Romanos 9
Chru (CJE) vs VC
1 Dơlhă đờm tơpă biă lăm Pô Krist, dơlhă 'buh đờm lơ̆r, hơtai-hơtiàn dơlhă kŭng ngă grơh tơ dơlhă lăm Yàng Bơngă Sơc̆ih-Sri
1 Digo a verdade em Jesus Cristo, não minto; a minha consciência me dá testemunho pelo Espírito Santo:
2 lài dơlhă dơnuh-dơnà biă sơ̆ng pơđì-pơđoa mĭt 'buh pơdơh.
2 sinto grande pesar, incessante amargura no coração.
3 Kơyoa dơlhă lơkơu-khiăng hơgĕ hũ rơgơi rùp-phŭn dơlhă kŏng pơnuaĭ alĕ-aluah sơ̆ng kŏng pơklah-atàh mư̆ng Pô Krist ala tơ buơl adơi-ai, la adơi-ai gơŭ pơtiàn dơlhă tui gah rùp-phàp drah-rơlo,
3 Porque eu mesmo desejaria ser reprovado, separado de Cristo, por amor de meus irmãos, que são do mesmo sangue que eu, segundo a carne.
4 nư̆n la buơl làng Israel, la buơl làng hũ Yàng Pô Lơngì đồ-mă ngă anà-ròng, hũ brơi pơnuaĭ màng-kơc̆rà, pơnuaĭ pơguăn-pơđoàn, pơnuaĭ adăt-adia, pơnuaĭ duh-dơlbăt, sơ̆ng du pơnuaĭ đờm pơguăn;
4 Eles são os israelitas; a eles foram dadas a adoção, a glória, as alianças, a lei, o culto, as promessas
5 la buơl làng hũ pơjiơ̆ng tơbiă kơyoa mư̆ng du kơi-kŏ pàng-yau, sơ̆ng mư̆ng jơi-pơtiàn ni, tui gah rùp-phàp drah-rơlo, Pô Krist hũ tơbiă rài, la Pô ngŏ glòng rơlau abih tơgrơ̆ mơta, la Yàng Pô Lơngì iơŭ păl biă tô mơyòm-pơglòng rài pơdò rài. Amen.
5 e os patriarcas; deles descende Cristo, segundo a carne, o qual é, sobre todas as coisas, Deus bendito para sempre. Amém.
6 Đờm yơu nư̆n 'buh iơŭ la pơnuaĭ Yàng Pô Lơngì hũ tơbiă jiơ̆ng 'buh kwơ-màng. Kơyoa 'buh iơŭ abih tơgrơ̆ mơnih lơi tơbiă mư̆ng Israel nư̆n la mơnih Israel biă.
6 Não quer dizer, porém, que a palavra de Deus tenha falhado. Porque nem todos os que descendem de Israel são verdadeiros israelitas,
7 Kŭng 'buh iơŭ kơyoa buơl guñu găm sơ̆ng jơi-pơtiàn Abraham bloh abih buơl guñu la anà-tơc̆o Abraham. Bloh, yơu hũ wă: “Nư̆n la kơyoa Isak bloh hã rơŭ hũ sa jơi-pơtiàn angăn tui mơta hã.”
7 como nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Abraão; mas: É em Isaac que terás uma descendência que trará o teu nome {Gn 21,12}.
8 Pơnuaĭ nư̆n hũ mơblàng la 'buh iơŭ du anà tui pơ-ơnah rùp-phàp drah-rơlo la du anà Yàng Pô Lơngì, bloh la du anà pơnuaĭ đờm pơguăn; jơi-pơtiàn nư̆n ka hũ kơrhia la jơi-pơtiàn biă.
8 Isto é, não são os filhos da carne que são filhos de Deus, mas os filhos da promessa é que serão considerados como descendentes.
9 Biă yơu nư̆n, pơnuaĭ đờm pơguăn la yơu ni: “Thŭn hơdơi, kŭng iơŭ lăm tŭ-hơrơi ni, Kơu rơŭ gài truh wơ̆, sơ̆ng Sara rơŭ hũ sa aràng anà lơkơi.”
9 Realmente, a palavra da promessa é esta: Por este tempo virei, e Sara terá um filho {Gn 18,10}.
10 'Buh iơŭ mĭn yơu nư̆n soh, tŭ Rebeka kơyoa mư̆ng sa aràng mơnih la Isak, kơi-kŏ pàng-yau buơl gudrơi, bloh hũ mơtiàn dua kŭng yơu nư̆n rơi.
10 E não somente ela, senão também Rebeca, que concebeu {dois filhos} de um só homem, Isaac, nosso patriarca.
11 Dơlhơu tơ tŭ dua aràng anà ka đih apui tơbiă, ka ngă sa pơnuaĭ siàm halài pơnuaĭ mơsak-jơhà lơi — tô păng-rơmiă kơjăp hơtai ngă-nìn Yàng Pô Lơngì lăm pơnuaĭ pơlih-rơwah, 'buh iơŭ tui bruă ngă bloh tui Pô iơu-rơwah —
11 Antes mesmo que fossem nascidos, e antes que tivessem feito bem ou mal algum {para que fosse confirmada a liberdade da escolha de Deus,
12 nư̆n mơnih ame hũ pơnuaĭ đờm brơi pơthơu dơlhơu lài: “Mơnih sơ-ai rơŭ duh-bruă tơ mơnih adơi.”
12 que depende não das obras, mas daquele que chama}, foi dito a Rebeca: O mais velho servirá o mais moço {Gn 25,23}.
13 Yơu hũ pơnuaĭ wă: “Kơu rơnăm Jakôp bloh mơbai Esau.”
13 Como está escrito: Amei Jacó, porém aborreci Esaú {Ml 1,3}.
14 Yơu nư̆n buơl gudrơi rơŭ đờm hơyơu? Hũ iơŭ Yàng Pô Lơngì 'buh rĭng-tơpă ơu? 'Buh tŭ lơi yơu nư̆n!
14 Que diremos, pois? Haverá injustiça em Deus? De modo algum!
15 Kơyoa Pô hũ đờm sơ̆ng Môise lài:
15 Porque ele disse a Moisés: Farei misericórdia a quem eu fizer misericórdia; terei compaixão de quem eu tiver compaixão {Ex 33,19}.
16 Yơu nư̆n, aràng hũ pơlih-rơwah 'buh iơŭ kơyoa hơtai drơi khiăng halài kơyoa đuaĭ duah bloh hũ, bloh la kơyoa Yàng Pô Lơngì rơnăm-anĭt.
16 Dessa forma, a escolha não depende daquele que quer, nem daquele que corre, mas da misericórdia de Deus.
17 Kơyoa 'Bồn Bơ-àr Sơc̆ih-Sri kŭng đờm sơ̆ng Pharaôn lài: “Kơu hũ pồ hã đì-tơgồ, la tô angui hã ngă pơnuaĭ ràng-tơbiă gơnăp-gơnuăr Kơu, tô angăn Kơu hũ akhàn-tơbiă lăm abih lơ̆n-tơnah.”
17 Por isso, diz a Escritura ao faraó: Eis o motivo por que te suscitei, para mostrar em ti o meu poder e para que se anuncie o meu nome por toda a terra {Ex 9,16}.
18 Yơu nư̆n, Yàng Pô Lơngì khiăng rơnăm-anĭt aràng sơi nư̆n rơnăm-anĭt, Pô khiăng ngă kră-khăng hơtai-hơtiàn aràng sơi nư̆n ngă.
18 Portanto, ele tem misericórdia de quem quer, e endurece a quem quer.
19 Yơu nư̆n adơi-ai gơŭ rơŭ tơnia dơlhă lài: “Yah yơu nư̆n kơđa hơgĕ Pô dò puaĭ buah? Kơyoa aràng sơi hũ rơgơi tămdră-wơ̆ sơ̆ng hơtai-khiăng Pô jiơ̆ng?”
19 Dir-me-ás talvez: Por que ele ainda se queixa? Quem pode resistir à sua vontade?
20 Bloh, ơ mơnih dih, adơi-ai gơŭ la aràng sơi bloh khĭn tăm-mơsau wơ̆ sơ̆ng Yàng Pô Lơngì? Ngă hơyơu sa phơ̆n angui hũ ngă sơ̆ng lơ̆n-kơliă bloh khĭn đờm sơ̆ng mơnih ngă tơbiă drơi lài: “Kơđa hơgĕ kơi ngă tơbiă dơlhă yơu ni?”
20 Mas quem és tu, ó homem, para contestar a Deus? Porventura o vaso de barro diz ao oleiro: Por que me fizeste assim?
21 Mơnih khờh angui lơ̆n-kơliă bloh 'buh hũ gơnuăr tơ ngŏ lơ̆n-kơliă, tô mư̆ng lăm sa khuk lơ̆n-kơliă bloh ngă tơbiă du phơ̆n angui krơi gơŭ, phơ̆n nư̆n angui lăm bruă c̆ơk-màng, phơ̆n nư̆n angui lăm bruă tìt bơhiàn ơu?
21 Ou não tem o oleiro poder sobre o barro para fazer da mesma massa um vaso de uso nobre e outro de uso vulgar?
22 Yàng Pô Lơngì kŭng yơu nư̆n rơi: yah khiăng ràng-tơbiă pơnuaĭ anok-anoa prŏng Pô, sơ̆ng brơi thơu gơnăp-gơnuăr Pô, bloh Pô hũ abih hơtai-hơtiàn kŏng ă-ư̆n du mơnih iơŭ păl tô kŏng pơnuaĭ anok-anoa prŏng, hũ rơc̆ăng lờih tơ pơnuaĭ pơluĭ-pơlơhiă.
22 {Onde, então, está a injustiça} em ter Deus, para mostrar a sua ira e manifestar o seu poder, suportado com muita paciência os objetos de ira preparados para a perdição,
23 Yàng Pô Lơngì kŭng khiăng brơi thơu pơnuaĭ màng-kơc̆rà Pô dơlah-dơlài thơu hơdùm sơ̆ng du mơnih hũ Pô anĭt-rơnăm, la du mơnih bloh Pô hũ rơc̆ăng lờih dơlhơu tô đồ-mă pơnuaĭ màng-kơc̆rà nư̆n.
23 mostrando as riquezas da sua glória para com os objetos de misericórdia, que de antemão preparou para a glória?
24 Lăm du mơnih nư̆n hũ rùp-phŭn buơl gudrơi, la du mơnih Pô hũ iơu-rơwah, 'buh iơŭ mĭn mư̆ng lăm buơl làng Juđa, bloh kŭng mư̆ng du buơl làng agàh rơi.
24 {Esses somos nós, que ele chamou não só dentre os judeus, mas também dentre os pagãos.} É o que ele diz em Oséias:
25 Yơu Pô hũ đờm lăm bơ-àr Ôse lài:
25 Chamarei meu povo ao que não era meu povo, e amada a que não era amada.
26 “Sơ̆ng tơ anih Kơu đờm sơ̆ng buơl guñu: ‘Buơl guhã 'buh iơŭ la buơl làng Kơu,’
26 E no lugar mesmo em que lhes foi dito: Vós não sois meu povo, ali serão chamados filhos de Deus vivo {Os 2,1}.
27 Mơnih gơnuăr-hwơ̆r Êsai hũ prŏng săp đờm mư̆ng buơl làng Israel lài: “Yah khà anà-tơc̆o Israel lô yơu c̆uah lăm ia-tơsì, nư̆n kŭng mĭn sa pơ-ơnah dò dơlah wơ̆ rơŭ hũ dŏng-pơklàh soh;
27 A respeito de Israel, exclama Isaías: Ainda que o número de filhos de Israel fosse como a areia do mar, só um resto será salvo;
28 kơyoa Yàng rơŭ sơmăr sơ̆ng nìn-kơjăp biă ngă iơŭ tơpă pơnuaĭ Pô lăm ngŏ lơ̆n.”
28 porque o Senhor realizará plenamente e prontamente a sua palavra sobre a terra {10,22s}.
29 Êsai kŭng hũ đờm pơthơu dơlhơu:
29 E ainda como predisse Isaías: Se o Senhor dos exércitos não nos tivesse deixado um rebento, ficaríamos como Sodoma, seríamos como Gomorra {Is 1,9}.
30 Yơu nư̆n buơl gudrơi rơŭ đờm hơyơu? Du buơl làng agàh 'buh tui duah pơnuaĭ rĭng-tơpă, nư̆n hũ pơnuaĭ rĭng-tơpă, bloh la pơnuaĭ rĭng-tơpă truh kơyoa pơnuaĭ păng-tui.
30 Então que diremos? Que os gentios, que não buscavam a justiça, alcançaram a justificação, a que vem da fé,
31 Dò buơl làng Israel hũ abih hơtai-hơtiàn gơnàng lăm pơnuaĭ adăt-adia tô tui duah pơnuaĭ rĭng-tơpă, nư̆n 'buh hũ jiơ̆ng, kơyoa 'buh ngă wĭl-tơ̆l pơnuaĭ adăt-adia.
31 ao passo que Israel, que procurava uma lei que desse a justificação, não a encontrou.
32 Kơđa hơgĕ yơu nư̆n? Kơyoa buơl guñu 'buh tui duah sơ̆ng pơnuaĭ păng-tui, bloh sơ̆ng bruă ngă. Buơl guñu kơđòng pơtŭp-sơnĕ iơŭ tơ boh pơtơu ngă tô sơnĕ tơkai,
32 Por quê? Porque Israel a buscava como fruto não da fé, e sim das obras. E tropeçou na pedra do escândalo,
33 yơu pơnuaĭ hũ wă:
33 como está escrito: Eis que ponho em Sião uma pedra de escândalo, um rochedo que faz cair; quem nele crer não será confundido {Is 8,14; 28,16}.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.