Atos 28

Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Tât hên lĕ klaih jêh, ri mơ gĭt năl lah gôl dak i nây rnha gôl dak Malit.
1 Uma vez a salvo em terra, descobrimos que estávamos na ilha de Malta.
2 Bunuyh ta gôl dak i nây khân păng rom hên ueh ngăn, mâu hôm ôh blao ntât. Khân păng sŭnh ŭnh jă dâng lĕ phung hên ri hăn njŏr ŭnh, yorlah nôk nây geh mih, ndrel ma ji kăt đŏng.
2 O povo de lá nos tratou com muita bondade. Por ser um dia frio e chuvoso, fizeram uma fogueira na praia para nos receber.
3 Pôl dônh rkeh rkônh du mpư tê̆ ta ŭnh ri, geh du mlŏm bêh ku dôh ŭnh hung lôh bơh nây, chôk ti Pôl ri.
3 Enquanto Paulo juntava um monte de gravetos e os colocava no fogo, uma cobra venenosa que fugia do calor mordeu sua mão.
4 Bunuyh ta gôl dak nây say bêh khan ta ti Pôl ri, khân păng tâm lah: “Bunuyh i nây lĕ tă nkhât bu ro, bol lah păng mhe klaih tă bơh dak văch dak văr kađôi, brah i plơng nau djơh mâu ôh ăn păng rêh.”
4 Quando os habitantes da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: “Sem dúvida ele é um assassino! Embora tenha escapado do mar, a justiça não lhe permitiu viver”.
5 Jêh ri păng rteh bêh nây a ŭnh su, yơn ma Pôl nơm ri mâu ôh ji.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra no fogo e não sofreu nenhum mal.
6 Bunuyh ta gôl dak nây, bu kŏp uănh păng môr săk jăn, mâu lah chôt khât. Tât ma jŏ bu mâu ôh say păng geh nau ji, jêh ri bu plăch nau mân, lah păng brah chrao.
6 O povo esperava que ele inchasse ou caísse morto de repente. No entanto, depois de esperarem muito tempo e verem que nada havia acontecido, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Dăch ta ntŭk nây geh neh du ntŭk, jêng neh du huê kôranh ta gôl dak nây rnha Puplês, păng rom hên ueh ngăn ăn hên gŭ ta nây pe nar.
7 Perto da praia, havia uma propriedade pertencente a Públio, a principal autoridade da ilha. Por três dias, ele nos hospedou e nos tratou com bondade.
8 I bơ̆ Puplês ri ji kop, ndrel ma ji vănh ndŭl bêch ta gre, Pôl hăn ta jay păng ri, mbơh sơm tê̆ ti ta păng, jan ăn păng bah.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava doente, com febre e disenteria. Paulo entrou, orou por ele e, impondo as mãos sobre sua cabeça, o curou.
9 Kơt ndri dâng geh bunuyh ji dâng lĕ ta gôl dak nây, khân păng leo băl hăn ta Pôl, jêh ri bah dadê.
9 Então os demais enfermos da ilha vieram e foram curados.
10 Khân păng geh nau yơk ma hên ăn ndơ ŏk ma hên. Tât nar hên lôh ncho duk bơh ntŭk nây, khân păng kơl ndơ ăn hên de ma dŏng.
10 Como resultado, fomos cobertos de presentes e honras e, chegada a hora de partirmos, o povo nos forneceu todos os suprimentos necessários à viagem.
11 Hên gŭ ta gôl dak nây geh pe khay, jêh ri hên ncho du mlŏm duk kuŏng, rnha ‘Điôsakôr’. Duk i nây tă bơh ƀon Aleksantri, nsrŭng gŭ ta gôl dak nây ta khay sial pôh.
11 Três meses depois do naufrágio, embarcamos em outro navio, que havia passado o inverno na ilha. Era um navio alexandrino, que tinha na parte da frente a figura dos deuses gêmeos.
12 Tât ta ƀon Sirakus, hên gŭ ta ƀon nây pe nar.
12 Aportamos em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Jêh bơh nây hên ncho rŏ meng tât ta ƀon Rêkêm. Tât ôi tay geh sial tă mpeh bơh dŏng ri, hên ncho bar nar dâng tât ta ƀon Putiyôli.
13 Dali navegamos até Régio. Um dia depois, um vento sul começou a soprar, de modo que no dia seguinte prosseguimos até Potéoli.
14 Ta ƀon nây hên mâp ma phung nsing aƀă, khân păng jă hên gŭ ta nây pơh nar. Tă bơh nây tât ta ƀon Rôm hên brô̆ hăn ma jŏng.
14 Ali encontramos alguns irmãos que nos convidaram a passar uma semana com eles. Depois fomos para Roma.
15 Phung nsing ta ƀon Rôm ri, khân păng tăng lư bu nkoch hên, geh khân păng aƀă hăn chuă hên tât ta ntŭk bu tăch drăp rnha Aphês, ndrel ma geh aƀă êng jât hăn chuă hên ta ƀon geh jay veh bêch pe mlŏm. Tât Pôl say khân păng ri, păng lah ueh ma Kôranh Brah, jêh ri păng geh sât n'hâm sât suan hô ngăn.
15 Os irmãos em Roma souberam que estávamos chegando e vieram ao nosso encontro no Fórum da Via Ápia. Outros se juntaram a nós nas Três Vendas. Ao vê-los, Paulo se animou e agradeceu a Deus.
16 Hên tât ta ƀon Rôm ri [kôranh tahen njŭn bunuyh dôih ma kôranh tahen kuŏng ta mpôl kôranh tahen njrăng, yơn ma] Pôl bu ăn păng gŭ jay êng. Geh du huê tahen gŭ uănh păng.
16 Quando chegamos a Roma, Paulo recebeu permissão de ter sua própria moradia, sob a guarda de um soldado.
17 Tât pe nar nây, Pôl kuăl mpôl kôranh phung Israel ta ƀon Rôm tâm rƀŭn. Tât bu lĕ râng ta ri dadê jêh, Pôl ngơi: “Ơ oh nô kônh va, gâp mâu prot ôh geh nau tâm rdâng đah phung Israel, mâu lah đah nau vay phung u che bân kăl e. Bu nhŭp chăp gâp ta ƀon Yêrusalem, jêh ri njŭn gâp ta ti phung Rôm.
17 Três dias depois de chegar, Paulo convocou os líderes judeus locais e lhes disse: “Irmãos, embora eu não tenha feito nada contra nosso povo nem contra os costumes de nossos antepassados, fui preso em Jerusalém e entregue ao governo romano.
18 Jêh phung Rôm ôp jek gâp ri, khân păng ŭch ƀơk lơi gâp, yorlah bu mâu ôh say nau tih ta gâp tât ma khât săk.
18 Os romanos me interrogaram e queriam me soltar, pois não encontraram motivo para me condenar à morte.
19 Tih ma mpôl kôranh bri Yuđa mâu ŭch ôh, kơt ndri dâng iăt ma gâp hao mâp tât ma kôranh kađăch dja. Yơn ma mâu di ôh lah gâp dja gay ma ŭch ntôn phung băl mpôl bân nơm.
19 Mas, quando os líderes judeus protestaram contra a decisão, considerei necessário apelar a César, embora não tivesse acusação alguma contra meu próprio povo.
20 Kơt ndri dâng gâp ŭch kuăl khân may, ŭch mâp khân may, gay ma tâm ngơi băl. Yor ma nau rnơm phung Israel i Kôranh Brah njuăl Brah Krist gay ma rklaih phung bân, dâng geh ma gâp geh rse rvăk kơt nđa.”
20 Por isso pedi a vocês que viessem aqui hoje para que nos conhecêssemos, e também para que eu pudesse explicar que estou preso com estas correntes porque creio na esperança de Israel”.
21 Phung nây ơh ma păng: “Hên mâu ôh prot dơn samƀŭt tă bơh bri Yuđa ma nau may dja, mâu prot đŏng geh bunuyh hăn mbơh nkoch, mâu lah ngơi nau djơh bơh may.
21 Eles responderam: “Não recebemos nenhuma carta da Judeia, e ninguém que veio de lá nos informou alguma coisa contra você.
22 Yơn ma hên ŭch iăt nau may ngơi tă bơh nau mân may nơm, yorlah hên lĕ gĭt bu tâm rdâng đah ma mpôl khân may i nsing ma Yêsu ăp ntŭk.”
22 Contudo, queremos ouvir o que você pensa, pois o que sabemos a respeito desse movimento é que ele é contestado em toda parte”.
23 Jêh ri khân păng tâm nal nar tâm mâp băl tay du tơ̆ jât. Tât nar nây geh bunuyh ŏk ngăn hăn ta jay Pôl gŭ ri. Jêh ri păng mbơh nkoch nau khlay nau Kôranh Brah ŭch mât uănh ma bunuyh, ntơm bơh ôi tât măng. Păng sŏ samƀŭt Nau Vay Môsê, ndrel ma samƀŭt mpôl bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah kăl e nơh, mbơh nkoch jă khân păng sât nsing ma Brah Yêsu.
23 Então marcaram uma data e, nesse dia, muita gente foi à casa de Paulo. Ele explicou e testemunhou sobre o reino de Deus e, desde cedo até a noite, procurou convencê-los acerca de Jesus com base na lei de Moisés e nos livros dos profetas.
24 Geh bunuyh aƀă bu iăt nau păng ngơi nây, geh bunuyh aƀă dăng ko mâu iăt ôh.
24 Alguns foram convencidos pelas coisas que ele disse, mas outros não creram.
25 Pôl say khân păng du lôh bơh ntŭk nây mâu geh du ntôr nau, păng lah jât: “Brah Huêng Ueh i kloh ueh lĕ mbơh jêh ma u che bân kăl e nơh, Păng mbơh tâng ma bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah rnha Êsai, jêng di ngăn, kơt nđa:
25 E, depois de discutirem entre si, foram embora com estas palavras finais de Paulo: “O Espírito Santo estava certo quando disse a nossos antepassados por meio do profeta Isaías:
26 ‘Hăn joi hŏm phung ƀon lan nây, jêh ri mbơh nkoch ma khân păng:
26 ‘Vá e diga a este povo: Quando ouvirem o que digo, não entenderão. Quando virem o que faço, não compreenderão.
27 Yorlah nau mân khân păng dja jŏ ngăn vât,
27 Pois o coração deste povo está endurecido; ouvem com dificuldade e têm os olhos fechados, de modo que seus olhos não veem, e seus ouvidos não ouvem, e seu coração não entende, e não se voltam para mim, nem permitem que eu os cure’.
28 Kơt ndri ăn khân may gĭt, Kôranh Brah mbơh nkoch nau Păng rklaih dja ma phung mâu di phung Israel, khân păng mra iăt ro.”
28 Portanto, quero que saibam que esta salvação vinda de Deus também foi oferecida aos gentios, e eles a aceitarão”.
29 [Lôch jêh Pôl ngơi nau nây, phung Israel i nây du lôh nđâp ma tâm nchră ndrăng khân păng nơm hô ngăn].
29 Depois de ele ter dito essas palavras, os judeus partiram, em grande desacordo uns com os outros.
30 Pôl gŭ ta jay păng nkhôm ri jŏ bar năm ngăn, bu moh i hăn mâp păng, păng rom dadê.
30 Durante os dois anos seguintes, Paulo morou em Roma, às próprias custas. A todos que o visitavam ele recebia,
31 Păng mbơh nkoch nau Kôranh Brah ŭch mât uănh ma bunuyh, ndrel ma ntŭm nti bu ma nau Kôranh Yêsu Krist. Păng bănh hô ngăn, mâu geh bu buay păng đŏng.
31 proclamando corajosamente o reino de Deus e ensinando a respeito do Senhor Jesus Cristo sem restrição alguma.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.