Gênesis 47
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NTLH
1 Yôsep hăn mbơh nkoch ma kađăch Pharaon: “Bơ̆ gâp, ndrel ma oh nô gâp, khân păng lĕ lôh tă bơh bri Kanan, leo nđâp ma ndrôk, ma be biăp, ndrel ma dâng lĕ ndơ khân păng geh, aƀaơ dja khân păng lĕ tât ta bri Kôsen”.
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 Yôsep leo oh nô păng prăm nuyh hăn mâp kađăch Pharaon.
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Pharaon ôp khân păng: “Moh ndơ khân may vay jan?” Khân păng ơh: “Ơ kôranh, hên jêng phung chiăp kơt phung che hên kăl e nơh đŏng”.
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Khân păng ngơi tay ma kađăch: “Ơ kôranh, hên dăn gŭ ta bri dja du ƀlât, yorlah ta bri Kanan geh nau ji ngot kuŏng, rêp ja ma ăn mpômpa (siŭm) sa mâu hôm geh đŏng. Kơt ndri hên dăn may rom hên ăn hên gŭ ta bri Kôsen”.
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Pharaon lah ma Yôsep: “Bơ̆ may, ndrel ma oh nô may lĕ tât ta may.
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 Ăn may kơih bri i ueh rlao bu ăn ma bơ̆ may, ndrel ma oh nô may, moh bri i may ŭch, lah may ŭch, ăn khân păng gŭ ta bri Kôsen nây dô. Ta phung khân păng i nây bu moh may say i blao, ăn păng jan kôranh mât uănh ma mpômpa (siŭm) gâp nơm đŏng”.
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Jêh ri Yôsep leo bơ̆ păng hăn mâp kađăch Pharaon đŏng, Yakôp dăn nau geh jêng Kôranh Brah ăn ma Pharaon.
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 Pharaon ôp Yakôp: “Dah ŏk năm may che?”
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 Yakôp mbơh nkoch ma kađăch Pharaon: “Năm gâp gŭ rêh aƀaơ dja lĕ geh 130 năm. Năm gâp đê̆ dơm, nau rêh gâp mâu geh nau ueh đŏng, gâp rêh mâu ôh jŏ jong kơt phung che gâp”.
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Yakôp dăn nau geh jêng Kôranh Brah ăn ma Pharaon du tơ̆ jât, jêh ri păng lôh bơh ntŭk nây.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Jêh ri Yôsep ăn neh dŭt ueh ta bri Êsip ăn ma bơ̆ păng, ndrel ma oh nô păng, jêng ndơ ma khân păng nơm, păng ăn khân păng gŭ ta bri Kôsen dăch kêng ƀon Rămseh, kơt nau Pharaon de lah.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Yôsep mât siăm bơ̆ păng, ndrel ma oh nô păng, nđâp ma dâng lĕ bunuyh gŭ ta rnăk vâl khân păng ri, tâng ŏk bunuyh khân păng.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Nau ji ngot kuŏng hô ngăn, lam bri dak mâu ôh geh piăng sông, bunuyh ta bri Êsip, ndrel ma ta bri Kanan geh nau jêr jŏt hô ngăn, yor ma ji ngot kuŏng i nây.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Yôsep lĕ tăch ba ăn ma bri Êsip, ndrel ma bri Kanan, păng rgum dâng lĕ prăk tăch ba i nây, jêh ri njŭn ta jay kađăch Pharaon, tât ma mâu hôm ôh geh prăk ta dâng lĕ bri i nây.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 Prăk ma rvăt ba mâu hôm ôh ta bri Êsip, ndrel ma ta bri Kanan lĕ phiao, dâng lĕ phung ƀon lan Êsip khân păng hăn mâp ma Yôsep dadê, ngơi đah păng: “Dăn may ăn piăng ba ma hên, lah may mâu ăn, hên khât ta năp may ngăn ro, yorlah hên mâu hôm geh prăk ma rvăt”.
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Yôsep ơh ma khân păng: “Lah khân may mâu hôm geh prăk, khân may ăn mpômpa (siŭm) khân may ma gâp, tay gâp ăn piăng ba ma khân may sông”.
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Jêh ri khân păng leo mpômpa (siŭm) khân păng nơm ăn ma Yôsep, Yôsep ăn piăng ba ma khân păng, tâm rgâl đah seh, đah be biăp, đah ndrôk, đah seh lia. Yôsep ăn piăng ba ma khân păng năm nây, tâm rgâl đah mpômpa (siŭm) khân păng.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 Năm nây lĕ lôch jêh, lăp năm êng, khân păng hăn mâp tay Yôsep du tơ̆ jât, khân păng ngơi đah păng: “Ơ kôranh, hên dăn mbơh nkoch ma may, hên mâu ôh pôn mo, prăk ta săk hên lĕ phiao, mpômpa (siŭm) hên lĕ hên njŭn ăn may lĕ phiao đŏng, hên mâu hôm ôh geh ndơ du ntil, hôm e neh, ndrel ma săk hên nơm du ri dơm hôm.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 Ơ kôranh, gay ma hên hôm rêh, dăn may rvăt neh hên, ndrel ma săk hên nơm tâm rgâl đah piăng ba may nây, ăn hên gŭ jan dâk Pharaon, ndrel ma neh hên ăn jêng drăp ndơ păng, yorlah, lah hên khât lĕ phiao neh hên nây bu moh ma ndơn? Dăn kôranh ăn ba ntil ma hên, gay ma hên hôm rêh, mâu khât, lơi ôh ăn bri dak rngot rngăt”.
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 Yôsep rvăt lĕ phiao neh ta bri Êsip ăn ma kađăch Pharaon, dâng lĕ phung Êsip tăch neh mir khân păng nơm yor ma nau ji ngot kuŏng i nây lơ ma hô ngăn, kơt ndri neh lam bri i nây jêng neh Pharaon dadê.
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 Jêh ri dâng lĕ phung ƀon lan lam bri Êsip nây jêng dâk dadê.
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 Neh phung bunuyh jan brah dơm Yôsep mâu rvăt, yorlah phung i nây geh Pharaon sơm ăn piăng ba, kơt ndri dâng neh khân păng mâu tăch.
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 Yôsep lah ma phung ƀon lan: “Nar dja lĕ gâp rvăt jêh săk khân may nơm, ndrel ma neh khân may ăn ma kađăch Pharaon. Aƀaơ dja gâp ăn ntil ba ma khân may, khân mre ma tuch tăm.
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 Tât khay lĕ kăch lĕ rek tay, khân may ăn du kô̆ tâm prăm (1/5) ma Pharaon, jêh ri puăn kô̆ ma khân may nơm, gay ma geh ntil, ndrel ma ndơ sông sa ma khân may nơm, ma oh kon khân may, nđâp ma bunuyh gŭ ta nhih jay khân may đŏng”.
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Phung ƀon lan lah ma Yôsep: “May lĕ rklaih nau rêh phung hên. Lah may ŭch, tay hên gŭ jan dâk ma Pharaon”.
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Yôsep ăn nau vay ta bri Êsip n'ho ma tât aƀaơ dja, đă phung Êsip ăn ma Pharaon du kô̆ tâm prăm ndơ khân păng geh tă bơh neh nây, neh phung bunuyh jan brah dơm mâu jêng ndơ Pharaon.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Phung Israel gŭ rêh ta bri Êsip, khân păng gŭ ta ntŭk Kôsen, geh neh ta ntŭk nây, khân păng bă oh bă kon ŏk bâk rơ̆ ngăn ta ntŭk nây.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Yakôp gŭ rêh ta bri Êsip geh 17 năm. Dâng lĕ năm păng rêh geh 147 năm.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 Tât Israel i bu kuăl Yakôp đŏng, bơi ma khât, păng kuăl kon păng Yôsep, ntĭnh ma păng: “Ơ nô, lah may rŏng ma gâp, may tê̆ ti may i nây ta nâm tâm blu gâp dja, nđâp ma ton, ăn may jan ueh, jan sŏng ma gâp, may lơi ôh tŏp gâp ta bri Êsip dja!
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 May tŏp gâp ta ntŭk tŏp phung che gâp, may rdeng gâp lôh bơh bri Êsip dja, jêh ri tŏp gâp ta ntŭk môch phung che gâp nơm”. Yôsep ơh ma păng: “Tay gâp jan kơt nau may lah bơ̆”.
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Yakôp lah tay ma păng: “Lah ndri may ton ma gâp” ndri Yôsep ton ma păng. Jêh ri Yakôp i bu kuăl Israel đŏng yơk mbah Kôranh Brah ta bôk bêch păng nơm ri.
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.