Atos 22

El Nuevo Testamento de nuestro señor Jesucristo: Versión chinanteca (CPANT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 ―Hniah¹² dsa² go² jniang³ quianh¹³ dsa² canh¹³, neng² di³ jǿg³ juǿi²jni hniah¹². Tsǿh³jni jǿg³ dsøg¹² quieg¹jni ―ca¹juúh² Pablo.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Jøng² mi³ca¹nǿng² dsa² jue¹² ca¹juúh² Pablo quianh¹³ jǿg³ hebreo, hiug¹² jín³ tei³ ca¹túgh²dsa. Jøng² ca¹juúh² calah Pablo:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 ―Dsa² judío báh³ jní². Ca¹lø¹chián¹jni Tarso, juøi² tén¹² Cilicia. Cónh¹jøng² jøa³juøi² Jerusalén la² báh³ ca¹ŋi¹juanh¹²jni. Cu²rø² hlaih¹³ ca¹mi³tan¹³jni ha²lah lǿa¹² lei¹³ ma²já¹² quiah¹² dsa² hóg¹ quián² jniang³. Ca¹he¹ tøa¹ Gamaliel. Hno¹ báh³ jní² jmo³jni hi² hniu¹ Diú¹³ ca¹lah¹jǿ¹ dsøa¹jni, ju³lah hnøngh² ca¹lah¹jáh¹ hniah¹² na¹.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Ca¹mi³dsian¹³ hiug¹² báh³ jní² dsǿa¹² dsa² ma²chinh¹² juu¹² quiah¹² Jesús. Ca¹lah¹cu¹dsie¹² mi³hno¹jni mi³dsián¹ dsa² héi². Ca¹ŋi³chianh¹³jni dsa² héi². Ca¹ŋi³tianh¹³jni hni¹ŋí³, cu¹dsie¹² dsa² ŋioh¹² ca¹lah¹ma¹quianh¹³ mǿ².
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Tsih¹ báh³ ŋi¹jmó² quianh¹³ ca¹lah¹já¹ dsa² canh¹³ jǿg³ dsøg¹² quieg¹jni. Di³ dsa² héi² báh³ ca¹cuø¹ si² ca¹të́² dsa² go² jniang³ tiogh³ jøa³juøi² Damasco. Juu¹² jøng² ca¹ŋó¹jni. Mi³ŋi¹hniáh¹jni dsa² quián¹² Jesús. Mi³jøng² mi³ŋi¹chiánh¹jni. Mi³ŋi¹tei¹jni jøa³juøi² Jerusalén la². Jøng² mi³quíg¹dsa dsǿg³.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 ’Jøng² lah¹la² ca¹jéin¹jni dsi²juu¹². Mi³ja¹quien¹³ dsiég¹³jni cónh¹ dsi¹hiég¹ jøa³juøi² Damasco, cónh¹ tsa¹jŋia¹³ jøng² ca¹táih¹ cøng² si² guiuh¹³. Taih¹² hlaih¹³ cu¹té¹² ja³nei³jni.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Jøng² ca¹canh¹jni huø¹. Ca¹nang¹jni cøng² jǿg³ ca¹hløah¹ dsi³guøi²: “Saulo, ¿he² løa¹ mi²dsianh¹³hning dsøa¹jni?”
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ni³ jøng² ca¹ŋai¹jni. Ca¹juúh¹jni: “¿Hein² hning² iéh² Guiuh¹³?” ca¹juúh¹jni. Jøng² ca¹juúh² dsa² hløah¹² calah, ca¹tsáih¹dsa jní²: “Jesús báh³ jní², dsa² chian² Nazaret, dsa² mi²dsianh¹³hning dsǿa¹²,” ca¹juúh²dsa.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Ca¹jái¹ báh³ dsa² mi³quianh¹³jni si². Cónh¹jøng² ha¹chi² ca¹nǿng²dsa jǿg³ ca¹tsáih¹ Jesús jní².
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Jøng² ca¹juúh¹jni: “¿He² hnøngh²hning jmo³jni, Juu¹³ jniang³?” ca¹juúh¹jni. Jøng² ca¹juúh² calah Juu¹³ jniang³: “¡Nung²! ¡Gu² juu¹² jøa³juøi² Damasco! Ja³jøng² tsáih¹dsa hning² ca¹lah¹jǿ¹ he² hi² ca¹të́h²hning jmóh³hning,” ca¹juúh²dsa.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Jøng² ca¹ŋó¹jni jøa³juøi² Damasco. Ca¹ŋi¹jiag¹ dsa² mi³quianh¹³jni. Chi³chinh¹²dsa gug¹jni. Di³ tsa¹ma¹jniáng¹²jni, ca¹jmo¹ si² taih¹² hlaih¹³ jøng².
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 ’Ja³jøng² mi³guǿ¹³ jan² dsa² tsen² Ananías, dsa² jmo¹² ju³lah lǿa¹² lei¹³ quián² jniang³. “Dsa² dsiog¹ báh³ Ananías,” lë́² ca¹lah¹já¹ dsa² judío tiogh³ ja³jøng².
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Jøng² ca¹ŋi¹jái¹³ Ananías jní². Jøng² mi³ca¹dsiég¹dsa ja³mi³hiúg³jni, ca¹juúh²dsa: “Saulo, roh¹³ jniang³, mi²jniáng³ mø³neih³hning,” ca¹juúh²dsa. Dsø¹juu¹² jøng² ca¹jniáng¹ mø³ne¹jni. Ca¹jan³jni dsa² héi².
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Jøng² ca¹juúh²dsa: “Ma²ca¹hia¹ Diú¹³ quián¹² dsa² hóg¹ quián² jniang³ hning². Mi³jøng² jmóh³hning hi² hniu¹dsa. Ca¹jmo¹ Diú¹³ ca¹janh³hning dsa² dsiog¹ quián¹²dsa. Ca¹nengh²hning jǿg³ ca¹juúh² dsa² héi².
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Mi³jøng² gu³heh³hning hi² ma²ca¹jaih³hning hi² ma²ca¹nengh²hning. Gu³heh³hning jǿg³ quiah¹² dsa² héi² ta³cøng² jmøi¹guǿi¹.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Jøng² hiugh¹² nung². Gu³chiógh¹ hning jmøi². Ju³héh³hning jǿg³ quiah¹² Jesús. Mi³jøng² hén²dsa dsǿgh³hning,” ca¹juúh² Ananías, ca¹tsáih¹ jní².
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 ’Jøng² lah¹la² ca¹løa¹ mi³ca¹guøn¹jni jøa³juøi² Jerusalén. Ca¹jéin¹jni lah¹cøng² hi³ cøa²jni ja³hiúg³jni guøh¹² chi³hlanh¹³jni Diú¹³.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Ca¹jan³jni Juu¹³ jniang³. Jøng² ca¹juúh²dsa: “¡Hiugh¹² jú¹² jøa³juøi² Jerusalén la²! Di³ ha¹chi² tónh¹dsa juu¹² jǿg³ dsiíh³hing quieg¹ jní²,” ca¹juúh² Juu¹³ jniang³.
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Jøng² ca¹juúh¹jni: “Juu¹³ jniang³, ma³ŋi¹² báh³ dsa² chian² ja³la² ha²lah ca¹ŋie³jni lah¹cøng² lah¹cøng² guøh¹² ja³ca¹bá²jni dsa² hé² jǿg³ quiánh²hning. Ca¹togh²jni dsa² héi² hni¹ŋí³.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Ma²ŋi¹² báh³ dsa² chian² ja³la² hiúg³jni jmai³ ca¹jŋëh¹dsa Esteban, dsa² mi³téng² jǿg³ quiánh²hning. Ca¹lø¹hiúg¹ báh³ dsøa¹jni ca¹jon¹ Esteban. Ca¹jmo¹jni hí³ hmøah¹² quiah¹² dsa² ca¹jŋaih¹,” ca¹juúh¹jni, ca¹juǿi²jni Juu¹³ jniang³.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Jøng² ca¹juúh² Juu¹³ jniang³, ca¹tsáih¹ jní²: “¡Hiugh¹² gu²! Tsë́³jni hning² ja³uǿin³, ja³tiogh³ dsa² tsa¹lán¹² judío,” ca¹juúh²dsa.
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Cu¹ná¹² báh³ hniu¹ dsa² jue¹² nang¹ jǿg³ dsii¹² Pablo. Jøng² ca¹qui² ca¹hløah¹dsa tí². Ca¹juúh²dsa:
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Jøng² hiug¹² jín³ ca¹túgh² dsa² jue¹² cu²møah¹³. Cu¹dsie¹² ca¹qui² ca¹gǿi¹dsa tsǿnh³dsa guiog³dsa. Ca¹qui² ca¹chio¹dsa hleg² guiuh¹³. Di³ tsa¹tøa¹² dsǿa¹²dsa Pablo.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Jøng² ca¹jmo¹ juu¹³ hlég² héh¹ ca¹tai¹dsa Pablo dsi²néi². Ni³ jøng² ca¹jmo¹dsa jǿg³ bú²dsa. Hniu¹dsa he¹ Pablo jǿg³ he² ca¹jmo¹dsa, he² løa¹ ca¹lø¹hné¹ dsa² jue¹².
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Jøng² mi³ca¹hŋiéng² hlég² hi² mi³bú²dsa quianh¹³ løg², ca¹juúh² Pablo, ca¹tsáih¹dsa juu¹³ hlég² meh² tsenh¹² cøg¹²:
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Jøng² mi³ca¹nǿng² hlég² héi², ca¹ŋi³tseih³dsa juu¹³dsa. Ca¹juúh²dsa:
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Jøng² ca¹ŋi³tséih¹ juu¹³ hlég² Pablo, ca¹juúh²dsa:
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Jøng² ca¹juúh² juu¹³ hlég²:
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Dsø¹juu¹² jøng² ca¹ŋi¹lé² hlég² mi³bú² tø¹cøg¹². Ca¹can¹ juu¹³ hlég² juanh¹² héi² gøg² mi³ca¹lø¹ŋi¹²dsa hi² lán¹² Pablo dsa² juøi² romano. Di³ ma²na²hŋiéng²dsa.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Mi³ca¹jni¹ jøng², hniu¹ juu¹³ hlég² li¹ŋi¹² he² løa¹ mi³cuúh¹ dsa² judío Pablo dsag³. Hi² jøng² ca¹tséh²dsa Pablo. Ca¹togh¹²dsa juu¹³ jmi²dsa² quián¹² dsa² judío, quianh¹³ ca¹lah¹já¹ dsa² ta³ quián¹²dsa. Jøng² ca¹ŋi¹jian¹dsa Pablo ja³tiogh³ dsa² héi².
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.