Lucas 15

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Vërëf ỹatëtanke gë vahnë vëw̃eh vëhaw̃ary tëhaɗënihawo Yesu soŋe nëpaniha.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Wafarise w̃a gë vëharaŋ sariya va umë mëhnaɗëni ntehnëndëni: «Aỹi asan maw̃ëk kacahni vëli wameh do tokëlahnëndëni gë vëhni!»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Awa Yesu më nësëhnëkëhni aki:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 «Hnë w̃uhnë, ge ahnë kwëhnakëhni wape keme do cëvaryata ryampo, tavëɗilihna bi wañëntaw̃ ŋa fop hn'ile keryëɗëhëhni hna njihahn njëkëlehna ile sëvëk ỹa hafo nuja?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Do ge nujëka natiɗëha, ndafiɗëha vankus hna mënceryehn.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Age tëkëk tere lëw̃u hna macëɗëhëhni wëlawow̃u w̃a gë vësaryëntaw̃u va fop do ntehnëhni: “Ƴijën nëhin kaɓi nujëɓuha ife mën ile sëvëko ỹa!”
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Paryi pëƴaɗëmu, ambin hna fëna koyëna dënk nkeɗ: ge ali wameh aryampo fo nkwëcëtak vankeya va, uhnatah w̃a njaɓëɗ ɗus hn'ambin hna ntëbini vësatah vëyaɓah vële nkok ɓalëna gwëcët vankeya vantëw̃ hni.»
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yesu më mbok ntehnëk: «Ge asëval hwëhnak waŋëc koryi ipëhw, cëvaryata uryampo, pëɗëɗina bi lampu ỹa, pahëc cery ŋa do njëhër wajira fo hafo nu?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Do ge nuk, macëɗëhëhni wëlawow̃u w̃a gë vësaryëntaw̃u va ntehnëhni: “Nëhënëfu kaɓi nuɓu uỹëc koryi ule hnambëɓuho w̃a!”
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Toña ỹa fëƴaɗëmu, ge aw̃en aryampo fo nkwëcëtak vankeya vameh vantëw̃u va wamëleka W̃ënu ŋa natëɗëhëhni ɗus.»
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesu më mbok ntehnëk: «Asan hwëhnakëhniwo vutah vucan vuki.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Fatoƴ fa më ntehnëka rëmu: “Apa, ƴëɗarye hnapul ile lëw̃ ɗëfu ỹa.” Awa rëm ỹa më cahëlehnëkëhni vutahu hnapul lëw̃u ỹa.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 «Hnë wafac toƴe, fatah fatoƴ fa më nkwafëk ile ceharyiko ỹa, njilehn hn'inkal ŋaw̃ah ɗus gë koryi lëw̃u ỹa fop. Umë njik tokëk koryi lëw̃u ỹa hnam hafo puhn.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Ga puhnëk koryi ỹa, inte cankaf yeho nkal tac, pëgwëlehn njëkëlehnand ile rëfëka ỹa.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Njilehn ndokuŋëhnënda asan avë nkal tac. Asan arac, umë njoka gë wëhaỹ walëw̃u njëkandëhni vampëhëmpëh.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Fatah fa ñaɗëho ɗus pihnënanti wëla g'uryav vampëhëmpëh w̃a fo, ɓare ahnë ƴëɗaɗilawohna.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 «Awa ndënkwëtalehn ntehna: “Vëryokuŋ Apa va fop tokëɗëni gante ñaɗëni ka ɓare ami, inte ỹaɗ ndaw̃o ani!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Mbokaɗëfu gë vëhni Apa lehnëw̃a: ‘Apa, ntëntahnëɓuha W̃ënu ŋa do ntëntahnëmi wëjë fëna.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Gona tëfo yewu fatah hu. Pëlarye had aryampo gë vëryokuŋ hu ki.’”
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Kahnëtalehn mbokand gë vëhni rëmu. Fatah fa nkoko ŋaw̃ tëkahn tere hna nujata rëmu ỹa ga njijëɗ, umë kaỹëhnahnëka ɗus g'aju do nkary kacahna g'uhnatah.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 «Tac fatah fa më ntehnëka rëmu: “Apa, ntëntahnëɓuha W̃ënu ŋa do ntëntahnëmi wëjë fëna. Gona tëfo yewu fatah hu.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 «Ɓare rëmu më ntekëhni taŋ vëryokuŋ vëlëw̃u va: “Dëfëryin ayoju acuɗ ante ỹak wamëk ŋa asuɗuna ajë mën aỹi; diryina nënk fëmbak hna, do afaryuna wapary.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Ƴojëna fañihni fante ỹak hniryëkëfa aryaw̃una; tokinëhna ntihahnina ambënt.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Aỹi ajë mën had ale sëmëk nkeho do tame mbëhnik, cëvëko do nuɓuha.” Pëgwëlehnëni ambënt ŋa.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 «Wati rac, fatah fandënkwëryënkw asan arac fa g'ikaỹ nkeho. Ga mënciɗ tëhat tere ỹa, umë nkwëryëkëhni vahnë ga nkaw̃ëɗëni.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Më macëka aryokuŋ aryampo tëƴa bi ye ye tere hna.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Aryokuŋ a më ntëkwaka: “Ahery hu w̃ëncik, rëmuh më ndaw̃ëhnëka fañihni fante hniryëk fa, kaɓi ƴam fo mëncik.”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 «Ntavëlehna fatah fandënkwëryënkw fa do ŋwëỹëko tënkëɗina tere hna. Rëmu më cahnik muntahna tënk.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Ɓare umë ntëkwaka: “Nëpary, Apa, wabëhn waƴaɓah ye koɓëri ga ndokuŋëhnahnëɗëmi, hara gwajëhnëlihna wëla uhnës ryampo. Ɓare wëla fanankal ƴëɗalihow̃ahna lihahnëfuna ambënt gë wëlawo mën w̃a.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Aỹi ajë hu ale w̃ëncik aỹi, umë gë vësëval tokëni koryi hu ỹa fop ɓare umë ryaw̃ëhnëruha fañihni faniryah fa alinëhnahna ambënt!”
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 «Rëmu më ntëkwaka: “Fatah mën, wëjë g'ami nkelahnik kwëlëkwël, do fop ile hwëhnëɓu ỹa wëjë hwëhnëk.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Tëfëka natëfu ntiyin ambënt kaɓi aỹi ahery hu, ale w̃ëncik aỹi, had ale sëmëk nkeho, mbëhnaryëkow̃a, cëvëko do nuyik.”»
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.