Atos 27
Chru (CJE) vs VC
1 Tŭ hũ ngă-nìn tơ buơl dơlhă nau jơlàn ia-tơsì truh tơ Itali, nư̆n buơl guñu jào Pôl sơ̆ng du mơnih glài-jàm pơkơ̆n tơ Julius, la mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng, lăm tơrpuơl lĭng Ôgustơ.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Buơl dơlhă trŭn lăm sa boh ahò mư̆ng Atamit; ahò nư̆n kơjĕ nau truh tơ du anih rò gah ia-tơsì c̆àr Asi, sơ̆ng buơl dơlhă tơbiă nau. Nau găm sơ̆ng buơl dơlhă hũ Aritak, la mơnih Maseđoan, plơi phŭn tơ Tesalônika.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Hơrơi hơdơi, buơl dơlhă truh tơ Siđôn. Julius hũ hơtai-hơtiàn siàm sơ̆ng Pôl, ñu brơi gơnuăr Pôl nau c̆uă-rơwăng du adơi-ai gơŭ, sơ̆ng tô hũ buơl guñu c̆ơ dŏng Pôl.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Hơdơi mư̆ng nư̆n buơl dơlhă tơbiă nau, sơ̆ng păl nau dăr tui gah ngŏ aguăn ia-tơsì C̆iprơ, kơyoa păp rơbù tơrblơ̆.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Hơdơi tŭ buơl dơlhă nau rơlau gah dih ia-tơsì Silisi sơ̆ng Pamphili, buơl dơlhă truh tơ Mira, lăm c̆àr Lisi.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Tơ anih nư̆n, mơnih gơnuăr apăn-akŏ sa rơtùh lĭng 'buh hũ sa boh ahò mư̆ng Aleksandri nau tơ Itali, nư̆n brơi buơl dơlhă trŭn ahò nư̆n.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Ahò đuaĭ rơlĕ lăm lô hơrơi, sơ̆ng păl gleh-glăr biă nư̆n ka hũ truh găn plơi-prŏng Kơnit. Kơyoa păp rơbù tơrblơ̆, nư̆n ahò păl nau dăr trŭn gah yù aguăn ia-tơsì Kret, nau găn Salmôn.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ahò kừ nau tui rò gah ia-tơsì, sơ̆ng păl gleh-glăr biă nư̆n ka hũ truh jiơ̆ng tơ sa anih angăn la Anih Pơdơh Siàm, jĕ tơ plơi-prŏng Lase.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Buơl dơlhă păl dò wơ̆ tơ anih nư̆n lô hơrơi, sơ̆ng bruă nau tơpa ia-tơsì mư̆ng ni tơbiă jiơ̆ng kăn-dơmăn mơtai-lơhiă biă, kơyoa hơrơi Wèr 'Bơ̆ng hũ rơlau bơjơ. Nư̆n Pôl đờm dơlhơu tơ du mơnih lăm ahò,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 lài: “Ơ buơl kơi, dơlhă 'buh pơnuaĭ tơpa ia-tơsì ni rơŭ păp lô pơnuaĭ mơtai-lơhiă sơ̆ng kơđòng lơhiă lô biă, 'buh iơŭ mĭn tơ phơ̆n-bơna sơ̆ng ahò soh, bloh găm truh tơ pơnuaĭ hơdiŭ buơl gudrơi rơi.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Bloh mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng păng-tui pơnuaĭ mơnih yuơ̆ ahò sơ̆ng mơnih pô ahò rơlau la pơnuaĭ Pôl đờm.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Kơyoa anih ahò dò pơdơh nư̆n 'buh hơnàn-iơŭ tơ ahò dò pơdơh lăm tŭ blàn mơrềt, nư̆n lô mơnih rơlau sa hơtai đờm bơyai lài ngă hơyơu ngă păl nau truh tơ Phenik, tô dò pơdơh sơdăng tơ anih nư̆n lăm abih blàn mơrềt. Nư̆n la sa anih pơkơ̆n pioh ahò dò pơdơh, anih ni lăm aguăn ia-tơsì Kret, c̆ơ tui gah yù sơ̆ng gah ngŏ ia-hơrơi tơma.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Tŭ 'buh sa-sĭt rơbù gah yù tơma blùh, buơl guñu sơnư̆ng lài hũ rơgơi ngă jiơ̆ng tui yơu pơnuaĭ hơtai-akŏ buơl guñu khiăng, nư̆n kơtŭng pơsơi boh-wah prŏng đì sơ̆ng brơi ahò nau tui rò gah aguăn ia-tơsì Kret.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Bloh nau 'buh hơdùm suơi, hũ sa joa rơbù-angĭn khăng-pràn biă blùh truh, angăn la rơbù Ơrakilôn, mư̆ng gah ngŏ aguăn ia-tơsì blùh trŭn.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Nư̆n la ahò kơđòng rơbù-angĭn hua nau. Kơyoa 'buh rơgơi brơi ahò đuaĭ tơrblơ̆ sơ̆ng rơbù-angĭn tô gài tơma tơ gah jiơ̆ng, nư̆n buơl dơlhă kừ luơi mơti rơbù ba-pơsơ̆ ahò nau anih lơi nau.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Tŭ ahò kơđòng ia hua nau truh tơ gah yù sa aguăn ia-tơsì tìt, angăn la Kiôda, buơl dơlhă păl gleh-glăr biă nư̆n ka krơ̆ng-apăn jiơ̆ng gơlài dŏng mơnih.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Hơdơi tŭ kơtŭng gơlài đì tơ ngŏ, buơl guñu angui tơlơi prŏng akă kơjăp tòmdăr ahò. Bloh nư̆n, kơyoa huơĭ ahò kơđòng lăm anih c̆uah đĕl tơ agàh aguăn ia-tơsì Sirtơ, nư̆n buơl guñu pơtrŭn khăn-rơbù trŭn, sơ̆ng kừ luơi mơti tơ rơbù ba pơsơ̆ ahò nau.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Hơrơi hơdơi, kơyoa rơbù-angĭn kừ blùh pràn-khăng yơu nư̆n mĭt, nư̆n buơl guñu mă abih du phơ̆n-bơna pơblơi-sơlih prah trŭn lăm ia-tơsì,
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 sơ̆ng hơrơi hơdơi wơ̆, tơngàn rùp-phŭn buơl guñu mă abih du phơ̆n angui lăm ahò prah trŭn lăm ia-tơsì.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Lăm luĭ lô hơrơi, buơl dơlhă 'bu 'buh ia-hơrơi, sơ̆ng kŭng 'bu 'buh sa boh ia-pơtŭ lơi, bloh rơbù-angĭn nư̆n sơđaŭ kừ blùh pràn-khăng mĭt 'buh pơdơh. Hơdơi luĭ, buơl dơlhă 'buh dò gơnừm-c̆àng hũ dŏng hơdiŭ tra.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Kơyoa buơl guñu 'buh 'bơ̆ng 'buh mơñŭm hơgĕ lăm lô hơrơi bơjơ, nư̆n Pôl dò dơ̆ng tơkrah buơl guñu sơ̆ng đờm: “Ơ buơl kơi, yah hơrơi dơlhơu buơl kơi păng pơnuaĭ dơlhă, juơi tơbiă nau mư̆ng aguăn ia-tơsì Kret, nư̆n buơl gudrơi hũ pleh klàh jiơ̆ng mư̆ng pơnuaĭ kơđòng mơtai-lơhiă sơ̆ng lơhiă-prah ni bơjơ.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Bloh tŭ ni, dơlhă pơto-kơkơi buơl kơi păl kơjăp hơtai-hơtiàn bĕ, kơyoa 'buh hũ aràng sơi lăm buơl kơi păl mơtai-lơhiă ơu, mĭn lơhiă ahò soh.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Kơyoa mơlăm kơni, sa aràng mơnih gơdrưh Yàng Pô Lơngì, la Pô dơlhă duh-dơlbăt sơ̆ng duh bruă, hũ tơbiă truh sơ̆ng dơlhă bloh đờm lài:
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ‘Ơ Pôl, juơi huơĭ! Hã păl tơbiă tơ anaŭ anih Sesa c̆ahrơña; sơ̆ng ni, kơyoa mư̆ng hã, Yàng Pô Lơngì rơŭ brơi abih tơgrơ̆ mơnih nau găm lăm ahò sơ̆ng hã hũ hơdiŭ.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Yơu nư̆n yòng buơl kơi kơđơ̆ng-kơjăp hơtai-hơtiàn bĕ. Kơyoa dơlhă păng-tui nìn-kơjăp lài Yàng Pô Lơngì rơŭ ngă tui iơŭ yơu pơnuaĭ Pô hũ đờm.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Bloh buơl gudrơi rơŭ păl kŏng ba-pơsơ̆ kơđòng lăm sa boh aguăn ia-tơsì.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Truh mơlăm sa-pluh pà bơjơ bloh ahò buơl dơlhă sơđaŭ dò kơđòng ba-pơsơ̆ mĭt yơu nư̆n tơkrah ia-tơsì Adriatik. Lăm tŭ mơtưh mơlăm, du mơnih ngă bruă lăm ahò sơnư̆ng lài ahò hũ kơjĕ truh tơ gah lơ̆n bơjơ,
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 nư̆n buơl guñu pơlĕ tơlơi akă boh trŭn tô dŭ c̆ơ ia, sơ̆ng 'buh ia dơrlăm pơgăp dua pluh tơpa; nau atàh rơlau sa-sĭt tra, buơl guñu pơlĕ tơlơi akă boh trŭn wơ̆, nư̆n 'buh ia mĭn dò sa-pluh lơma tơpa.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Tŭ nư̆n, huơĭ ahò tơ̆m gò anih hũ pơtơu tơrđơŭ lăm ala ia, nư̆n buơl guñu mư̆ng gah aku wah ahò, pơlĕ pà boh pơsơi boh-wah prŏng trŭn, sơ̆ng dò lơkơu c̆àng tô sơmăr truh sơrdah.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Bloh kơyoa du mơnih ngă bruă lăm ahò duah pơnuaĭ luơi ahò bloh đuaĭ, nư̆n buơl guñu ngă lơ̆r yơu khiăng nau pơlĕ pơsơi boh-wah prŏng tơ gah akŏ ahò, buơl guñu ngă yơu nư̆n tô hũ pơnuaĭ pơtrŭn gơlài dŏng mơnih trŭn lăm ia-tơsì.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Kơyoa nư̆n, Pôl đờm sơ̆ng mơnih gơnuăr apăn-akŏ sa rơtùh lĭng sơ̆ng du mơnih lĭng: “Yah du mơnih ni 'buh dò wơ̆ lăm ahò, nư̆n buơl kơi rơŭ 'buh hũ dŏng hơdiŭ ơu.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Tŭ nư̆n, du mơnih lĭng kơtrĕ tơlơi akă gơlài, brơi ñu lĕ trŭn lăm ia-tơsì.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Lăm tŭ dò c̆àng lơngì sơrdah, Pôl đờm pơto-jà tơgrơ̆ mơnih păl 'bơ̆ng bĕ. Pôl đờm: “Găm hơrơi ni la sa-pluh pà hơrơi bơjơ bloh buơl kơi kừ dò ờ, kraŭ-c̆àng bloh 'buh 'bơ̆ng sa-sĭt hơgĕ.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Yơu nư̆n, dơlhă pơto-jà buơl kơi păl 'bơ̆ng bĕ tô gàr-rơmiă pơnuaĭ hơdiŭ, kơyoa 'buh aràng sơi lăm buơl kơi rơŭ lơhiă sa dĕt 'bù tơ akŏ ơu.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Hơdơi tŭ đờm yơu nư̆n, Pôl mă pah, ưnjơmừn Yàng Pô Lơngì tơ anaŭ tơgrơ̆ mơnih, bloh nư̆n 'bĕt pah sơ̆ng 'bơ̆ng.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Tŭ nư̆n abih tơgrơ̆ mơnih hũ hĭl-kơjăp hơtai-hơtiàn sơ̆ng buơl guñu kŭng 'bơ̆ng.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Buơl dơlhă hũ abih-tih dua rơtùh tơjuh pluh năm aràng lăm ahò.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Hơdơi tŭ 'bơ̆ng trơi, buơl guñu prah du bơdai-bràh trŭn lăm ia-tơsì, ngă tơ sơ-uơ̆l ahò.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Truh ờm, buơl guñu 'buh kràn-thơu nư̆n la c̆àr tơnah lơi, bloh 'buh loh-làng sa c̆àr hũ 'blàng c̆uah prŏng, kơyoa nư̆n buơl guñu sơnư̆ng-bơyai, yah rơgơi nư̆n brơi ahò đuaĭ tơma tơpă truh tơ gah.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Yơu nư̆n, buơl guñu kơtrĕ abih du tơlơi akă pơsơi boh-wah prŏng trŭn lăm ia-tơsì, tơleh tơlơi akă aku yuơ̆ ahò, bloh nư̆n kơtŭng khăn-rơbù tơ gah akŏ ahò đì, sơ̆ng tui joa rơbù bloh đuaĭ tơma tơpă truh tơ gah.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Bloh ahò đuaĭ tơma iơŭ lăm anih 'blàng c̆uah tơrđơŭ, nư̆n kơđòng tơ anih nư̆n. Akŏ ahò pơñŭ trŭn lăm c̆uah, 'buh mơgơi pơtrah jiơ̆ng, dò gah aku ahò nư̆n kơđòng rơyà ia poh pơc̆ah-tơrlah abih.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Tŭ nư̆n, buơl lĭng tămbơyai sơ̆ng gơŭ ngă-nìn pơmơtai abih du mơnih glài-jàm, tô 'buh sa aràng mơnih lơi hũ rơgơi lơwai tơma bloh đuaĭ klàh jiơ̆ng.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Bloh mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng khiăng dŏng Pôl, nư̆n pơkơŭ 'buh brơi buơl lĭng ngă yơu nư̆n. Ñu brơi gơnuăr-pơđăr tơ aràng sơi thơu lơwai nư̆n kơsĕt trŭn dơlhơu, sơ̆ng lơwai tơma lăm lơ̆n;
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 dò du mơnih pơkơ̆n nư̆n tui hơdơi, mơnih nư̆n đì lăm kơmàn, mơnih nư̆n kwăr du phơ̆n ahò pơc̆ah bloh lơwai tơma. Yơu nư̆n la abih tơgrơ̆ mơnih hũ tơma truh lăm lơ̆n rĭng-lơngai.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.