Lucas 15

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs BKJ

Sair da comparação
1 Vërëf ỹatëtanke gë vahnë vëw̃eh vëhaw̃ary tëhaɗënihawo Yesu soŋe nëpaniha.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Wafarise w̃a gë vëharaŋ sariya va umë mëhnaɗëni ntehnëndëni: «Aỹi asan maw̃ëk kacahni vëli wameh do tokëlahnëndëni gë vëhni!»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Awa Yesu më nësëhnëkëhni aki:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 «Hnë w̃uhnë, ge ahnë kwëhnakëhni wape keme do cëvaryata ryampo, tavëɗilihna bi wañëntaw̃ ŋa fop hn'ile keryëɗëhëhni hna njihahn njëkëlehna ile sëvëk ỹa hafo nuja?
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Do ge nujëka natiɗëha, ndafiɗëha vankus hna mënceryehn.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Age tëkëk tere lëw̃u hna macëɗëhëhni wëlawow̃u w̃a gë vësaryëntaw̃u va fop do ntehnëhni: “Ƴijën nëhin kaɓi nujëɓuha ife mën ile sëvëko ỹa!”
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Paryi pëƴaɗëmu, ambin hna fëna koyëna dënk nkeɗ: ge ali wameh aryampo fo nkwëcëtak vankeya va, uhnatah w̃a njaɓëɗ ɗus hn'ambin hna ntëbini vësatah vëyaɓah vële nkok ɓalëna gwëcët vankeya vantëw̃ hni.»
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Yesu më mbok ntehnëk: «Ge asëval hwëhnak waŋëc koryi ipëhw, cëvaryata uryampo, pëɗëɗina bi lampu ỹa, pahëc cery ŋa do njëhër wajira fo hafo nu?
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Do ge nuk, macëɗëhëhni wëlawow̃u w̃a gë vësaryëntaw̃u va ntehnëhni: “Nëhënëfu kaɓi nuɓu uỹëc koryi ule hnambëɓuho w̃a!”
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Toña ỹa fëƴaɗëmu, ge aw̃en aryampo fo nkwëcëtak vankeya vameh vantëw̃u va wamëleka W̃ënu ŋa natëɗëhëhni ɗus.»
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Yesu më mbok ntehnëk: «Asan hwëhnakëhniwo vutah vucan vuki.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Fatoƴ fa më ntehnëka rëmu: “Apa, ƴëɗarye hnapul ile lëw̃ ɗëfu ỹa.” Awa rëm ỹa më cahëlehnëkëhni vutahu hnapul lëw̃u ỹa.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 «Hnë wafac toƴe, fatah fatoƴ fa më nkwafëk ile ceharyiko ỹa, njilehn hn'inkal ŋaw̃ah ɗus gë koryi lëw̃u ỹa fop. Umë njik tokëk koryi lëw̃u ỹa hnam hafo puhn.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Ga puhnëk koryi ỹa, inte cankaf yeho nkal tac, pëgwëlehn njëkëlehnand ile rëfëka ỹa.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Njilehn ndokuŋëhnënda asan avë nkal tac. Asan arac, umë njoka gë wëhaỹ walëw̃u njëkandëhni vampëhëmpëh.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Fatah fa ñaɗëho ɗus pihnënanti wëla g'uryav vampëhëmpëh w̃a fo, ɓare ahnë ƴëɗaɗilawohna.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 «Awa ndënkwëtalehn ntehna: “Vëryokuŋ Apa va fop tokëɗëni gante ñaɗëni ka ɓare ami, inte ỹaɗ ndaw̃o ani!
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Mbokaɗëfu gë vëhni Apa lehnëw̃a: ‘Apa, ntëntahnëɓuha W̃ënu ŋa do ntëntahnëmi wëjë fëna.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Gona tëfo yewu fatah hu. Pëlarye had aryampo gë vëryokuŋ hu ki.’”
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Kahnëtalehn mbokand gë vëhni rëmu. Fatah fa nkoko ŋaw̃ tëkahn tere hna nujata rëmu ỹa ga njijëɗ, umë kaỹëhnahnëka ɗus g'aju do nkary kacahna g'uhnatah.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 «Tac fatah fa më ntehnëka rëmu: “Apa, ntëntahnëɓuha W̃ënu ŋa do ntëntahnëmi wëjë fëna. Gona tëfo yewu fatah hu.”
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 «Ɓare rëmu më ntekëhni taŋ vëryokuŋ vëlëw̃u va: “Dëfëryin ayoju acuɗ ante ỹak wamëk ŋa asuɗuna ajë mën aỹi; diryina nënk fëmbak hna, do afaryuna wapary.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Ƴojëna fañihni fante ỹak hniryëkëfa aryaw̃una; tokinëhna ntihahnina ambënt.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Aỹi ajë mën had ale sëmëk nkeho do tame mbëhnik, cëvëko do nuɓuha.” Pëgwëlehnëni ambënt ŋa.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 «Wati rac, fatah fandënkwëryënkw asan arac fa g'ikaỹ nkeho. Ga mënciɗ tëhat tere ỹa, umë nkwëryëkëhni vahnë ga nkaw̃ëɗëni.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Më macëka aryokuŋ aryampo tëƴa bi ye ye tere hna.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Aryokuŋ a më ntëkwaka: “Ahery hu w̃ëncik, rëmuh më ndaw̃ëhnëka fañihni fante hniryëk fa, kaɓi ƴam fo mëncik.”
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 «Ntavëlehna fatah fandënkwëryënkw fa do ŋwëỹëko tënkëɗina tere hna. Rëmu më cahnik muntahna tënk.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Ɓare umë ntëkwaka: “Nëpary, Apa, wabëhn waƴaɓah ye koɓëri ga ndokuŋëhnahnëɗëmi, hara gwajëhnëlihna wëla uhnës ryampo. Ɓare wëla fanankal ƴëɗalihow̃ahna lihahnëfuna ambënt gë wëlawo mën w̃a.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Aỹi ajë hu ale w̃ëncik aỹi, umë gë vësëval tokëni koryi hu ỹa fop ɓare umë ryaw̃ëhnëruha fañihni faniryah fa alinëhnahna ambënt!”
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 «Rëmu më ntëkwaka: “Fatah mën, wëjë g'ami nkelahnik kwëlëkwël, do fop ile hwëhnëɓu ỹa wëjë hwëhnëk.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Tëfëka natëfu ntiyin ambënt kaɓi aỹi ahery hu, ale w̃ëncik aỹi, had ale sëmëk nkeho, mbëhnaryëkow̃a, cëvëko do nuyik.”»
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.