Gênesis 47
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NVT
1 Yôsep hăn mbơh nkoch ma kađăch Pharaon: “Bơ̆ gâp, ndrel ma oh nô gâp, khân păng lĕ lôh tă bơh bri Kanan, leo nđâp ma ndrôk, ma be biăp, ndrel ma dâng lĕ ndơ khân păng geh, aƀaơ dja khân păng lĕ tât ta bri Kôsen”.
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 Yôsep leo oh nô păng prăm nuyh hăn mâp kađăch Pharaon.
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Pharaon ôp khân păng: “Moh ndơ khân may vay jan?” Khân păng ơh: “Ơ kôranh, hên jêng phung chiăp kơt phung che hên kăl e nơh đŏng”.
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Khân păng ngơi tay ma kađăch: “Ơ kôranh, hên dăn gŭ ta bri dja du ƀlât, yorlah ta bri Kanan geh nau ji ngot kuŏng, rêp ja ma ăn mpômpa (siŭm) sa mâu hôm geh đŏng. Kơt ndri hên dăn may rom hên ăn hên gŭ ta bri Kôsen”.
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Pharaon lah ma Yôsep: “Bơ̆ may, ndrel ma oh nô may lĕ tât ta may.
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 Ăn may kơih bri i ueh rlao bu ăn ma bơ̆ may, ndrel ma oh nô may, moh bri i may ŭch, lah may ŭch, ăn khân păng gŭ ta bri Kôsen nây dô. Ta phung khân păng i nây bu moh may say i blao, ăn păng jan kôranh mât uănh ma mpômpa (siŭm) gâp nơm đŏng”.
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Jêh ri Yôsep leo bơ̆ păng hăn mâp kađăch Pharaon đŏng, Yakôp dăn nau geh jêng Kôranh Brah ăn ma Pharaon.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Pharaon ôp Yakôp: “Dah ŏk năm may che?”
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Yakôp mbơh nkoch ma kađăch Pharaon: “Năm gâp gŭ rêh aƀaơ dja lĕ geh 130 năm. Năm gâp đê̆ dơm, nau rêh gâp mâu geh nau ueh đŏng, gâp rêh mâu ôh jŏ jong kơt phung che gâp”.
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Yakôp dăn nau geh jêng Kôranh Brah ăn ma Pharaon du tơ̆ jât, jêh ri păng lôh bơh ntŭk nây.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Jêh ri Yôsep ăn neh dŭt ueh ta bri Êsip ăn ma bơ̆ păng, ndrel ma oh nô păng, jêng ndơ ma khân păng nơm, păng ăn khân păng gŭ ta bri Kôsen dăch kêng ƀon Rămseh, kơt nau Pharaon de lah.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Yôsep mât siăm bơ̆ păng, ndrel ma oh nô păng, nđâp ma dâng lĕ bunuyh gŭ ta rnăk vâl khân păng ri, tâng ŏk bunuyh khân păng.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Nau ji ngot kuŏng hô ngăn, lam bri dak mâu ôh geh piăng sông, bunuyh ta bri Êsip, ndrel ma ta bri Kanan geh nau jêr jŏt hô ngăn, yor ma ji ngot kuŏng i nây.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Yôsep lĕ tăch ba ăn ma bri Êsip, ndrel ma bri Kanan, păng rgum dâng lĕ prăk tăch ba i nây, jêh ri njŭn ta jay kađăch Pharaon, tât ma mâu hôm ôh geh prăk ta dâng lĕ bri i nây.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Prăk ma rvăt ba mâu hôm ôh ta bri Êsip, ndrel ma ta bri Kanan lĕ phiao, dâng lĕ phung ƀon lan Êsip khân păng hăn mâp ma Yôsep dadê, ngơi đah păng: “Dăn may ăn piăng ba ma hên, lah may mâu ăn, hên khât ta năp may ngăn ro, yorlah hên mâu hôm geh prăk ma rvăt”.
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Yôsep ơh ma khân păng: “Lah khân may mâu hôm geh prăk, khân may ăn mpômpa (siŭm) khân may ma gâp, tay gâp ăn piăng ba ma khân may sông”.
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Jêh ri khân păng leo mpômpa (siŭm) khân păng nơm ăn ma Yôsep, Yôsep ăn piăng ba ma khân păng, tâm rgâl đah seh, đah be biăp, đah ndrôk, đah seh lia. Yôsep ăn piăng ba ma khân păng năm nây, tâm rgâl đah mpômpa (siŭm) khân păng.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Năm nây lĕ lôch jêh, lăp năm êng, khân păng hăn mâp tay Yôsep du tơ̆ jât, khân păng ngơi đah păng: “Ơ kôranh, hên dăn mbơh nkoch ma may, hên mâu ôh pôn mo, prăk ta săk hên lĕ phiao, mpômpa (siŭm) hên lĕ hên njŭn ăn may lĕ phiao đŏng, hên mâu hôm ôh geh ndơ du ntil, hôm e neh, ndrel ma săk hên nơm du ri dơm hôm.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Ơ kôranh, gay ma hên hôm rêh, dăn may rvăt neh hên, ndrel ma săk hên nơm tâm rgâl đah piăng ba may nây, ăn hên gŭ jan dâk Pharaon, ndrel ma neh hên ăn jêng drăp ndơ păng, yorlah, lah hên khât lĕ phiao neh hên nây bu moh ma ndơn? Dăn kôranh ăn ba ntil ma hên, gay ma hên hôm rêh, mâu khât, lơi ôh ăn bri dak rngot rngăt”.
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Yôsep rvăt lĕ phiao neh ta bri Êsip ăn ma kađăch Pharaon, dâng lĕ phung Êsip tăch neh mir khân păng nơm yor ma nau ji ngot kuŏng i nây lơ ma hô ngăn, kơt ndri neh lam bri i nây jêng neh Pharaon dadê.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Jêh ri dâng lĕ phung ƀon lan lam bri Êsip nây jêng dâk dadê.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Neh phung bunuyh jan brah dơm Yôsep mâu rvăt, yorlah phung i nây geh Pharaon sơm ăn piăng ba, kơt ndri dâng neh khân păng mâu tăch.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Yôsep lah ma phung ƀon lan: “Nar dja lĕ gâp rvăt jêh săk khân may nơm, ndrel ma neh khân may ăn ma kađăch Pharaon. Aƀaơ dja gâp ăn ntil ba ma khân may, khân mre ma tuch tăm.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Tât khay lĕ kăch lĕ rek tay, khân may ăn du kô̆ tâm prăm (1/5) ma Pharaon, jêh ri puăn kô̆ ma khân may nơm, gay ma geh ntil, ndrel ma ndơ sông sa ma khân may nơm, ma oh kon khân may, nđâp ma bunuyh gŭ ta nhih jay khân may đŏng”.
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Phung ƀon lan lah ma Yôsep: “May lĕ rklaih nau rêh phung hên. Lah may ŭch, tay hên gŭ jan dâk ma Pharaon”.
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Yôsep ăn nau vay ta bri Êsip n'ho ma tât aƀaơ dja, đă phung Êsip ăn ma Pharaon du kô̆ tâm prăm ndơ khân păng geh tă bơh neh nây, neh phung bunuyh jan brah dơm mâu jêng ndơ Pharaon.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Phung Israel gŭ rêh ta bri Êsip, khân păng gŭ ta ntŭk Kôsen, geh neh ta ntŭk nây, khân păng bă oh bă kon ŏk bâk rơ̆ ngăn ta ntŭk nây.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Yakôp gŭ rêh ta bri Êsip geh 17 năm. Dâng lĕ năm păng rêh geh 147 năm.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Tât Israel i bu kuăl Yakôp đŏng, bơi ma khât, păng kuăl kon păng Yôsep, ntĭnh ma păng: “Ơ nô, lah may rŏng ma gâp, may tê̆ ti may i nây ta nâm tâm blu gâp dja, nđâp ma ton, ăn may jan ueh, jan sŏng ma gâp, may lơi ôh tŏp gâp ta bri Êsip dja!
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 May tŏp gâp ta ntŭk tŏp phung che gâp, may rdeng gâp lôh bơh bri Êsip dja, jêh ri tŏp gâp ta ntŭk môch phung che gâp nơm”. Yôsep ơh ma păng: “Tay gâp jan kơt nau may lah bơ̆”.
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Yakôp lah tay ma păng: “Lah ndri may ton ma gâp” ndri Yôsep ton ma păng. Jêh ri Yakôp i bu kuăl Israel đŏng yơk mbah Kôranh Brah ta bôk bêch păng nơm ri.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.