Gênesis 44
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NTLH
1 Jêh ri Yôsep đă ma bunuyh i mât uănh nhih jay păng nây: “Tŏl ăn bêng bêng ƀao khân păng, dah dơi khân păng ndjôt, jêh ri tê̆ dŭng prăk khân păng nơm ta trôm ƀao khân păng nơm du huê du huê.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 May uănh bu moh i kon se rlao bu i ri, jêh ri may tê̆ ngôr prăk gâp dja ta trôm ƀao păng, ndrel ma prăk khlay rvăt ba nây nơh”. Bunuyh i nây jan kơt nau Yôsep de đă ma păng ngăn.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Tât ang ôi, bu ăn khân păng hăn, ndrel ma seh lia khân păng nơm đŏng.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Khân păng lôh bơh ƀon nây ê hŏ ngai ôh, Yôsep lah ma bunuyh mât uănh nhih jay păng: “Tâng hŏm phung dja ăn tât ban, tât ban khân păng may lah kơt nđa: «Moh khân may jan kơt nđay, bu lĕ jan ueh ma khân may, khân may jan djơh ma bu chrao?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Khân may gĭt ƀah? Ngôr nây kôranh gâp vay dŏng ma nhêt, ndrel ma nau chrŏng, khân may jan kơt nây geh dôih jru ngăn»”.
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Jêh ri bunuyh nây tâng khân păng tât ban, păng lah khân păng i nây kơt nau Yôsep de đă ma păng nơh.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Khân păng tâm ơh đah păng: “Moh may lah hên kơt ndri ri kôranh? Hên mâu ôh geh jan kơt nau may lah ri.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Prăk hên say ta trôm ƀao hên nơh, lĕ hên ndjôt mplơ̆ ăn may tă bơh bri Kanan, lah ndri mơm hên hôm blao ntŭng đŏng prăk mayh ta trôm jay kôranh may?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Lah ndri bu moh bunuyh may say joi ngôr i nây ta mpôl hên dja, bunuyh i nây may nkhât lơi dô, jêh ri sŏ dâng lĕ hên dja gŭ jan dâk ma may ro”.
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Bunuyh nây ơh ma khân păng: “Ơ, lah ndri jan kơt nau khân may lĕ lah ri dôh, bu moh ƀao gâp say ngôr nây, bunuyh i nây ăn gŭ jan dâk gâp, bunuyh aƀă mâu hôm đŏng ôh geh dôih”.
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Jêh ri dâng lĕ khân păng njŭr ƀao a neh dadê ro, drih ƀao i ri.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Bu nuyh nây rhi uănh ntơm bơh ƀao nô bôk dak, n'ho ma tât ƀao oh dŭt, păng say ngôr i nây ta trôm ƀao Ƀenjamin.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Lŏng i nô nô ri, rngot hô ngăn, nkhêk bok ao khân păng nơm, pư drăp ndơ dăp ta kalơ seh lia, jêh ri plơ̆ tay ta ƀon Yôsep nây.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Yuđa ndrel ma oh nô păng plơ̆ jât kơi, tât ta jay Yôsep ri, say păng hôm ta nây đŏng. Khân păng păn ta neh ta năp păng.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Yôsep lah ma khân păng: “Moh khân may jan kơt nđay, khân may mâu gĭt ƀah, gâp dja jêng bunuyh blao chrŏng ngăn?”
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Yuđa ơh ma păng: “Hên mâu hôm ôh geh nau ơh ma kôranh đŏng, hên mâu hôm geh nau ngơi đŏng, yorlah lĕ Kôranh Brah nhhơ jêh nau tih hên, aƀaơ dja dâng lĕ hên dja, ndrel ma bunuyh ntŭng ngôr i nây, hên gŭ jan dâk ma kôranh”.
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Yôsep ơh ma khân păng: “Gâp mâu ôh jan kơt nđay, bu moh ƀao say ngôr, bunuyh i nây du huê dơm gâp sŏ jan dâk. Khân may aƀă nây plơ̆ sât ta rnăk vâl, ta bơ̆ khân may nơm ri ma nau đăp mpăn dô”.
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Yuđa hăn dăch a Yôsep ngơi ma păng: “Ơ kôranh, dăn may yô̆ nđach ma gâp, lơi ji nuih ma gâp, ăn gâp ngơi đah may du tong, may tâm ban ma kađăch Pharaon đŏng.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 May lĕ ôp hên: «Khân may geh bơ̆, geh oh đŏng?»
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Hên lĕ mbơh nkoch ma may: «Hên geh bơ̆ lĕ ranh ngăn, ndrel ma oh dŭt du huê, nôk deh păng i nây bơ̆ hên lĕ ranh, i nô păng lĕ khât đŏng, du mê̆ bă păng hôm păng i nây du huê dơm, bơ̆ hên rŏng ma păng i nây hô ngăn.
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 May lĕ lah ma hên: «Leo păng hăn ta gâp dja, gâp be ma say muh măt păng».
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Jêh ri hên lĕ mbơh nkoch ma may: «Oh hên i nây mâu ôh dơi ƀah ngai đah bơ̆ hên, lah ƀah ngai bơ̆ hên khât ro».
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 May lĕ lah ma hên i bunuyh sơm jan kar ma may: «Lah oh dŭt khân may mâu ôh hăn ta dja, khân may mâu mâp muh măt gâp jât».
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Tât hên plơ̆ sât a bơ̆ hên ri, hên mbơh nkoch nau may lah nây ma păng.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Bơ̆ hên lah ma hên: «Khân may hăn plơ̆ rvăt tay ba aƀă ăn ma bân jât».
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Hên ơh ma păng: «Hên mâu dơi ôh hăn, oh dŭt i nây hăn ndrel hên, ndri mơ dâng hên hăn plơ̆ rvăt tay, lah păng i nây mâu hăn ndrel hên, bu mâu ôh ăn hên hăn mâp muh măt bunuyh i ri ».
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Jêh ri bơ̆ hên lah ma hên: «Khân may lĕ gĭt đŏng, ur gâp bă kon ma gâp kon bu klô bar ơ̆ dơm.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Kon nguai lĕ roh đŏng, gâp mân lah lĕ mpômpa (siŭm) bri sa hêk lĕ phiao ro, gâp mâu hôm ôh say muh măt păng, n'ho ma tât nar dja.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Aƀaơ dja khân may ŭch sŏ păng i nây leo hăn a ri đŏng, lah geh nau moh rman tât jêr ma păng, khân may jan ăn gâp i lĕ ranh ngăn dja khât, yor ma nau djơh».
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 Aƀaơ dja lah hên sât mâp bơ̆ hên, lah oh hên i nây mâu hăn ndrel hên, yorlah bunuyh i nây bơ̆ hên rŏng hô ngăn,
30 — ausente —
31 lah mâu say păng, bơ̆ hên khât ngăn ro. Lah ndri hên jan ăn bơ̆ hên lĕ ranh khât, yor ma klŏng rngot hô ir.
31 — ausente —
32 Gâp lĕ ton ma bơ̆ gâp: «Lah gâp mâu leo păng plơ̆ sât ma may bơ̆, gâp geh dôih ma may lĕ du njăr nau rêh gâp».
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Ơ kôranh, lah ndri dăn may ăn gâp gŭ jan dâk ma may ta dja trŏ oh gâp. May ăn păng i nây plơ̆ sât ndrel oh nô gâp a ri.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Lah may mâu ăn păng i nây sât ndrel gâp, mơm gâp bănh hăn mâp bơ̆ gâp? Yorlah gâp mâu ŭch say nau rngot bơ̆ gâp nây”.
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.