꞌ tsaa loꞌo jiꞌi̱ ya ndejua.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Tyu̱u̱ tsa tsa̱ ngutaꞌa̱ ya lo hitya liꞌ, chaꞌ tiyaꞌ tsa ndyaꞌa̱ yaca niꞌi̱ biꞌ. Lquiꞌya ti ndyalaa ya cacua ti quichi̱ Gnido liꞌ, chaꞌ lye tsa nguaꞌa cuiꞌi̱ jiꞌi̱ yaca niꞌi̱ biꞌ. Liꞌ nteje tacui ya cacua ti toꞌ quichi̱ Salmón chaꞌ tsaa ya cacua la toꞌ yuu nu naa Creta nu ndiꞌi̱ claꞌbe tyujoꞌo, chaꞌ ngaꞌaa ndyaca lye cuiꞌi̱ nde jua, ngua tiꞌ nguꞌ.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Tiyaꞌ tsa ndyaꞌa̱ yaca niꞌi̱ biꞌ, laja loꞌo nteje tacui cacua ti toꞌ loyuu biꞌ; liꞌ ndyalaa ya su naa Buenos Puertos, nu ndiꞌi̱ cacua ti quichi̱ Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Cua quiñaꞌa̱ tsa tsa̱ ngunaꞌ jiꞌi̱ ya xquiꞌya cuiꞌi̱ biꞌ, chaꞌ lquiꞌya tsa cua nteje tacui yaca niꞌi̱ lo tyujoꞌo tyucui̱i̱ su lijya̱ ya ca Buenos Puertos. Cua ndyatí̱ coꞌ tlyaꞌ nu lye tsa ndyaca cuiꞌi̱ tlyaꞌ liꞌ; biꞌ chaꞌ nchcuiꞌ Pablo loꞌo nguꞌ nu laca loo liꞌ:
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 ―Ngaꞌaa tsoꞌo chaꞌ tsaa la na juani, cusuꞌ ―nacui̱ Pablo jiꞌi̱ nguꞌ―. Cua ngua tii naꞌ chaꞌ quiñuꞌu̱ yaca niꞌi̱ re, chcunaꞌ lcaa yuꞌba liꞌ ―nacui̱―, loꞌo juaꞌa̱ ntsuꞌu nu cajaa lo hitya liꞌ.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Pana ná ndyuna capitán jiꞌi̱ sendaru chaꞌ nu nchcuiꞌ Pablo loꞌo; jlo la tiꞌ nguꞌ nu nclyaꞌ yaꞌ yaca niꞌi̱ loꞌo nu laca loo jiꞌi̱ yaca niꞌi̱ biꞌ, ngua tiꞌ nguꞌ.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Tyu̱u̱ tyaꞌa nguꞌ, ngulacua tiꞌ nguꞌ chaꞌ tsoꞌo la si tya tsaa la yaca niꞌi̱ biꞌ ca quichi̱ Fenice ca nde loo la xi; la cuiꞌ loyuu Creta biꞌ ndiꞌi̱ quichi̱ Fenice, pana nde loo la xi. Jlo tiꞌ nguꞌ chaꞌ nde quichi̱ Fenice tsoꞌo la tyanu yaca niꞌi̱ tyucui tyempo tlyaꞌ, chaꞌ ná ndyaca lye cuiꞌi̱ tlyaꞌ ndejua; biꞌ chaꞌ ná tsoꞌo tyanu yaca niꞌi̱ ca Buenos Puertos, ngua tiꞌ nguꞌ.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Loꞌo liꞌ nguxana ndyaca sca cuiꞌi̱ tsoꞌo, biꞌ chaꞌ ngulacua tiꞌ nguꞌ chaꞌ tsoꞌo la masi tsaa clya ya ca quichi̱ Fenice biꞌ. Nduꞌu ya ndyaa ya loꞌo yaca niꞌi̱ liꞌ. Ndyanu ya cacua ti toꞌ loyuu su cuentya Creta biꞌ,
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 pana tiyaꞌ la ngutsaꞌa̱ cuiꞌi̱; chaca quiyaꞌ tyaala tsa ngua biꞌ liꞌ, chaꞌ nde lo yuu btyi biꞌ lijya̱ cuiꞌi̱. Tyaala tsa cuiꞌi̱ nu naa Nordeste biꞌ,
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 nducuniꞌi̱ cuiꞌi̱ biꞌ jiꞌi̱ yaca niꞌi̱ macala su ntiꞌ tsaa loꞌo jiꞌi̱ ya liꞌ.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Nteje tacui ya cacua ti su ndiꞌi̱ sca yuu claꞌbe sube ti nu naa Clauda; joꞌo la xi ngua cuiꞌi̱ sca hora ti liꞌ, biꞌ chaꞌ sa cuꞌ ti ntucua laqui ya jiꞌi̱ canoa chaꞌ tyuꞌu biꞌ lo hitya, chaꞌ xcoꞌo ya jiꞌi̱ neꞌ yaca niꞌi̱. Ntucua ju̱u̱ hique canoa biꞌ, chaꞌ tyucua laqui ya jiꞌi̱.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Nu loꞌo cua ndyuꞌu coꞌo canoa biꞌ, liꞌ ngüixi̱i̱ nguꞌ reta tonu siiꞌ tyiꞌi̱ ca chu̱ꞌ yaca niꞌi̱ biꞌ, chaꞌ ná culaꞌa clyooꞌ jiꞌi̱ yaca niꞌi̱. Ntsi̱i̱ tsa nguꞌ si tyacua ya su lati hitya claꞌbe tyujoꞌo, ca lo yusi̱ nu naa Sirte, biꞌ chaꞌ ndaꞌya nguꞌ tasá nu ngutacui lo yaca niꞌi̱ chaꞌ ngaꞌaa tucuniꞌi̱ cuiꞌi̱ jiꞌi̱ lateꞌ biꞌ, chaꞌ ngaꞌaa xna loꞌo lye cuiꞌi̱ jiꞌi̱ yaca niꞌi̱ biꞌ liꞌ.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Ca chaca tsa̱ ñaꞌa̱ ti lye tsa ndyaca cuiꞌi̱, loꞌo juaꞌa̱ lye tsa ntyijiꞌi̱ clyooꞌ jiꞌi̱ yaca niꞌi̱, biꞌ chaꞌ nguxana nguꞌ nchcua̱a̱ nguꞌ yuꞌba nu ntsuꞌu neꞌ yaca niꞌi̱ lo hitya tyujoꞌo.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Tsa̱ nchca tyuna, liꞌ nchcua̱a̱ ya lcaa yaꞌ xña nu ntucua jiꞌi̱ yaca niꞌi̱ biꞌ, nu nduꞌni nguꞌ cña loꞌo nquichaꞌ; loꞌo yaꞌ ycuiꞌ ya nguxcua̱a̱ ya yaꞌ xña biꞌ lo hitya.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Tyu̱u̱ tsa̱ ngaꞌaa naꞌa̱ ya xee cuichaa liꞌ, ngaꞌaa naꞌa̱ ya cualya loꞌo cuii nu ngaꞌa̱ nde cua̱, hasta loꞌo ngaꞌaa tyuꞌú ya xquiꞌya cuiꞌi̱ tyaala biꞌ, ngulacua tiꞌ ya.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Cua ngua tyu̱u̱ tsa̱ nu ngaꞌaa ndyacu ya tsiyaꞌ ti, biꞌ chaꞌ ndatu̱ Pablo chaꞌ chcuiꞌ yu loꞌo nguꞌ biꞌ liꞌ:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Pana cuaꞌni tlyu tyiquee ma̱ juani, taca jlya tiꞌ ma̱ chaꞌ ni sca ma̱ ná nscua chaꞌ cajaa ma̱, masi chcunaꞌ yaca niꞌi̱ re.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Jlo tiꞌ ma̱ chaꞌ ycuiꞌ Ndyosi laca nu Xuꞌna naꞌ, chaꞌ cña jiꞌi̱ ycuiꞌ Ni ndyuꞌni naꞌ. Talya ti nguluꞌu loo sca xca̱ jiꞌi̱ ycuiꞌ Ndyosi ꞌna;
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 ndiꞌya̱ nchcuiꞌ nu biꞌ loꞌo naꞌ: “Ná cutsi̱i̱ nuꞌu̱, Pablo”, nacui̱ xca̱ biꞌ jnaꞌ. “Na cua nscua chaꞌ tyatu̱ nuꞌu̱ slo rey jiꞌi̱ nguꞌ romano nu laca loo la”, nacui̱, “biꞌ chaꞌ cuaꞌni lyaá ycuiꞌ Ndyosi jiꞌi̱ lcaa nguꞌ tyaꞌa ndyaꞌa̱ nuꞌu̱ neꞌ yaca niꞌi̱ re xquiꞌya nuꞌu̱, chaꞌ nuꞌu̱ laca tuꞌba jiꞌi̱ Ni.”
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Cuaꞌni tlyu tyiquee ma̱ lacua. Jlya tiꞌ naꞌ chaꞌ nu cua nchcuiꞌ ycuiꞌ Ndyosi loꞌo naꞌ; jlo tiꞌ naꞌ chaꞌ caca chaꞌ jiꞌna ñiꞌya̱ nu nacui̱ xca̱ jiꞌi̱ ycuiꞌ Ndyosi jnaꞌ,
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 masi clyo ntsuꞌu chaꞌ tsaa loꞌo cuiꞌi̱ jiꞌna ca sca loyuu claꞌbe tyujoꞌo.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Cua ndye tucua semana nu ndyaa loꞌo cuiꞌi̱ jiꞌi̱ ya juaꞌa̱ ti, ca liꞌ ndyalaa ya sca tyujoꞌo su nchcuiꞌ nguꞌ jiꞌi̱, tyujoꞌo Adria. Ngua claꞌbe talya nu loꞌo ngua tii nguꞌ nu nclyaꞌ yaꞌ yaca niꞌi̱ chaꞌ ntsuꞌu yuu btyi cacua ti;
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 biꞌ chaꞌ ngusuꞌba cuayáꞌ nguꞌ jiꞌi̱ hitya, ni tsa lo cuayáꞌ clyaa hitya. Liꞌ nquije chaꞌ jiꞌi̱ nguꞌ chaꞌ calaa tyii ntucua scuá metro cuayáꞌ clyaa hitya biꞌ. Ca nde loo la xi ngusuꞌba cuayáꞌ nguꞌ jiꞌi̱ hitya chaca quiyaꞌ, calaa ntucua cati ti metro cuayáꞌ clyaa hitya liꞌ.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Ntsi̱i̱ nguꞌ si tyaꞌni caꞌa̱ siyuꞌ yaca niꞌi̱ chu̱ꞌ quee tlyu, biꞌ chaꞌ nguxlyuꞌu nguꞌ jacua tyaꞌa chcua̱ ngratu lo ju̱u̱ nde siyuꞌ yaca niꞌi̱, chaꞌ ngaꞌaa tyaꞌa̱ la. Loꞌo liꞌ ndyutsi̱i̱ tya nguꞌ ndiꞌi̱ nguꞌ, ntajatya nguꞌ ñaꞌa̱ cuayáꞌ nu quixee chaca tsa̱.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Laja liꞌ nu nguꞌ nu ndyalaꞌ yaꞌ yaca niꞌi̱ biꞌ ni, cuaana ti ndaꞌya nguꞌ jiꞌi̱ canoa lo hitya loꞌo ju̱u̱; chaꞌ cuiñi ti nchcuiꞌ nguꞌ chaꞌ cua tsaa ti nguꞌ xlyuꞌu nguꞌ xaꞌ chcua̱ ngratu nde que yaca niꞌi̱, chaꞌ ngua tiꞌ nguꞌ tyaa nguꞌ cuaana ti neꞌ canoa biꞌ.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Liꞌ nchcuiꞌ Pablo loꞌo sendaru, juaꞌa̱ loꞌo capitán jiꞌi̱ nguꞌ:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Hora ti ngusiꞌyu sendaru ju̱u̱ nu ndyaaca̱ꞌ jiꞌi̱ canoa liꞌ, nguxtyú nguꞌ jiꞌi̱ juaꞌa̱ ti lo hitya, ndyaa liꞌ; ná loꞌo ñati̱ ndyaa.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Cua quixee ti chaca tsa̱, liꞌ nchcuiꞌ Pablo loꞌo nguꞌ chaꞌ cacu nguꞌ xi.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Tsoꞌo la si cacu ma̱ xi juani chaꞌ caja juersa jiꞌi̱ ma̱. Ni sca cuꞌma̱ ná nscua chaꞌ cajaa ma̱, ni ná ca quicha ma̱.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Loꞌo ndye nchcuiꞌ Pablo loꞌo nguꞌ, liꞌ ngusñi yu sca xlyá. Ndya yu xlyaꞌbe jiꞌi̱ ycuiꞌ Ndyosi slo lcaa nguꞌ, ngusaꞌbe yu xlyá biꞌ, ndyacu yu liꞌ.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Tsoꞌo la ngua tyiquee nguꞌ chaꞌ naꞌa̱ nguꞌ ñiꞌya̱ nu nguaꞌni Pablo, biꞌ chaꞌ ndyacu lcaa nguꞌ xi liꞌ;
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 tucua siyento ntucua snayala tyii ntucua scuá tyaꞌa ñati̱, tsa lo cua tyaꞌa ya ntsuꞌu ya neꞌ yaca niꞌi̱ biꞌ.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Lcaa nguꞌ ndyacu nguꞌ ñaꞌa̱ cuayáꞌ nu nguaalaꞌ tiꞌ nguꞌ. Liꞌ ngulo nguꞌ yuꞌba jiꞌi̱, ndye nguxcua̱a̱ nguꞌ jiꞌi̱ lcaa siꞌyu trigo biꞌ lo hitya, chaꞌ ca lasa la xi yaca niꞌi̱ liꞌ.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Loꞌo nguxee chaca tsa̱, liꞌ naꞌa̱ ya chaꞌ cua ndyalaa ya sca toꞌ yuu, pana ná ngüiꞌya nguꞌ cuentya macala laca su ndyalaa ya. Naꞌa̱ nguꞌ su ngaꞌa̱ xi yusi̱ toꞌ yuu btyi biꞌ, loꞌo juaꞌa̱ ti̱ ti nscua hitya ca biꞌ. Ngua tiꞌ nguꞌ chaꞌ tsoꞌo la si xtyii yaca niꞌi̱ lo yusi̱i̱ biꞌ, si caja ñiꞌya̱ nu tyeje tacui yaca niꞌi̱ cajua;
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 biꞌ chaꞌ ngusiꞌyu nguꞌ reta jiꞌi̱ chcua̱ ngratu su ndyaaca̱ꞌ yaca niꞌi̱ nde siyuꞌ, ndyanu chcua̱ ngratu neꞌ hitya. Liꞌ ngusati̱ꞌ nguꞌ yaꞌ yaca niꞌi̱, ngutacui nguꞌ tasá lo yaca chaꞌ tucuniꞌi̱ cuiꞌi̱ jiꞌi̱ yaca niꞌi̱ tsaa ca biꞌ.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Ndyaa ya liꞌ, ndyalaa yaca niꞌi̱ sca seꞌi̱ su nxna tucua tyaꞌa yaꞌ hitya. Lati tsa hitya jua xquiꞌya yusi̱, biꞌ chaꞌ ndyaa scua hique yaca niꞌi̱ lo yusi̱ biꞌ liꞌ, nguxana nclyaꞌa clyooꞌ tonu jiꞌi̱ siyuꞌ yaca niꞌi̱ biꞌ liꞌ.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Ngulacua tiꞌ sendaru chaꞌ si ntsuꞌu chaꞌ xcuatya nguꞌ lo hitya, loꞌo ti xna lcaa preso jiꞌi̱ nguꞌ; biꞌ chaꞌ ngulacua tiꞌ nguꞌ chaꞌ tsoꞌo la cujuii nguꞌ jiꞌi̱ lcaa preso yala ti.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Pana ná nda capitán chacuayáꞌ jiꞌi̱ sendaru chaꞌ cujuii nguꞌ jiꞌi̱ preso, chaꞌ ná ntiꞌ capitán biꞌ cujuii jiꞌi̱ Pablo. Liꞌ ngulo capitán cña jiꞌi̱ lcaa nguꞌ nu nchca jiꞌi̱ nguꞌ xcuatya nguꞌ, chaꞌ tsaa nguꞌ lo hitya chaꞌ tyuꞌu tsoꞌo ti nguꞌ ca loyuu btyi;
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 nguꞌ nu ná nchca xcuatya ni, ntsuꞌu chaꞌ xñi nguꞌ ngocaꞌ, masi xñi nguꞌ yuꞌbe yaca niꞌi̱ ti biꞌ. Loꞌo juaꞌa̱ tsoꞌo ti ndyalaa lcaa ya toꞌ yuu btyi biꞌ liꞌ.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.