Gênesis 19
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs ARA
1 Tât kêng măng ri, bar hê tông păr nây hăn tât ta ƀon Sôđŭm. Lŭt gŭ ta bôk mpông ƀon nây, tât ma say tông păr bar hê nây, păng ran chuă n'ho ma păn krap a neh su ro.
1 Ao anoitecer, vieram os dois anjos a Sodoma, a cuja entrada estava Ló assentado; este, quando os viu, levantou-se e, indo ao seu encontro, prostrou-se, rosto em terra.
2 Păng lah ma bar hê tông păr nây: “Ơ kôranh, gâp jêng bunuyh ta nâm khân may, hăn lăp a jay gâp ƀŏt, gay ma rao jŏng khân may, jêh ri bêch ta dja du măng, kŏp ôi tay dâng dâk ơm ôi hăn jât”. Yơn ma tông păr nây ơh ma păng: “Mâu ôh, măng dja hên bêch ta jŏng gung ƀon”.
2 E disse-lhes: Eis agora, meus senhores, vinde para a casa do vosso servo, pernoitai nela e lavai os pés; levantar-vos-eis de madrugada e seguireis o vosso caminho. Responderam eles: Não; passaremos a noite na praça.
3 Yor ma Lŭt dăn hô ngăn, ndri dâng mpôl tông păr nây hăn bêch a jay păng, păng ndrăp ndơ sông sa ueh, đă bu gŭch nŭmpăng mâu geh ndrui ăn ma mpôl tông păr nây, jêh ri mpôl tông păr nây sa.
3 Instou-lhes muito, e foram e entraram em casa dele; deu-lhes um banquete, fez assar uns pães asmos, e eles comeram.
4 Dôl khân păng ê hŏ bêch ôh, dâng lĕ bunuyh ta ƀon nây, lĕ rngôch bu klô ta ƀon Sôđŭm ri, ntơm bơh bu ndăm tât ma bu ranh, leo băl hăn njueng jay Lŭt ri dadê.
4 Mas, antes que se deitassem, os homens daquela cidade cercaram a casa, os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, sim, todo o povo de todos os lados;
5 Phung i nây nter ôp Lŭt: “Ah gŭ bunuyh i lăp ta jay may măng dja nơh mêh? Hăn may nglôh khân păng ma hên, hên de ma tâm hao đah khân păng”.
5 e chamaram por Ló e lhe disseram: Onde estão os homens que, à noitinha, entraram em tua casa? Traze-os fora a nós para que abusemos deles.
6 Jêh ri Lŭt lôh a dih dâk bơh dih mpông ri, păng ntâl mpông bơh kơi păng nơm.
6 Saiu-lhes, então, Ló à porta, fechou-a após si
7 Păng lah: “Ơ oh nô, gâp dăn dôih ma khân may khât ôm lôm lă ngăn, lơi jan djơh kơt nây!
7 e lhes disse: Rogo-vos, meus irmãos, que não façais mal;
8 Gâp geh kon bu ur drôh bar hê, ê hŏ đah bu ôh, gâp ăn khân păng ma khân may, dah khân may ŭch jan, iăt ma khân may lơi lơh ma bar hê khân păng dja, yorlah khân păng lĕ veh bêch ta jay gâp”.
8 tenho duas filhas, virgens, eu vo-las trarei; tratai-as como vos parecer, porém nada façais a estes homens, porquanto se acham sob a proteção de meu teto.
9 Bu lah ma păng: “Dŭ may djă!” Jêh ri bu lah tay păng jât: “May i nây mâu ôh di phung hên, mơm aƀaơ ri ŭch jan kôranh hên? Lah ndri lơh djơh may ăn hô rlao ma bar hê nây jât”. Jêh ri bu ntrôl Lŭt dŭt hô, lăp ŭch ma mplŭng mpông ro.
9 Eles, porém, disseram: Retira-te daí. E acrescentaram: Só ele é estrangeiro, veio morar entre nós e pretende ser juiz em tudo? A ti, pois, faremos pior do que a eles. E arremessaram-se contra o homem, contra Ló, e se chegaram para arrombar a porta.
10 Yơn ma tông păr de suk ti mphŏk Lŭt lăp a trôm jay, jêh ri ntâl mpông.
10 Porém os homens, estendendo a mão, fizeram entrar Ló e fecharam a porta;
11 Jêh bơh nây tông păr de jan cheh trôm măt phung i gŭ ta bôk mpông ri ăn cheh dadê, ntơm bơh bu jê̆ tât ma bu kuŏng, ndri dâng phung i nây joi ngăn joi ngăn mpông mâu hôm say jât ôh.
11 e feriram de cegueira aos que estavam fora, desde o menor até ao maior, de modo que se cansaram à procura da porta.
12 Jêh ri tông păr nây ôp Lŭt: “May geh ndŭl mpôl aƀă gŭ ta ƀon dja đŏng? Mâu lah geh kon geh klây? Ăn may leo lĕ bunuyh may du lôh bơh ntŭk dja hŏm.
12 Então, disseram os homens a Ló: Tens aqui alguém mais dos teus? Genro, e teus filhos, e tuas filhas, todos quantos tens na cidade, faze-os sair deste lugar;
13 Ƀon dja hên lơh lơi, yorlah nau djơh ta ƀon dja lơ hô ngăn lư a Brah Yêhôva ri, kơt ndri dâng Păng đă hên hăn lơh hêng lơi ƀon dja”.
13 pois vamos destruir este lugar, porque o seu clamor se tem aumentado, chegando até à presença do Senhor ; e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 Jêh ri Lŭt dâk mbơh klây klây i nđăp ma kon păng ri: “Dâk du bơh ntŭk dja hŏm, yorlah Brah Yêhôva bơi ma lơh hêng lơi ƀon dja”. Tih ma i klây klây ri mâu ôh iăt, khân păng nđôn lah ngơi pâl dơm.
14 Então, saiu Ló e falou a seus genros, aos que estavam para casar com suas filhas e disse: Levantai-vos, saí deste lugar, porque o Senhor há de destruir a cidade. Acharam, porém, que ele gracejava com eles.
15 Tât bri lĕ ƀhit ang, tông păr de nchâp Lŭt: “Dâk hŏm, leo ur may, ndrel ma kon may du bơh ntŭk dja, klach lah geh khât ndrel phung tih ta ƀon dja”.
15 Ao amanhecer, apertaram os anjos com Ló, dizendo: Levanta-te, toma tua mulher e tuas duas filhas, que aqui se encontram, para que não pereças no castigo da cidade.
16 Tih ma Lŭt hôm e gŭ mbrĕ mbrơi. Jêh ri tông păr de têk ti Lŭt, têk ti i ur păng, ndrel ma têk ti i kon păng ri, leo khân păng ăn gŭ a bơh dih ƀon ri, yorlah Brah Yêhôva yô̆ khân păng.
16 Como, porém, se demorasse, pegaram-no os homens pela mão, a ele, a sua mulher e as duas filhas, sendo-lhe o Senhor misericordioso, e o tiraram, e o puseram fora da cidade.
17 Tât bơh dih ƀon ri, du huê tông păr lah ma khân păng: “Khân may nchuăt hŏm gay ma klaih, lơi ôh n'gâl jât kơi, ndrel ma lơi nsrŭng ta ntŭk bri rđŭng đŏng, ăn khân may nchuăt jât yôk ri, gay ma klaih bơh nau khât hêng”.
17 Havendo-os levado fora, disse um deles: Livra-te, salva a tua vida; não olhes para trás, nem pares em toda a campina; foge para o monte, para que não pereças.
18 Lŭt ngơi ma tông păr: “Ơ kôranh, lơi ôh nchâp gâp ndri.
18 Respondeu-lhes Ló: Assim não, Senhor meu!
19 May lĕ yô̆ ma gâp hô ngăn, rklaih nau rêh gâp. Yơn ma lah may đă gâp nchuăt jât yôk ri mâu năn ôh, klach lah nau djơh nây ban gâp chrao, jêh ri gâp khât ro.
19 Eis que o teu servo achou mercê diante de ti, e engrandeceste a tua misericórdia que me mostraste, salvando-me a vida; não posso escapar no monte, pois receio que o mal me apanhe, e eu morra.
20 Ơ kôranh, ta dja geh du ƀon dăch oi gâp dơi ma nchuăt, ƀon i nây jê̆ dơm, lah ndri may ăn gâp nchuăt ta ƀon jê̆ nây, gay ma rêh!”
20 Eis aí uma cidade perto para a qual eu posso fugir, e é pequena. Permite que eu fuja para lá (porventura, não é pequena?), e nela viverá a minha alma.
21 Tông păr lah ma păng: “Lah ndri gâp tâng nau may, gâp mâu ôh lơh hêng ƀon jê̆ i may lah nây.
21 Disse-lhe: Quanto a isso, estou de acordo, para não subverter a cidade de que acabas de falar.
22 May nchuăt ăn gơnh hŏm ta ƀon nây, yorlah gâp mâu ôh blao jan lah may ê hŏ tât ta nây”. Ndri dâng bu tê̆ rnha ƀon i nây «Sôar», geh nau khlay «Jê̆».
22 Apressa-te, refugia-te nela; pois nada posso fazer, enquanto não tiveres chegado lá. Por isso, se chamou Zoar o nome da cidade.
23 Tât Lŭt lĕ lăp ta ƀon Sôar ri, nar lĕ lôh jêh.
23 Saía o sol sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 Nôk nây Brah Yêhôva ăn geh nsiu hit ŭnh tă bơh trôk ti tâm ban ma mih ngăn nkhŭt ta ƀon Sôđŭm, ndrel ma ƀon Kômôra.
24 Então, fez o Senhor chover enxofre e fogo, da parte do Senhor , sobre Sodoma e Gomorra.
25 Brah Yêhôva lơh hêng lơi dâng lĕ ƀon nây, ndrel ma lĕ rngôch ntŭk bri rđŭng, bunuyh dâng lĕ ta ƀon, nđâp ma lĕ ndơ hon ta neh, khât roh hêng lĕ phiao.
25 E subverteu aquelas cidades, e toda a campina, e todos os moradores das cidades, e o que nascia na terra.
26 Lŏng i ur Lŭt ri, păng n'gâl jât kơi, n'ho ma jêng boh rup i săk păng ri.
26 E a mulher de Ló olhou para trás e converteu-se numa estátua de sal.
27 Abrahăm dâk ơm ôi, păng hăn ta ntŭk păng gŭ ndrel Brah Yêhôva ri nơh
27 Tendo-se levantado Abraão de madrugada, foi para o lugar onde estivera na presença do Senhor ;
28 jêh ri păng uănh bơh lơ yôk jât ƀon Sôđŭm, jât ƀon Kômôra, ndrel ma lĕ rngôch ntŭk bri rđŭng ri, păng say nhhuk ŭnh tâm ban ma nhhuk ŭnh mpuyh ngăn.
28 e olhou para Sodoma e Gomorra e para toda a terra da campina e viu que da terra subia fumaça, como a fumarada de uma fornalha.
29 Kơt ndri nôk Brah Yêhôva lơh hêng lơi dâng lĕ ƀon rŏ ntŭk bri rđŭng nây, Păng kah gĭt ma Abrahăm, jêh ri Păng rklaih Lŭt ăn rêh, nôk Păng lơh hêng lơi ƀon Lŭt gŭ nây nơh.
29 Ao tempo que destruía as cidades da campina, lembrou-se Deus de Abraão e tirou a Ló do meio das ruínas, quando subverteu as cidades em que Ló habitara.
30 Lŭt, ndrel ma bar hê kon drôh păng lôh bơh ƀon Sôar hăn gŭ a yôk ri, yorlah păng mâu ôh bănh gŭ ta ƀon Sôar, ndri dâng păng hăn gŭ a du mlŏm trôm yôk, ndrel ma bar hê kon drôh păng nây.
30 Subiu Ló de Zoar e habitou no monte, ele e suas duas filhas, porque receavam permanecer em Zoar; e habitou numa caverna, e com ele as duas filhas.
31 Dôl nây i yôh ri lah ma i oh: “Bơ̆ bân lĕ ranh, ta bri dja mâu ôh geh bu klô sŏ bân ma jan ur, kơt bu aƀă êng ta neh ntu dja.
31 Então, a primogênita disse à mais moça: Nosso pai está velho, e não há homem na terra que venha unir-se conosco, segundo o costume de toda terra.
32 Lah ndri bân jă păng nhêt ndrănh ăn tât nhŭl, jêh ri bêch ndrel păng, gay ma hôm geh rnoi deh tă bơh bơ̆ bân”.
32 Vem, façamo-lo beber vinho, deitemo-nos com ele e conservemos a descendência de nosso pai.
33 Măng nây bar hê khân păng ri jă bơ̆ khân păng nhêt ndrănh ăn nhŭl ro, jêh ri i yôh ri lăp bêch ndrel i bơ̆ ri, yơn ma Lŭt mâu gĭt ôh kon păng bêch đah păng, yor ma lĕ nhŭl hô ir.
33 Naquela noite, pois, deram a beber vinho a seu pai, e, entrando a primogênita, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Kah ôi tay i yôh ri lah ma i oh: “A măng nơh gâp lĕ jêh bêch đah bơ̆, măng dja bân jă păng nhêt ndrănh ăn tât nhŭl jât, jêh ri ay bêch đah păng, gay ma hôm geh rnoi deh tă bơh păng”.
34 No dia seguinte, disse a primogênita à mais nova: Deitei-me, ontem, à noite, com o meu pai. Demos-lhe a beber vinho também esta noite; entra e deita-te com ele, para que preservemos a descendência de nosso pai.
35 Tât măng nây, khân păng jă tay i bơ̆ nhêt ndrănh ăn tât nhŭl, jêh ri i oh ri lăp bêch đah i bơ̆ ri, yơn ma Lŭt mâu gĭt ôh kon păng bêch đah păng, yor ma lĕ nhŭl hô ir.
35 De novo, pois, deram, aquela noite, a beber vinho a seu pai, e, entrando a mais nova, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 Jêh ri lĕ bar hê kon drôh Lŭt ri, ntreo đah păng nơm dadê.
36 E assim as duas filhas de Ló conceberam do próprio pai.
37 I yôh ri gŭ oh du huê kon bu klô, păng tê̆ rnha Môăp, păng i nây jêng che ma phung Môăp n'ho ma tât aƀaơ dja.
37 A primogênita deu à luz um filho e lhe chamou Moabe: é o pai dos moabitas, até ao dia de hoje.
38 I oh ri gŭ oh du huê kon bu klô đŏng, păng tê̆ rnha Ƀên-Ami, păng i nây jêng che ma phung Amôn n'ho ma tât aƀaơ dja.
38 A mais nova também deu à luz um filho e lhe chamou Ben-Ami: é o pai dos filhos de Amom, até ao dia de hoje.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.