Atos 28
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NTLH
1 Tât hên lĕ klaih jêh, ri mơ gĭt năl lah gôl dak i nây rnha gôl dak Malit.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Bunuyh ta gôl dak i nây khân păng rom hên ueh ngăn, mâu hôm ôh blao ntât. Khân păng sŭnh ŭnh jă dâng lĕ phung hên ri hăn njŏr ŭnh, yorlah nôk nây geh mih, ndrel ma ji kăt đŏng.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Pôl dônh rkeh rkônh du mpư tê̆ ta ŭnh ri, geh du mlŏm bêh ku dôh ŭnh hung lôh bơh nây, chôk ti Pôl ri.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Bunuyh ta gôl dak nây say bêh khan ta ti Pôl ri, khân păng tâm lah: “Bunuyh i nây lĕ tă nkhât bu ro, bol lah păng mhe klaih tă bơh dak văch dak văr kađôi, brah i plơng nau djơh mâu ôh ăn păng rêh.”
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Jêh ri păng rteh bêh nây a ŭnh su, yơn ma Pôl nơm ri mâu ôh ji.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Bunuyh ta gôl dak nây, bu kŏp uănh păng môr săk jăn, mâu lah chôt khât. Tât ma jŏ bu mâu ôh say păng geh nau ji, jêh ri bu plăch nau mân, lah păng brah chrao.
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Dăch ta ntŭk nây geh neh du ntŭk, jêng neh du huê kôranh ta gôl dak nây rnha Puplês, păng rom hên ueh ngăn ăn hên gŭ ta nây pe nar.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 I bơ̆ Puplês ri ji kop, ndrel ma ji vănh ndŭl bêch ta gre, Pôl hăn ta jay păng ri, mbơh sơm tê̆ ti ta păng, jan ăn păng bah.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Kơt ndri dâng geh bunuyh ji dâng lĕ ta gôl dak nây, khân păng leo băl hăn ta Pôl, jêh ri bah dadê.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Khân păng geh nau yơk ma hên ăn ndơ ŏk ma hên. Tât nar hên lôh ncho duk bơh ntŭk nây, khân păng kơl ndơ ăn hên de ma dŏng.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 Hên gŭ ta gôl dak nây geh pe khay, jêh ri hên ncho du mlŏm duk kuŏng, rnha ‘Điôsakôr’. Duk i nây tă bơh ƀon Aleksantri, nsrŭng gŭ ta gôl dak nây ta khay sial pôh.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 Tât ta ƀon Sirakus, hên gŭ ta ƀon nây pe nar.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Jêh bơh nây hên ncho rŏ meng tât ta ƀon Rêkêm. Tât ôi tay geh sial tă mpeh bơh dŏng ri, hên ncho bar nar dâng tât ta ƀon Putiyôli.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Ta ƀon nây hên mâp ma phung nsing aƀă, khân păng jă hên gŭ ta nây pơh nar. Tă bơh nây tât ta ƀon Rôm hên brô̆ hăn ma jŏng.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Phung nsing ta ƀon Rôm ri, khân păng tăng lư bu nkoch hên, geh khân păng aƀă hăn chuă hên tât ta ntŭk bu tăch drăp rnha Aphês, ndrel ma geh aƀă êng jât hăn chuă hên ta ƀon geh jay veh bêch pe mlŏm. Tât Pôl say khân păng ri, păng lah ueh ma Kôranh Brah, jêh ri păng geh sât n'hâm sât suan hô ngăn.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 Hên tât ta ƀon Rôm ri [kôranh tahen njŭn bunuyh dôih ma kôranh tahen kuŏng ta mpôl kôranh tahen njrăng, yơn ma] Pôl bu ăn păng gŭ jay êng. Geh du huê tahen gŭ uănh păng.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Tât pe nar nây, Pôl kuăl mpôl kôranh phung Israel ta ƀon Rôm tâm rƀŭn. Tât bu lĕ râng ta ri dadê jêh, Pôl ngơi: “Ơ oh nô kônh va, gâp mâu prot ôh geh nau tâm rdâng đah phung Israel, mâu lah đah nau vay phung u che bân kăl e. Bu nhŭp chăp gâp ta ƀon Yêrusalem, jêh ri njŭn gâp ta ti phung Rôm.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Jêh phung Rôm ôp jek gâp ri, khân păng ŭch ƀơk lơi gâp, yorlah bu mâu ôh say nau tih ta gâp tât ma khât săk.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Tih ma mpôl kôranh bri Yuđa mâu ŭch ôh, kơt ndri dâng iăt ma gâp hao mâp tât ma kôranh kađăch dja. Yơn ma mâu di ôh lah gâp dja gay ma ŭch ntôn phung băl mpôl bân nơm.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Kơt ndri dâng gâp ŭch kuăl khân may, ŭch mâp khân may, gay ma tâm ngơi băl. Yor ma nau rnơm phung Israel i Kôranh Brah njuăl Brah Krist gay ma rklaih phung bân, dâng geh ma gâp geh rse rvăk kơt nđa.”
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Phung nây ơh ma păng: “Hên mâu ôh prot dơn samƀŭt tă bơh bri Yuđa ma nau may dja, mâu prot đŏng geh bunuyh hăn mbơh nkoch, mâu lah ngơi nau djơh bơh may.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Yơn ma hên ŭch iăt nau may ngơi tă bơh nau mân may nơm, yorlah hên lĕ gĭt bu tâm rdâng đah ma mpôl khân may i nsing ma Yêsu ăp ntŭk.”
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Jêh ri khân păng tâm nal nar tâm mâp băl tay du tơ̆ jât. Tât nar nây geh bunuyh ŏk ngăn hăn ta jay Pôl gŭ ri. Jêh ri păng mbơh nkoch nau khlay nau Kôranh Brah ŭch mât uănh ma bunuyh, ntơm bơh ôi tât măng. Păng sŏ samƀŭt Nau Vay Môsê, ndrel ma samƀŭt mpôl bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah kăl e nơh, mbơh nkoch jă khân păng sât nsing ma Brah Yêsu.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Geh bunuyh aƀă bu iăt nau păng ngơi nây, geh bunuyh aƀă dăng ko mâu iăt ôh.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Pôl say khân păng du lôh bơh ntŭk nây mâu geh du ntôr nau, păng lah jât: “Brah Huêng Ueh i kloh ueh lĕ mbơh jêh ma u che bân kăl e nơh, Păng mbơh tâng ma bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah rnha Êsai, jêng di ngăn, kơt nđa:
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 ‘Hăn joi hŏm phung ƀon lan nây, jêh ri mbơh nkoch ma khân păng:
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Yorlah nau mân khân păng dja jŏ ngăn vât,
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 Kơt ndri ăn khân may gĭt, Kôranh Brah mbơh nkoch nau Păng rklaih dja ma phung mâu di phung Israel, khân păng mra iăt ro.”
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 [Lôch jêh Pôl ngơi nau nây, phung Israel i nây du lôh nđâp ma tâm nchră ndrăng khân păng nơm hô ngăn].
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Pôl gŭ ta jay păng nkhôm ri jŏ bar năm ngăn, bu moh i hăn mâp păng, păng rom dadê.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Păng mbơh nkoch nau Kôranh Brah ŭch mât uănh ma bunuyh, ndrel ma ntŭm nti bu ma nau Kôranh Yêsu Krist. Păng bănh hô ngăn, mâu geh bu buay păng đŏng.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.