Atos 27

Chru (CJE) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Tŭ hũ ngă-nìn tơ buơl dơlhă nau jơlàn ia-tơsì truh tơ Itali, nư̆n buơl guñu jào Pôl sơ̆ng du mơnih glài-jàm pơkơ̆n tơ Julius, la mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng, lăm tơrpuơl lĭng Ôgustơ.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Buơl dơlhă trŭn lăm sa boh ahò mư̆ng Atamit; ahò nư̆n kơjĕ nau truh tơ du anih rò gah ia-tơsì c̆àr Asi, sơ̆ng buơl dơlhă tơbiă nau. Nau găm sơ̆ng buơl dơlhă hũ Aritak, la mơnih Maseđoan, plơi phŭn tơ Tesalônika.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Hơrơi hơdơi, buơl dơlhă truh tơ Siđôn. Julius hũ hơtai-hơtiàn siàm sơ̆ng Pôl, ñu brơi gơnuăr Pôl nau c̆uă-rơwăng du adơi-ai gơŭ, sơ̆ng tô hũ buơl guñu c̆ơ dŏng Pôl.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Hơdơi mư̆ng nư̆n buơl dơlhă tơbiă nau, sơ̆ng păl nau dăr tui gah ngŏ aguăn ia-tơsì C̆iprơ, kơyoa păp rơbù tơrblơ̆.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Hơdơi tŭ buơl dơlhă nau rơlau gah dih ia-tơsì Silisi sơ̆ng Pamphili, buơl dơlhă truh tơ Mira, lăm c̆àr Lisi.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Tơ anih nư̆n, mơnih gơnuăr apăn-akŏ sa rơtùh lĭng 'buh hũ sa boh ahò mư̆ng Aleksandri nau tơ Itali, nư̆n brơi buơl dơlhă trŭn ahò nư̆n.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ahò đuaĭ rơlĕ lăm lô hơrơi, sơ̆ng păl gleh-glăr biă nư̆n ka hũ truh găn plơi-prŏng Kơnit. Kơyoa păp rơbù tơrblơ̆, nư̆n ahò păl nau dăr trŭn gah yù aguăn ia-tơsì Kret, nau găn Salmôn.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Ahò kừ nau tui rò gah ia-tơsì, sơ̆ng păl gleh-glăr biă nư̆n ka hũ truh jiơ̆ng tơ sa anih angăn la Anih Pơdơh Siàm, jĕ tơ plơi-prŏng Lase.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Buơl dơlhă păl dò wơ̆ tơ anih nư̆n lô hơrơi, sơ̆ng bruă nau tơpa ia-tơsì mư̆ng ni tơbiă jiơ̆ng kăn-dơmăn mơtai-lơhiă biă, kơyoa hơrơi Wèr 'Bơ̆ng hũ rơlau bơjơ. Nư̆n Pôl đờm dơlhơu tơ du mơnih lăm ahò,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 lài: “Ơ buơl kơi, dơlhă 'buh pơnuaĭ tơpa ia-tơsì ni rơŭ păp lô pơnuaĭ mơtai-lơhiă sơ̆ng kơđòng lơhiă lô biă, 'buh iơŭ mĭn tơ phơ̆n-bơna sơ̆ng ahò soh, bloh găm truh tơ pơnuaĭ hơdiŭ buơl gudrơi rơi.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Bloh mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng păng-tui pơnuaĭ mơnih yuơ̆ ahò sơ̆ng mơnih pô ahò rơlau la pơnuaĭ Pôl đờm.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Kơyoa anih ahò dò pơdơh nư̆n 'buh hơnàn-iơŭ tơ ahò dò pơdơh lăm tŭ blàn mơrềt, nư̆n lô mơnih rơlau sa hơtai đờm bơyai lài ngă hơyơu ngă păl nau truh tơ Phenik, tô dò pơdơh sơdăng tơ anih nư̆n lăm abih blàn mơrềt. Nư̆n la sa anih pơkơ̆n pioh ahò dò pơdơh, anih ni lăm aguăn ia-tơsì Kret, c̆ơ tui gah yù sơ̆ng gah ngŏ ia-hơrơi tơma.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Tŭ 'buh sa-sĭt rơbù gah yù tơma blùh, buơl guñu sơnư̆ng lài hũ rơgơi ngă jiơ̆ng tui yơu pơnuaĭ hơtai-akŏ buơl guñu khiăng, nư̆n kơtŭng pơsơi boh-wah prŏng đì sơ̆ng brơi ahò nau tui rò gah aguăn ia-tơsì Kret.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Bloh nau 'buh hơdùm suơi, hũ sa joa rơbù-angĭn khăng-pràn biă blùh truh, angăn la rơbù Ơrakilôn, mư̆ng gah ngŏ aguăn ia-tơsì blùh trŭn.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Nư̆n la ahò kơđòng rơbù-angĭn hua nau. Kơyoa 'buh rơgơi brơi ahò đuaĭ tơrblơ̆ sơ̆ng rơbù-angĭn tô gài tơma tơ gah jiơ̆ng, nư̆n buơl dơlhă kừ luơi mơti rơbù ba-pơsơ̆ ahò nau anih lơi nau.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Tŭ ahò kơđòng ia hua nau truh tơ gah yù sa aguăn ia-tơsì tìt, angăn la Kiôda, buơl dơlhă păl gleh-glăr biă nư̆n ka krơ̆ng-apăn jiơ̆ng gơlài dŏng mơnih.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Hơdơi tŭ kơtŭng gơlài đì tơ ngŏ, buơl guñu angui tơlơi prŏng akă kơjăp tòmdăr ahò. Bloh nư̆n, kơyoa huơĭ ahò kơđòng lăm anih c̆uah đĕl tơ agàh aguăn ia-tơsì Sirtơ, nư̆n buơl guñu pơtrŭn khăn-rơbù trŭn, sơ̆ng kừ luơi mơti tơ rơbù ba pơsơ̆ ahò nau.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Hơrơi hơdơi, kơyoa rơbù-angĭn kừ blùh pràn-khăng yơu nư̆n mĭt, nư̆n buơl guñu mă abih du phơ̆n-bơna pơblơi-sơlih prah trŭn lăm ia-tơsì,
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 sơ̆ng hơrơi hơdơi wơ̆, tơngàn rùp-phŭn buơl guñu mă abih du phơ̆n angui lăm ahò prah trŭn lăm ia-tơsì.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Lăm luĭ lô hơrơi, buơl dơlhă 'bu 'buh ia-hơrơi, sơ̆ng kŭng 'bu 'buh sa boh ia-pơtŭ lơi, bloh rơbù-angĭn nư̆n sơđaŭ kừ blùh pràn-khăng mĭt 'buh pơdơh. Hơdơi luĭ, buơl dơlhă 'buh dò gơnừm-c̆àng hũ dŏng hơdiŭ tra.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Kơyoa buơl guñu 'buh 'bơ̆ng 'buh mơñŭm hơgĕ lăm lô hơrơi bơjơ, nư̆n Pôl dò dơ̆ng tơkrah buơl guñu sơ̆ng đờm: “Ơ buơl kơi, yah hơrơi dơlhơu buơl kơi păng pơnuaĭ dơlhă, juơi tơbiă nau mư̆ng aguăn ia-tơsì Kret, nư̆n buơl gudrơi hũ pleh klàh jiơ̆ng mư̆ng pơnuaĭ kơđòng mơtai-lơhiă sơ̆ng lơhiă-prah ni bơjơ.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Bloh tŭ ni, dơlhă pơto-kơkơi buơl kơi păl kơjăp hơtai-hơtiàn bĕ, kơyoa 'buh hũ aràng sơi lăm buơl kơi păl mơtai-lơhiă ơu, mĭn lơhiă ahò soh.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Kơyoa mơlăm kơni, sa aràng mơnih gơdrưh Yàng Pô Lơngì, la Pô dơlhă duh-dơlbăt sơ̆ng duh bruă, hũ tơbiă truh sơ̆ng dơlhă bloh đờm lài:
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 ‘Ơ Pôl, juơi huơĭ! Hã păl tơbiă tơ anaŭ anih Sesa c̆ahrơña; sơ̆ng ni, kơyoa mư̆ng hã, Yàng Pô Lơngì rơŭ brơi abih tơgrơ̆ mơnih nau găm lăm ahò sơ̆ng hã hũ hơdiŭ.’
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Yơu nư̆n yòng buơl kơi kơđơ̆ng-kơjăp hơtai-hơtiàn bĕ. Kơyoa dơlhă păng-tui nìn-kơjăp lài Yàng Pô Lơngì rơŭ ngă tui iơŭ yơu pơnuaĭ Pô hũ đờm.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Bloh buơl gudrơi rơŭ păl kŏng ba-pơsơ̆ kơđòng lăm sa boh aguăn ia-tơsì.”
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Truh mơlăm sa-pluh pà bơjơ bloh ahò buơl dơlhă sơđaŭ dò kơđòng ba-pơsơ̆ mĭt yơu nư̆n tơkrah ia-tơsì Adriatik. Lăm tŭ mơtưh mơlăm, du mơnih ngă bruă lăm ahò sơnư̆ng lài ahò hũ kơjĕ truh tơ gah lơ̆n bơjơ,
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 nư̆n buơl guñu pơlĕ tơlơi akă boh trŭn tô dŭ c̆ơ ia, sơ̆ng 'buh ia dơrlăm pơgăp dua pluh tơpa; nau atàh rơlau sa-sĭt tra, buơl guñu pơlĕ tơlơi akă boh trŭn wơ̆, nư̆n 'buh ia mĭn dò sa-pluh lơma tơpa.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Tŭ nư̆n, huơĭ ahò tơ̆m gò anih hũ pơtơu tơrđơŭ lăm ala ia, nư̆n buơl guñu mư̆ng gah aku wah ahò, pơlĕ pà boh pơsơi boh-wah prŏng trŭn, sơ̆ng dò lơkơu c̆àng tô sơmăr truh sơrdah.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Bloh kơyoa du mơnih ngă bruă lăm ahò duah pơnuaĭ luơi ahò bloh đuaĭ, nư̆n buơl guñu ngă lơ̆r yơu khiăng nau pơlĕ pơsơi boh-wah prŏng tơ gah akŏ ahò, buơl guñu ngă yơu nư̆n tô hũ pơnuaĭ pơtrŭn gơlài dŏng mơnih trŭn lăm ia-tơsì.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Kơyoa nư̆n, Pôl đờm sơ̆ng mơnih gơnuăr apăn-akŏ sa rơtùh lĭng sơ̆ng du mơnih lĭng: “Yah du mơnih ni 'buh dò wơ̆ lăm ahò, nư̆n buơl kơi rơŭ 'buh hũ dŏng hơdiŭ ơu.”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Tŭ nư̆n, du mơnih lĭng kơtrĕ tơlơi akă gơlài, brơi ñu lĕ trŭn lăm ia-tơsì.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Lăm tŭ dò c̆àng lơngì sơrdah, Pôl đờm pơto-jà tơgrơ̆ mơnih păl 'bơ̆ng bĕ. Pôl đờm: “Găm hơrơi ni la sa-pluh pà hơrơi bơjơ bloh buơl kơi kừ dò ờ, kraŭ-c̆àng bloh 'buh 'bơ̆ng sa-sĭt hơgĕ.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Yơu nư̆n, dơlhă pơto-jà buơl kơi păl 'bơ̆ng bĕ tô gàr-rơmiă pơnuaĭ hơdiŭ, kơyoa 'buh aràng sơi lăm buơl kơi rơŭ lơhiă sa dĕt 'bù tơ akŏ ơu.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Hơdơi tŭ đờm yơu nư̆n, Pôl mă pah, ưnjơmừn Yàng Pô Lơngì tơ anaŭ tơgrơ̆ mơnih, bloh nư̆n 'bĕt pah sơ̆ng 'bơ̆ng.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Tŭ nư̆n abih tơgrơ̆ mơnih hũ hĭl-kơjăp hơtai-hơtiàn sơ̆ng buơl guñu kŭng 'bơ̆ng.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Buơl dơlhă hũ abih-tih dua rơtùh tơjuh pluh năm aràng lăm ahò.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Hơdơi tŭ 'bơ̆ng trơi, buơl guñu prah du bơdai-bràh trŭn lăm ia-tơsì, ngă tơ sơ-uơ̆l ahò.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Truh ờm, buơl guñu 'buh kràn-thơu nư̆n la c̆àr tơnah lơi, bloh 'buh loh-làng sa c̆àr hũ 'blàng c̆uah prŏng, kơyoa nư̆n buơl guñu sơnư̆ng-bơyai, yah rơgơi nư̆n brơi ahò đuaĭ tơma tơpă truh tơ gah.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Yơu nư̆n, buơl guñu kơtrĕ abih du tơlơi akă pơsơi boh-wah prŏng trŭn lăm ia-tơsì, tơleh tơlơi akă aku yuơ̆ ahò, bloh nư̆n kơtŭng khăn-rơbù tơ gah akŏ ahò đì, sơ̆ng tui joa rơbù bloh đuaĭ tơma tơpă truh tơ gah.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Bloh ahò đuaĭ tơma iơŭ lăm anih 'blàng c̆uah tơrđơŭ, nư̆n kơđòng tơ anih nư̆n. Akŏ ahò pơñŭ trŭn lăm c̆uah, 'buh mơgơi pơtrah jiơ̆ng, dò gah aku ahò nư̆n kơđòng rơyà ia poh pơc̆ah-tơrlah abih.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Tŭ nư̆n, buơl lĭng tămbơyai sơ̆ng gơŭ ngă-nìn pơmơtai abih du mơnih glài-jàm, tô 'buh sa aràng mơnih lơi hũ rơgơi lơwai tơma bloh đuaĭ klàh jiơ̆ng.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Bloh mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng khiăng dŏng Pôl, nư̆n pơkơŭ 'buh brơi buơl lĭng ngă yơu nư̆n. Ñu brơi gơnuăr-pơđăr tơ aràng sơi thơu lơwai nư̆n kơsĕt trŭn dơlhơu, sơ̆ng lơwai tơma lăm lơ̆n;
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 dò du mơnih pơkơ̆n nư̆n tui hơdơi, mơnih nư̆n đì lăm kơmàn, mơnih nư̆n kwăr du phơ̆n ahò pơc̆ah bloh lơwai tơma. Yơu nư̆n la abih tơgrơ̆ mơnih hũ tơma truh lăm lơ̆n rĭng-lơngai.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.