Atos 27

Chru (CJE) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Tŭ hũ ngă-nìn tơ buơl dơlhă nau jơlàn ia-tơsì truh tơ Itali, nư̆n buơl guñu jào Pôl sơ̆ng du mơnih glài-jàm pơkơ̆n tơ Julius, la mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng, lăm tơrpuơl lĭng Ôgustơ.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Buơl dơlhă trŭn lăm sa boh ahò mư̆ng Atamit; ahò nư̆n kơjĕ nau truh tơ du anih rò gah ia-tơsì c̆àr Asi, sơ̆ng buơl dơlhă tơbiă nau. Nau găm sơ̆ng buơl dơlhă hũ Aritak, la mơnih Maseđoan, plơi phŭn tơ Tesalônika.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Hơrơi hơdơi, buơl dơlhă truh tơ Siđôn. Julius hũ hơtai-hơtiàn siàm sơ̆ng Pôl, ñu brơi gơnuăr Pôl nau c̆uă-rơwăng du adơi-ai gơŭ, sơ̆ng tô hũ buơl guñu c̆ơ dŏng Pôl.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Hơdơi mư̆ng nư̆n buơl dơlhă tơbiă nau, sơ̆ng păl nau dăr tui gah ngŏ aguăn ia-tơsì C̆iprơ, kơyoa păp rơbù tơrblơ̆.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Hơdơi tŭ buơl dơlhă nau rơlau gah dih ia-tơsì Silisi sơ̆ng Pamphili, buơl dơlhă truh tơ Mira, lăm c̆àr Lisi.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Tơ anih nư̆n, mơnih gơnuăr apăn-akŏ sa rơtùh lĭng 'buh hũ sa boh ahò mư̆ng Aleksandri nau tơ Itali, nư̆n brơi buơl dơlhă trŭn ahò nư̆n.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ahò đuaĭ rơlĕ lăm lô hơrơi, sơ̆ng păl gleh-glăr biă nư̆n ka hũ truh găn plơi-prŏng Kơnit. Kơyoa păp rơbù tơrblơ̆, nư̆n ahò păl nau dăr trŭn gah yù aguăn ia-tơsì Kret, nau găn Salmôn.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Ahò kừ nau tui rò gah ia-tơsì, sơ̆ng păl gleh-glăr biă nư̆n ka hũ truh jiơ̆ng tơ sa anih angăn la Anih Pơdơh Siàm, jĕ tơ plơi-prŏng Lase.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Buơl dơlhă păl dò wơ̆ tơ anih nư̆n lô hơrơi, sơ̆ng bruă nau tơpa ia-tơsì mư̆ng ni tơbiă jiơ̆ng kăn-dơmăn mơtai-lơhiă biă, kơyoa hơrơi Wèr 'Bơ̆ng hũ rơlau bơjơ. Nư̆n Pôl đờm dơlhơu tơ du mơnih lăm ahò,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 lài: “Ơ buơl kơi, dơlhă 'buh pơnuaĭ tơpa ia-tơsì ni rơŭ păp lô pơnuaĭ mơtai-lơhiă sơ̆ng kơđòng lơhiă lô biă, 'buh iơŭ mĭn tơ phơ̆n-bơna sơ̆ng ahò soh, bloh găm truh tơ pơnuaĭ hơdiŭ buơl gudrơi rơi.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Bloh mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng păng-tui pơnuaĭ mơnih yuơ̆ ahò sơ̆ng mơnih pô ahò rơlau la pơnuaĭ Pôl đờm.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Kơyoa anih ahò dò pơdơh nư̆n 'buh hơnàn-iơŭ tơ ahò dò pơdơh lăm tŭ blàn mơrềt, nư̆n lô mơnih rơlau sa hơtai đờm bơyai lài ngă hơyơu ngă păl nau truh tơ Phenik, tô dò pơdơh sơdăng tơ anih nư̆n lăm abih blàn mơrềt. Nư̆n la sa anih pơkơ̆n pioh ahò dò pơdơh, anih ni lăm aguăn ia-tơsì Kret, c̆ơ tui gah yù sơ̆ng gah ngŏ ia-hơrơi tơma.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Tŭ 'buh sa-sĭt rơbù gah yù tơma blùh, buơl guñu sơnư̆ng lài hũ rơgơi ngă jiơ̆ng tui yơu pơnuaĭ hơtai-akŏ buơl guñu khiăng, nư̆n kơtŭng pơsơi boh-wah prŏng đì sơ̆ng brơi ahò nau tui rò gah aguăn ia-tơsì Kret.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Bloh nau 'buh hơdùm suơi, hũ sa joa rơbù-angĭn khăng-pràn biă blùh truh, angăn la rơbù Ơrakilôn, mư̆ng gah ngŏ aguăn ia-tơsì blùh trŭn.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Nư̆n la ahò kơđòng rơbù-angĭn hua nau. Kơyoa 'buh rơgơi brơi ahò đuaĭ tơrblơ̆ sơ̆ng rơbù-angĭn tô gài tơma tơ gah jiơ̆ng, nư̆n buơl dơlhă kừ luơi mơti rơbù ba-pơsơ̆ ahò nau anih lơi nau.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Tŭ ahò kơđòng ia hua nau truh tơ gah yù sa aguăn ia-tơsì tìt, angăn la Kiôda, buơl dơlhă păl gleh-glăr biă nư̆n ka krơ̆ng-apăn jiơ̆ng gơlài dŏng mơnih.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Hơdơi tŭ kơtŭng gơlài đì tơ ngŏ, buơl guñu angui tơlơi prŏng akă kơjăp tòmdăr ahò. Bloh nư̆n, kơyoa huơĭ ahò kơđòng lăm anih c̆uah đĕl tơ agàh aguăn ia-tơsì Sirtơ, nư̆n buơl guñu pơtrŭn khăn-rơbù trŭn, sơ̆ng kừ luơi mơti tơ rơbù ba pơsơ̆ ahò nau.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Hơrơi hơdơi, kơyoa rơbù-angĭn kừ blùh pràn-khăng yơu nư̆n mĭt, nư̆n buơl guñu mă abih du phơ̆n-bơna pơblơi-sơlih prah trŭn lăm ia-tơsì,
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 sơ̆ng hơrơi hơdơi wơ̆, tơngàn rùp-phŭn buơl guñu mă abih du phơ̆n angui lăm ahò prah trŭn lăm ia-tơsì.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Lăm luĭ lô hơrơi, buơl dơlhă 'bu 'buh ia-hơrơi, sơ̆ng kŭng 'bu 'buh sa boh ia-pơtŭ lơi, bloh rơbù-angĭn nư̆n sơđaŭ kừ blùh pràn-khăng mĭt 'buh pơdơh. Hơdơi luĭ, buơl dơlhă 'buh dò gơnừm-c̆àng hũ dŏng hơdiŭ tra.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Kơyoa buơl guñu 'buh 'bơ̆ng 'buh mơñŭm hơgĕ lăm lô hơrơi bơjơ, nư̆n Pôl dò dơ̆ng tơkrah buơl guñu sơ̆ng đờm: “Ơ buơl kơi, yah hơrơi dơlhơu buơl kơi păng pơnuaĭ dơlhă, juơi tơbiă nau mư̆ng aguăn ia-tơsì Kret, nư̆n buơl gudrơi hũ pleh klàh jiơ̆ng mư̆ng pơnuaĭ kơđòng mơtai-lơhiă sơ̆ng lơhiă-prah ni bơjơ.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Bloh tŭ ni, dơlhă pơto-kơkơi buơl kơi păl kơjăp hơtai-hơtiàn bĕ, kơyoa 'buh hũ aràng sơi lăm buơl kơi păl mơtai-lơhiă ơu, mĭn lơhiă ahò soh.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Kơyoa mơlăm kơni, sa aràng mơnih gơdrưh Yàng Pô Lơngì, la Pô dơlhă duh-dơlbăt sơ̆ng duh bruă, hũ tơbiă truh sơ̆ng dơlhă bloh đờm lài:
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ‘Ơ Pôl, juơi huơĭ! Hã păl tơbiă tơ anaŭ anih Sesa c̆ahrơña; sơ̆ng ni, kơyoa mư̆ng hã, Yàng Pô Lơngì rơŭ brơi abih tơgrơ̆ mơnih nau găm lăm ahò sơ̆ng hã hũ hơdiŭ.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Yơu nư̆n yòng buơl kơi kơđơ̆ng-kơjăp hơtai-hơtiàn bĕ. Kơyoa dơlhă păng-tui nìn-kơjăp lài Yàng Pô Lơngì rơŭ ngă tui iơŭ yơu pơnuaĭ Pô hũ đờm.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Bloh buơl gudrơi rơŭ păl kŏng ba-pơsơ̆ kơđòng lăm sa boh aguăn ia-tơsì.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Truh mơlăm sa-pluh pà bơjơ bloh ahò buơl dơlhă sơđaŭ dò kơđòng ba-pơsơ̆ mĭt yơu nư̆n tơkrah ia-tơsì Adriatik. Lăm tŭ mơtưh mơlăm, du mơnih ngă bruă lăm ahò sơnư̆ng lài ahò hũ kơjĕ truh tơ gah lơ̆n bơjơ,
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 nư̆n buơl guñu pơlĕ tơlơi akă boh trŭn tô dŭ c̆ơ ia, sơ̆ng 'buh ia dơrlăm pơgăp dua pluh tơpa; nau atàh rơlau sa-sĭt tra, buơl guñu pơlĕ tơlơi akă boh trŭn wơ̆, nư̆n 'buh ia mĭn dò sa-pluh lơma tơpa.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Tŭ nư̆n, huơĭ ahò tơ̆m gò anih hũ pơtơu tơrđơŭ lăm ala ia, nư̆n buơl guñu mư̆ng gah aku wah ahò, pơlĕ pà boh pơsơi boh-wah prŏng trŭn, sơ̆ng dò lơkơu c̆àng tô sơmăr truh sơrdah.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Bloh kơyoa du mơnih ngă bruă lăm ahò duah pơnuaĭ luơi ahò bloh đuaĭ, nư̆n buơl guñu ngă lơ̆r yơu khiăng nau pơlĕ pơsơi boh-wah prŏng tơ gah akŏ ahò, buơl guñu ngă yơu nư̆n tô hũ pơnuaĭ pơtrŭn gơlài dŏng mơnih trŭn lăm ia-tơsì.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Kơyoa nư̆n, Pôl đờm sơ̆ng mơnih gơnuăr apăn-akŏ sa rơtùh lĭng sơ̆ng du mơnih lĭng: “Yah du mơnih ni 'buh dò wơ̆ lăm ahò, nư̆n buơl kơi rơŭ 'buh hũ dŏng hơdiŭ ơu.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Tŭ nư̆n, du mơnih lĭng kơtrĕ tơlơi akă gơlài, brơi ñu lĕ trŭn lăm ia-tơsì.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Lăm tŭ dò c̆àng lơngì sơrdah, Pôl đờm pơto-jà tơgrơ̆ mơnih păl 'bơ̆ng bĕ. Pôl đờm: “Găm hơrơi ni la sa-pluh pà hơrơi bơjơ bloh buơl kơi kừ dò ờ, kraŭ-c̆àng bloh 'buh 'bơ̆ng sa-sĭt hơgĕ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Yơu nư̆n, dơlhă pơto-jà buơl kơi păl 'bơ̆ng bĕ tô gàr-rơmiă pơnuaĭ hơdiŭ, kơyoa 'buh aràng sơi lăm buơl kơi rơŭ lơhiă sa dĕt 'bù tơ akŏ ơu.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Hơdơi tŭ đờm yơu nư̆n, Pôl mă pah, ưnjơmừn Yàng Pô Lơngì tơ anaŭ tơgrơ̆ mơnih, bloh nư̆n 'bĕt pah sơ̆ng 'bơ̆ng.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Tŭ nư̆n abih tơgrơ̆ mơnih hũ hĭl-kơjăp hơtai-hơtiàn sơ̆ng buơl guñu kŭng 'bơ̆ng.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Buơl dơlhă hũ abih-tih dua rơtùh tơjuh pluh năm aràng lăm ahò.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Hơdơi tŭ 'bơ̆ng trơi, buơl guñu prah du bơdai-bràh trŭn lăm ia-tơsì, ngă tơ sơ-uơ̆l ahò.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Truh ờm, buơl guñu 'buh kràn-thơu nư̆n la c̆àr tơnah lơi, bloh 'buh loh-làng sa c̆àr hũ 'blàng c̆uah prŏng, kơyoa nư̆n buơl guñu sơnư̆ng-bơyai, yah rơgơi nư̆n brơi ahò đuaĭ tơma tơpă truh tơ gah.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Yơu nư̆n, buơl guñu kơtrĕ abih du tơlơi akă pơsơi boh-wah prŏng trŭn lăm ia-tơsì, tơleh tơlơi akă aku yuơ̆ ahò, bloh nư̆n kơtŭng khăn-rơbù tơ gah akŏ ahò đì, sơ̆ng tui joa rơbù bloh đuaĭ tơma tơpă truh tơ gah.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Bloh ahò đuaĭ tơma iơŭ lăm anih 'blàng c̆uah tơrđơŭ, nư̆n kơđòng tơ anih nư̆n. Akŏ ahò pơñŭ trŭn lăm c̆uah, 'buh mơgơi pơtrah jiơ̆ng, dò gah aku ahò nư̆n kơđòng rơyà ia poh pơc̆ah-tơrlah abih.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Tŭ nư̆n, buơl lĭng tămbơyai sơ̆ng gơŭ ngă-nìn pơmơtai abih du mơnih glài-jàm, tô 'buh sa aràng mơnih lơi hũ rơgơi lơwai tơma bloh đuaĭ klàh jiơ̆ng.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Bloh mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng khiăng dŏng Pôl, nư̆n pơkơŭ 'buh brơi buơl lĭng ngă yơu nư̆n. Ñu brơi gơnuăr-pơđăr tơ aràng sơi thơu lơwai nư̆n kơsĕt trŭn dơlhơu, sơ̆ng lơwai tơma lăm lơ̆n;
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 dò du mơnih pơkơ̆n nư̆n tui hơdơi, mơnih nư̆n đì lăm kơmàn, mơnih nư̆n kwăr du phơ̆n ahò pơc̆ah bloh lơwai tơma. Yơu nư̆n la abih tơgrơ̆ mơnih hũ tơma truh lăm lơ̆n rĭng-lơngai.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.